Hoe wordt onze geschiedenis vervalst?

8 maart 2012
Door Andre Fell

Het wordt steeds duidelijker dat indien wij, de gewone burgers de dieperliggende oorzaken achter de huidige geopolitieke situatie willen begrijpen, we genoodzaakt zijn de relevante gebeurtenissen uit de geschiedenis beter te begrijpen.

Dat lijkt voor de hand liggend, maar het blijkt toch een belangrijk struikelpunt wanneer dergelijke onderwerpen besproken worden, omdat het niet gemakkelijk is individuen in verband te brengen met de asociale en onethische daden die ze begaan [1:2] zonder een accuraat historisch referentiekader.

Zo merk ik vaak dat wanneer er gesproken wordt over de idee dat de aanslagen van 11 september 2001 werden gepleegd door mensen en organisaties die geacht worden ons te beschermen [3], mensen vaak reageren met de vraag 'waarom?'. De gedachte dat onze 'leiders' zoiets onmenselijks in immoreels zouden doen puur en alleen voor politiek gewin is voor de meeste mensen nog steeds absurd. Ik zal het hier niet hebben over hun motieven, maar meer over hoe het komt dat wij, de gewone burgers, zelden de lessen uit het verleden onthouden en onze steeds weer om de tuin laten leiden over de omstandigheden die elk conflict veroorzaken.

Hier zou ik u aanraden een artikel van John Pilger, getiteld 'Our children are learning lies'  ('Onze kinderen leren leugens') te lezen, waarin hij een aantal voorbeelden geeft van hoe we op school over geschiedenis hebben geleerd en hoe deze informatie een direct effect heeft op onze toekomstige perceptie van de wereld [4].

Helaas is de kans groot dat wat we leren weinig tot geen  enkele relatie heeft met de werkelijke gebeurtenissen, (Pilger gebruikt Vietnam als belangrijkste voorbeeld) omdat het taalgebruik en de informatie waarmee we onderwezen worden ons voorprogrammeert voor ons begrip van oorlogen in de toekomst, en ons zo automatisch de kant laat kiezen van degenen die als de 'goeien' worden weergegeven, terwijl er tegelijkertijd een ingebakken antipathie of zelfs haat voor de 'slechteriken' wordt gecreëerd.

Vanuit wat ik zelf nog weet over wat me over Vietnam is geleerd herinner ik me dat de Amerikanen erin betrokken werden om te helpen het 'Democratische Zuiden' te beschermen tegen het 'Communistische Noorden' -- dat is waarschijnlijk wat de meeste mensen nog steeds geloven. Volgens Pilger, is deze analyse van de Vietnam-oorloog ver bezijden de waarheid. Sterker: het is bijna het tegenovergestelde van de realiteit van de situatie. Het onderstaande komt uit zijn artikel en bevat een referentie aan een schoolboek over het onderwerp:

In het boek staat dat Vietnam volgens de Akkoorden van Genève (1954) Vietnam werd opgedeeld in een communistisch noorden en een democratische zuiden. In één zin wordt de waarheid het bos in gestuurd. In de slotverklaring van de Akkoorden van Genève werd Vietnam tijdelijk in tweeën gedeeld tot de verkiezingen van 26 juli 1956. Er werd nauwelijks aan getwijfeld dat Ho Chi Minh die zou winnen en vervolgens de eerste democratisch verkozen regering van Vietnam zou vormen. Bij de toenmalige Amerikaanse president Eisenhower bestond daarover geen enkele twijfel: "Ik heb nog nooit iemand met kennis van zaken over de Indo-Chinese kwestie gesproken die het niet eens was met de stelling dat ... 80% van de kiezers de communist Ho Chi Minh als hun leider zou hebben gekozen."

Niet alleen gaven de VS de VN geen toestemming om twee jaar later de afgesproken verkiezingen door te laten gaan; het hele 'democratische' regime in het zuiden was een bedenksel. Een van de bedenkers, CIA-agent Ralph McGehee, beschrijft in zijn boek 'Deadly Deceits' hoe een gewelddadige uitgeweken Mandarijn Ngo Dinh Diem, uit New Jersey werd overgebracht om 'president' te worden en er een trekpopregering werd geïnstalleerd . Hij schreef: "De CIA werd opgedragen die illusie in stand te houden met [in de media geplaatste] propaganda.

Er werden nep-verkiezingen georganiseerd, door het Westen geprezen als 'vrij' en 'eerlijk', terwijl Amerikaanse regeringsmedewerkers een 'opkomst van 83% ondanks de Vietcong-terreur' fabriceerden. Nergens in de schoolboekjes komen we deze informatie tegen, net als het feit dat 'de terroristen' - door de Amerikanen Vietcong genoemd Zuid-Vietnamese rebellen waren die zich verzetten tegen de Amerikaanse bezetting van hun land en die onder de bevolking zeer populair waren. Lees in plaats van Vietnam Irak. -- Uit 'Our children are learning lies' by John Pilger [5] 

Wat we hier uit leren is dat ondanks alle democratische idealen die het Westen beweert te verspreiden, ze zodra er iemand verkozen wordt die hun standpunten niet deelt ze er alles aan zullen doen om diens macht aan te tasten en te ondermijn. Die acties worden dan in een mooier jasje gegoten, gepresenteerd als 'officiële geschiedenis' en weergegeven in schoolboeken en documentaires.

Je hoef niet lang te zoeken om soortgelijke voorbeelden te vinden in meer recente gebeurtenissen. Kijk eenvoudigweg naar de manier waarop Hamas is gemarginaliseerd ondanks het feit dat ze de verkiezingen van 2006 met een duidelijke meerderheid wonnen [6].

Hamas mocht niet regeren, ondanks de steun van een flinke meerderheid van de Palestijnse bevolking, omdat ze andere plannen dan wat de beleidsmakers in Washington hadden bedacht. Dat wil niet zeggen dat we het zomaar eens moeten zijn wat Hamas (of willekeurig welk andere verkozen partij) van plan is, maar we dienen respect te hebben voor het feit dat de Palestijnen in vrije verkiezingen hun eigen regering hebben gekozen. Het Westen had dat respect duidelijk niet: de Amerikanen kondigde onmiddellijk sancties af en trokken hun financiële steun voor de Palestijnse Autoriteit in - uit protest tegen de Palestijnse brutaliteit om op een anti-Amerikaanse partij te stemmen [7]. De overeenkomst om Hamas en Fatah de macht te laten delen, en die er later onder Amerikaanse invloed doorgedrukt werd zou er hier op neerkomen dat de SP de verkiezingen wint met een absolute meerderheid en dan door de Amerikanen gedwongen wordt een coalitie aan te gaan met de PVV - een bespottelijk vooruitzicht, maar wel wat er in Palestina gebeurde. [8]

In de woorden van de voormalige Republikeinse kandidaat voor de presidentsverkiezingen Newt Gingrich, zijn de Palestijnen een "verzonnen volk" en niet meer dan een onderdeel van de Arabische gemeenschap, ondanks het feit dat elk land in het Midden-Oosten zijn eigen Arabische dialect spreekt en een eigen cultuur heeft. [9]. 

Men zou kunnen zeggen dat dergelijke opmerkingen bedoeld zijn om bepaalde delen van de samenleving de legitimiteit te ontnemen. Kijken we naar de geschiedenis dan zien dat dergelijke strategieën al eerder werden gebruikt als excuus voor ethetnische zuiveringen: in de VS voor het decimeren van de oorspronkelijke Indiaanse bevolking in de 19e eeuw; door de Duitsers in de jaren '30 om geestelijk gehandicapten, homoseksuelen, Joden en andere ongewensten op te kunnen pakken; tijdens de genocides in Bosnië en Rwanda; in Australië bij het uitroeien van de cultuur van de Aboriginals tijdens de eerste helft van de 20e eeuw.

Zeggen dat de Palestijnen geen volk zijn komt neer op het volledig negeren van hun huidige politieke situatie. Maar weinig landen hebben vandaag de dag dezelfde nationale grenzen als 200 jaar geleden, dus men kan zonder meer stellen dat de Palestijnen die nu in de bezette gebieden wonen zich op het land van hun voorouders bevinden en het volste recht hebben daar te wonen. Beweren dat het maar gewoon Arabieren zijn en geen volk komt neer op stellen dat geen enkel Arabisch land soeverein is; iets wat fanatiek gecontesteerd zal worden door vrijwel alle inwoners van bijvoorbeeld Marokko, Saoedi Arabië of Jordaniërs.

Laten we niet vergeten dat, hoewel Israël intrinsiek een moderne constructie is, dit niet betekent dat Israëliërs geen nationalistische sentimenten hebben. Die hebben ze overduidelijk wel. Moeten we de Walen als Frans beschouwen omdat ze Frans spreken? Moeten we de Schotten, Ieren en Amerikanen dan maar allemaal Engelsen noemen omdat ze Engels spreken? Helaas komen we dit soort retoriek al te vaak tegen. En zelfs als het effect niet direct zichtbaar is, zal het waarschijnlijk op de lange termijn wel het denken van grote groepen mensen beïnvloeden omdat de gevestigde media ze maar blijven herhalen.

Een ander voorbeeld van deze dubbelzinnigheid is de ondermijning van Daniel Ortega als leider van Nicaragua, en het afzetten van Mohammad Mosaddegh als premier van Iran. Ortega leidde een beweging die erop uit was om het gewelddadige, door de VS gesteunde regime van Somoza omver te werpen, en had een uitgebreid programma op poten gezet om de levensstandaard van zijn landgenoten te verbeteren [10: 11]. Hoewel de verkiezingen alom werden geprezen als de meest vrije verkiezingen die er ooit in Nicaragua waren gehouden; tuimelden de Westerse gevestigde media weer over elkaar heen om iedereen te vertellen dat ze dat niet waren geweest [12]. De illegale methodes die de VS aanwendden waren het financieren van gewapend verzet, activiteiten die later bekend werden als de Iran-Contra-affaire - een verhaal op zich, en de moeite waard om te lezen als illustratie van hoe ver de poppenspelers willen gaan om regeringen die niet akkoord gaan met hun plannen te destabiliseren [13].

De democratisch verkozen Mosaddegh had hervormingen geïntroduceerd die de controle over de Iraanse olie vanuit Anglo-Amerikaanse handen zou terugbrengen in handen van de Iraniërs. Het resultaat was een door de VS gesponsorde machtswisseling, die de brute Sjah 25 jaar lang aan de macht hield Iran, voordat zijn trekpopregime in 1979 werd omver geworpen door de Islamitische Revolutie [14]. Westerse commentatoren weten er weinig van en het kan ze ook weinig schelen, maar in Iran is iedereen van deze machinaties op de hoogte. Robert Fisk schreef het onlangs nog in een van zijn columns in The Independent: 'Het is een vreemde vorm van ironie dat de Iraniërs de geschiedenis van de Anglo-Perzische verhoudingen beter kennen dan de Britten" [15]. Hou dat in gedachten wanneer u zich bezighoudt met de huidige relatie tussen Iran en het Westen.

Het punt dat ik wil maken is dat deze drie gebeurtenissen (en er zijn er nog veel meer), hoewel algemeen bekend, nauwelijks doorgrond kunnen worden door de gemiddelde burger. Sterker: ik zou willen stellen dat de gebeurtenissen an sich door de Westerse media worden genegeerd, omdat geen enkele analyse er omheen kan de machinaties te belichten.

Maar ik denk dat deze situatie veel gevaarlijker is, zoals ik aan het begin van het artikel al aangaf. Het is door dit gebrek aan juiste informatie over een breed scala aan recente gebeurtenissen dat de burger niet in staat is een weloverwogen standpunt erover kan bepalen - of het nu over Iran, Syrië, Libië of Soedan gaat.

We worden van jongs af aan voorzien van dubieuze informatie via het onderwijssysteem en de gevestigde media (in het bezit van banken) en het is bijzonder lastig de juiste informatie eruit te filteren en een objectief oordeel te vormen. Grant Allen had wellicht een punt toen hij schreef dat "geen enkel schoolsysteem ooit de kans heeft gekregen zijn opleiding te verpesten" [16].

Er kan enorm veel over dit onderwerp gezegd worden maar mijn hoofdpunt is dat het van vitaal belang is voor hen die geïnteresseerd zijn in dit soort thema's om goed te begrijpen hoe doorheen de geschiedenis de publieke opinie is gemanipuleerd, hoe de perceptie is beïnvloed, en hoe halve waarheden of leugens bewust zijn verspreid door de media. Men kan stellen dat de media weinig anders doen dan reclame maken voor de plannen van 'Militair Industrieel Complex' 17].

Wanneer we dus met opzet gemanipuleerd worden, slecht geïnformeerd via liegende media en armzalig onderwijs over nog steeds uiterst relevante historische gebeurtenissen, is het noodzakelijk er achter te komen wat het doel hiervan is. Wat is die sinistere kracht op de achtergrond in de wereld van vandaag?

Alle informatie over de werkelijke gebeurtenissen is nog steeds vrij toegankelijk -op het net, in de bibliotheek en boekenwinkel   - voor iedereen die de waarheid wenst te weten. Het is aan ieder van ons om zoveel mogelijk te weten te komen en zo de werkelijkheid te achterhalen achter nationale en internationale beleidsbeslissingen. Alleen zo kunnen we werkelijk rationele beslissingen nemen over de omgang met en de bijdrage aan de samenleving.

Het is daar waar onze revolutie moet beginnen, en waar we de elitaire machtsstructuur een slag kunnen toebrengen [19].

***

Origineel: 'How our Understanding of History is Manipulated'
Vertaling©: Arjan Plantinga