2012:
Er moet gekoerst worden!

26 december 2011
Door Arjan Plantinga

Aan het einde van een bizar jaar als het gaat om de geopolitieke en economische ontwikkeling wil ik onze lezers een fijne jaarwisseling wensen, en hoop ik dat iedereen het de komende twaalf maanden (nog) beter zal doen dan in 2011.

Even snel - het is vakantie! - een paar bespiegelingen.

Het zal wederom een bewogen jaar worden. Kijk ik in mijn glazen bol, dan zie ik meerdere zeer onrustige jaren aan de einder. Rust in de eurozone is niet voor morgen, rust in het Midden-Oosten ook niet. Amerika is op sterven na dood. De BRICS-landen bieden hoop, maar hebben nog een enorm lange weg te gaan. Daarbij is een economische opgang van deze landen weliswaar wenselijk voor de menselijke inwoners van die landen, maar verdere groei van een land als Brazilië zal ten koste gaan van het Amazonegebied als het beleid niet nu al maatregelen neemt.

China is de nieuwe reus en Chinese invloed op onze planeet zal toenemen op alle gebieden. Ook dat is een ontwikkeling waar ik niet op zit te wachten. De Chinese cultuur is in mijn ogen middeleeuws, geen enkel respect voor de natuur of voor de minderbedeelden in de samenleving. Een toenemende invloed van de huidige Chinese ethos zal een verdere verslechtering geven op het gebied van arbeidsrecht, sociale wetgeving, milieubehoud en mensenrechten.

Er zijn het komende jaar presidentsverkiezingen in de VS. Als ik er voor het gemak even van uitga dat Ron Paul oprecht is, en geen trekpop van de Kroon (u denkt dat dat onmogelijk is? Echt?!) dan zijn de ontwikkelingen in de VS uitermate interessant. Paul lijkt de voorverkiezing in Iowa te kunnen gaan winnen, wordt door de massamedia genegeerd en aangevallen. Maar ze vinden niets om hem op aan te pakken, behalve een heel magere aanklacht over een licht-racistische opmerking (20 jaar geleden) in een nieuwsbrief en beshuldigingen van homofobie. Als dat alles is na uitgebreid graven in een 30-jarige politieke carriere, dan kunnen we concluderen dat Paul wat dat betreft brandschoon is. De Texaan wordt gemarginaliseerd, excentriek genoemd, zou geen kans maken. Hij krijgt steun vanuit heel de maatschappij, vooral van jongeren, en dat laatste is hoopgevend. Wat mij zorgen baart (er nog steeds van uitgaand dat Paul oprecht en onafhankelijk is) is dat de man een groot gebrek aan steun heeft in het Federale Apparaat in Washington. Al 30 jaar probeert hij steun te vinden voor de plannen waarmee hij ook nu naar de verkiezingen trekt, en dat is hem tot nu toe niet echt gelukt. Als president zal dat net zo moeilijk zijn, dus ook al zou Paul de Republikeinse nominatie krijgen, en ook al zou hij de Democratische kandidaat weten te verslaan, dan nog is er geen garantie dat het beleid van de VS een serieuze koerswijziging zal ondergaan. Kennedy was de laatste die het probeerde, en de meesten van u zullen weten hoe het met hem afliep. En Kennedy had wel een netwerk in Washçngton, en bovendien een zeer invloedrijke familie achter zich. Paul heeft dat allemaal niet. Maar hij lijkt de kiezer momenteel te raken...

Verwacht u in 2012 en in de drie, vier jaar daarna aan meer klimaatjihad, aan een verdere afbouw van de sociale verzorgingsstaten in Europa, meer armoede, meer criminaliteit, rechtse politici die om hardere straffen zullen roepen en bij de volgende verkiezingen dus weer stemmen zullen winnen. De vakbonden zijn zo goed als uitgeschakeld. Ze kunnen protesteren wat ze willen, maar aan de komende belastingverhogingen voor de werkende mens kunnen ze niets veranderen. In de politiek is geen enkele reële oppositie tegen het regeringsbeleid van Brussel en Den Haag. Indien het verzet tegen de diefstal van de banken en het Groot Kapitaal blijft toenemen zal er echter toch iets moeten gebeuren. Bijna iedereen is op de hoogte van de gepleegde misdaden, maar bij te veel mensen overheerst het gevoel dat we machteloos zijn. Dat zijn we niet. We zijn in de EU met bijna 500 miljoen tegen een paar honderd oplichters (met heel, heel veel geld). Deze Poppenspelers zullen kiezen voor een nog diepere economische crisis om de massa in toom te houden, maar de uitkomst van die keuze voor hen is onduidelijk. Die onduidelijkheid zou ze ervan kunnen afhouden, maar waarschijnlijk is dat niet.

Het begin van het einde van de staat Israël heeft zich aangediend. Het land staat steeds verder geïsoleerd in de wereld, en heeft buiten de VS, Canada, de EU en Australië geen vrienden meer in de wereld. Ook binnen die landen neemt het verzet toe. De Zionistische greep op de media is steeds minder strak. Mensen keren de gevestigde media steeds meer de rug toe. Daarmee doorprikken steeds meer mensen de mythe over het bestaan van de staat Israël, die door onze gevestigde media met de inzet van heel veel energie en middelen krampachtig in staat wordt gehouden. Het standaard verweer van de Zionisten ("Antisemitisme!!!") is bijna volledig uitgehold, en andere argumenten hebben ze niet. Het probleem daarbij is dat de Israëliërs, net als de Bijbelse Simson het deed, zullen proberen zoveel mogelijk mensen en landen in hun val mee te slepen. Met tenminste 200 kernwapens en een uitgebreid, wereldwijd netwerk van Sayanim zullen ze een heel eind komen.

Iran? Het zal helemaal afhangen van China en Rusland. In Rusland ligt Poetin onder vuur. Zijn sterkste (en rijkste) opponent, Michail Prochorov, is een pion van de Zionisten, en mocht hij slagen dan kon de vriendschap tussen Iran en Rusland wel eens snel gedaan zijn. China heeft enkel economische banden met Iran, is sterk afhankelijk van Iraanse olie. Toch gaan de belangen van China in het Midden-Oosten verder dan alleen olie. Iran in Westerse handen is enorm bedreigend voor China. De vraag is hoever China zal willen gaan om Iran neutraal te houden en daarmee de Westerse invloed in Centraal-Azië binnen de perken.

De VS zijn de strijd in Afghanistan aan het verliezen, hebben die eigenlijk al verloren, ze zijn zo goed als weg uit Irak, maar indien nodig zijn ze zo weer terug. De Amerikaanse Vijfde en Zesde vloot zijn bijna permanent aanwezig in de Indische Oceaan, en dat is voldoende om de baas te zijn in de regio. Geen enkel land kan in staat geacht worden de Amerikaanse hegemonie in de regio aan te vechten, al is de slaafse gehoorzaamheid aan Washington uiteraard serieus afgenomen.

Verder zullen we in 2012 natuurlijk de enorme mindfuck in de vorm van het einde van de Mayakalender en de voorspelde ondergang van de wereld moeten doorstaan. U zult worden doodgegooid met boeken, artikelen, reportages en films over het fenomeen. Ik zou u willen aanraden het zoveel mogelijk te negeren, of toch in ieder geval niet serieus te nemen. Zie het als entertainment. Het is onzin, het is afleiding van de zaken die er werkelijk toedoen. Er gebeurt niets op 21 december 2012 dat u zorgen moet baren. Maak plannen voor na die tijd. Er is een toekomst na 2012.

Die toekomst wordt bedreigd door een club psychopaten die hun plannen heel lang hebben weten verborgen te houden voor de massa. Daardoor zijn ze een heel eind gekomen en denken ze wellicht de eindstreep in het vizier te hebben. Maar er is geen eindstreep. Op de top van de col ligt misschien een streep, maar achter die streep gaat de koers verder. Altijd verder. Aan het eind van de dag heeft iemand een etappe gewonnen. Het algemeen klassement geeft de Poppenspelers een enorme voorsprong, maar aan hun gele truitjes zijn ze gemakkelijk te herkennen. Er volgen nog eindeloos veel etappes, en het peloton fietst altijd sneller dan de eenzame koplopers.

Het peloton, de massa, de 99% heeft nog niet helemaal in de gaten dat het tijd wordt de achtervolging in te zetten, dat het tijd wordt de Poppenspelers een halt toe te roepen en dat we onze macht moeten gaan aanwenden om onze rechten op te eisen. Maar er zetten zich mensen aan de kop van het peloton die weten hoe we tempo kunnen maken, die weten hoeveel tandjes we bij moeten schakelen. Eens het peloton op stoom komt is er geen houden meer aan. Dat weten de koplopers en ze kijken al nerveus achterom, maken wetten om het peloton weer in een sukkeldrafje te dwingen. Ze prikken banden lek.

Wat gaat u doen in 2012? Blijft u aan het elastiek hangen en geloven wat de gevestigde media en onze politici voorschotelen? Of doet u uw werk en doorprikt u de rookgordijnen? Niemand verwacht dat u meteen aan kop komt sleuren, maar er zijn meer taken in het peloton. Doe dus in 2012 wat u kunt doen, stop met uw medeachtervolgers in de wielen te rijden en besef dat er gekoerst moet worden om een einde te maken aan de tirannie van het Grote Geld. Dat lukt niet in een jaar, in een decennium of misschien zelfs niet in een generatie, maar we zijn eraan begonnen en er zal een dag komen dat we slagen.

De beste wensen!