|
|||||||||||
Amerikaanse legers richten al honderden jaren slachtingen aan onder vrouwen en kinderen, ouden van dagen en soms zelfs jonge mannen, meestal ongewapend of slechts voorzien van zeer primitieve wapens. De vroege slachtingen betroffen meestal Indianen die weigerden hun land te verlaten wanneer de Amerikanen hadden besloten dat het de wil van God was dat zij het land zouden stelen, voor niets of een handvol plastic kralen. Tijdens de burgeroorlog richten de generaals Sherman en Grant routinematig bloedige slachtingen aan door het bombarderen van steden en het platbranden van dorpen. De introductie van automatische wapens leidde al snel tot nog grotere slachtpartijen, als eerste op de Filipijnen, waar vrijheidsstrijders met stokken en bijlen vochten om de Amerikaanse bezetters uit hun land te zetten. Amerikaanse troepen knalden tienduizenden vrijheidsstrijders af en flikkerden ze in naamloze massagraven. Tijdens de Tweede Wereldoorlog schakelden de moordpartijen naar weer een hogere versnelling. Enorme aantallen Japanse soldaten, achtergebleven en verhongerend op afgelegen eilanden, werden afgemaakt, de Duitse en Japanse steden, vol burgers en vluchtelingen werden gebombardeerd en platgebrand. Miljoenen kwamen om in deze Amerikaanse Holocaust. Het werd allemaal afgerond met de grootste misdaad uit de 20e eeuw, de gruwelijke moord op de burgers van Nagasaki en Hiroshima met het gooien van twee atoombommen. De bommen werden met opzet afgeworpen op een moment dat de inwoners van de stad op weg waren naar school en naar hun werk, om het dodenaantal te maximaliseren. De afgrijselijke massamoord - waar nooit iemand voor gestraft is of zal worden - werd afgeraden door admiraal Nimitz en de meeste van de wetenschappers die de bommen hadden ontwikkeld. Nimitz stelde dat de Japanners al omkwamen van de honger, en dat ze omsingeld waren door Amerikaanse schepen. Ze zouden zich sowieso binnen afzienbare tijd overgeven. Maar president Truman, zijn ministerie van Oorlog en de top van het Pentagon wilden slachtpartijen om de rest van de wereld angst aan te jagen - vooral de Russen, die dergelijke wapens (nog) niet hadden. De meeste Amerikaanse slachtpartijen zijn compleet gecensureerd door de gevestigde media en de schoolboekjes. Soms komt er tientallen jaren het een en ander naar boven, zoals het geval was bij No Gun Rhi, waar de Amerikanen onbekende aantallen Koreaanse burgers afknalde. Luitenant Calley en zijn compagnie slachtten bijna 500 vrouwen en kinderen af in Mai Lai. Veel van deze moordpartij bereikte de Verenigde Staten, en dus zetten de VS een speelgoedrechtszaak op poten. Alleen Calley werd veroordeeld tot een lange celstraf, maar zat uiteindelijk slechts drie jaar in comfortabel huisarrest. Amerikaanse soldaten weten dat ze onschuldige burgers en krijgsgevangenen kunnen vermoorden zonder gestraft te worden, als ze er maar voor zorgen dat hun misdaden niet in de kranten komen en er zo voor zorgen dat de VS eruit zien als de Grote Satan. Bijna alle slachtpartijen in Irak die wel in de kranten kwamen leidden tot speelgoedrechtszaken. Het Amerikaanse ministerie van Defensie blaft dan wel maar bijt niet. Zodra de slachting uit de krantenkoppen verdwenen is worden de moordenaars op vrije voeten gesteld. Er zijn talloze slachtpartijen geweest in Irak, Afghanistan en Pakistan. De meesten werden uitgevoerd door speciale eenheden. De lafaards vallen 's nachts huizen en kleine dorpen aan en vermoorden de bewoners. Veelal wordt er ook gebruikt gemaakt van de lafhartigste vorm van oorlogsvoering; met onbemande vliegtuigjes, op afstand bestuurd door kinderen in een kantoor met airconditioning, veilig, ver weg in de VS, popcorn etend en bier drinkend. Het is een typische Amerikaanse hobby voor de speciale eenheden en de CIA, die klaarblijkelijk veel plezier beleven aan het "moorden voor je plezier" en "slachtpartijen". De laatste slachtpartij in Kandahar haalde weer eens de media. Met de moordpartij werd de stilte over Afghanistan in de Amerikaanse media doorbroken, waarschijnlijk omdat enkele niet-Amerikaanse nieuwskanalen er een flink verhaal van maakten en de Amerikanen gedwongen waren er ook over te berichten. Het lijkt er vooralsnog op dat het om een kleine slachting door speciale eenheden gaat. Zoals gebruikelijk werden er alleen vrouwen, kinderen en bejaarden vermoord terwijl de jonge mannen bij hun kuddes waren en niet in staat hun families te verdedigen. Woordvoerders van het Amerikaanse leger beweren dat de moordpartij het werk was van één man; het systematisch afknallen van alle vrouwen en kinderen terwijl ze "lagen te slapen". Afghaanse getuigen spreken echter allemaal van meerdere schutters, die bovendien dronken waren. Het was een geplande operatie. Ondertussen kwamen een paar dagen gelden tientallen Jemenitische burgers om het leven bij Amerikaanse luchtaanvallen, wederom voornamelijk vrouwen en kinderen. He is vrijwel zeker dat er weer gebruik gemaakt werd van Hell Fire-raketten, het standaardwapen van de Amerikaanse 'special forces' voor dit soort 'operaties'. Wanneer deze kerels terugkeren op hun bases in Miramar of North Island zullen ze als helden worden onthaald, zoals gebruikelijk. Ik zie het steeds weer gebeuren in de lokale media van San Diego, de grootste legerbasis ter wereld. Ze liepen nooit het minste risico, kregen zelfs geen vuile handen in de gekoelde cockpits van F-18's, waar ze een paar knopjes induwden om een moordpartij in gang te zetten onder de vrouwen en kinderen op de grond, om vervolgens terug te vliegen naar hun basis voor wat popcorn en een biertje. Het goede leven op zijn Amerikaans... De meeste Amerikanen zullen de paar minuten die er in het avondnieuws aan gewijd worden nauwelijks registreren. De dader wordt afgeschilderd als een 'arme gestoorde' die zo enorm onder stress stond door het vermoorden van ongewapende Irakezen en Afghanen, meest kinderen, in hun slaap. Barack Obama zal een paar traantjes wegpinken op TV, voor de show. De Amerikaanse bevolking wordt er blij van. Ze vinden dit soort slachtpartijen geweldig en begroeten hun terugkerende 'helden' hartstochtelijk. Deze mafkees zal een speelgoedrechtszaak moeten ondergaan, maar zal snel weer op vrije voeten zijn en het onbezorgde leven van een Amerikaanse oorlogsheld leven. De Westerse culturen zijn het centrum van creatieve massamoord geworden en staan absoluut aan de top als het gaat om de ontwikkeling van nog gruwelijker wapens van terreur. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog bleven de VS over als overwinnaars in deze strijd van verschillende moordculturen, omdat zij de effectiefste gruweldaders waren. Dat was geen toeval. Amerikanen zijn verliefd op terreur en massamoord. Het geeft ze een goed gevoel en hun entertainmentmedia zijn enorme vijvers van gruwel, inclusief de heldhaftige vampiers van tegenwoordig die houden van de smaak van het bloed van hun slachtoffers. Victor Davis Hanson, een Amerikaanse militair historicus, stak uitgebreid de loftrompet over de manier waarop de Westerse, en vooral Amerikaanse, culturen geobsedeerd zijn door slachtpartijen in zijn boek 'Carnage and Culture'. Hij is in het boek voortdurend vol lof over de slachtingen van de Amerikaanse oorlogen in Irak, Afghanistan en waar dan ook. U kunt een deel van de smerigste details in dat soort boekjes lezen, maar u vindt daarin uiteraard niet de duistere, sinistere kanten van de Amerikaanse liefdesrelatie met slachtpartijen. Daarvoor moet u bijvoorbeeld de filmbeelden van platgebrande steden in Japan en Duitsland bekijken. Uiteraard zijn niet alle Amerikanen verliefd op massamoord. Als dat zo zou zijn zou ik ook de ene leugen aan de andere rijgen, zoals de officiële geschiedenisboekjes doen. Maar mensen als ik vormen een minderheid, die nog niet is afgeslacht.
|
|
||||||||||
|
|||||||||||
