Israël is onze vriendschap niet waard

29 februari 2012
Door Arjan Plantinga

De wereld is opgedeeld in landen. Die landen staan niet helemaal op zichzelf in de wereld. Ze zijn op tal van manieren verenigd in meer of minder vaste samenwerkingsverbanden. Landen onderhouden vriendschappelijke betrekkingen met een veelvoud aan andere landen. Meestal zijn die vriendschappelijke banden eenvoudig te verklaren. Soms niet.

Landen zijn gelieerd omdat ze buren zijn, dezelfde taal spreken, een ideologie delen of dezelfde economische of strategische belangen hebben. Die laatste twee redenen zijn in de 20e eeuw de belangrijkste geworden. De VS en Oezbekistan hebben helemaal niets met elkaar gemeen, maar het land verzuipt in de olie, en ligt bovenal strategisch op de best denkbare plek, ingebed tussen Iran en Rusland. Reden genoeg voor de VS om de plaatselijke dictator op zijn met bloed besmeurde troon te laten zitten.

Je hoeft het niet eens te zijn met deze reden voor de VS om vriendschapsbanden te onderhouden met Oezbekistan, maar begrijpelijk is het wel. De Oezbeken vallen de Amerikanen verder niet lastig, stellen hen een aantal luchtmachtbases ter beschikking en ontvangen daarvoor ook nog eens een aardige vergoeding. De ene hand wast de andere en iedereen is blij.

Veel moeilijker te begrijpen is de onvoorwaardelijke steun van de VS voor Israël, de etnocratische pestkop op de oostelijke oever van de Middellandse Zee, het meest gehate land ter wereld, dat zo zijn best doet om die positie elke dag weer steviger in handen te krijgen.

De VS hebben geen enkel voordeel bij hun vriendschapsband met Israël. Het kost ze jaarlijks drie miljard dollar bovenop een veelvoud aan bankgaranties waarvan in bijna 65 jaar nog nooit één dollar is terugbetaald. Ieder land dat de pestkop een draai om zijn oren wil geven omdat ze het eindeloze gesar beu zijn krijgt met de Grote Broer aan de overkant van de vijver te maken. Wanneer Israël ruzie maakt delen ze de eerste schop tegen de schenen uit, om vervolgens de Grote Broer erbij te roepen, die het dan voor ze mag uitvechten.

Ook nu weer is de pukkelige pestkop bezig een buurjongen het leven zuur te maken.

Grote Broer gaat daar gedeeltelijk in mee, al begint het in Washington - zeker in het Pentagon - langzaam te dagen dat de Pestkop meer lasten dan lusten met zich mee brengt en eigenlijk zelf eens een lesje verdient.

Waarom toch die steun voor Israël? En waarom die haat tegen Iran? Ideologie? Olie?

Waarom is Israël de bondgenoot van het Westen, en Iran niet?

Zet Iran en Israël eens naast elkaar. Welk land heeft meer te bieden? Welk land is loyaler naar zijn bondgenoten? Welk land is eerlijker en oprechter? Vreedzamer?

-

Iran heeft olie in overvloed. Israël heeft geen druppel.

-

Iran heeft niet de volledige politieke klasse in de VS gechanteerd. Israël wel.

-

Iran bedreigt geen Amerikaanse en Europese volksvertegenwoordigers, ministers en presidenten om de Iraanse belangen op elk moment boven de Amerikaanse te stellen. Israël wel.

-

Iraniërs met een dubbele nationaliteit spioneren niet en verkopen geen Amerikaanse militaire geheimen aan Rusland of China. Israëliërs doen dat wel. Er zijn geen Iraanse Rosenbergs of Pollards.

-

Iran dwingt de VS niet tot het uitvechten van oorlogen die ze zelf uitgelokt hebben. Israël wel.

-

Iran valt geen Amerikaanse doelwitten aan om de schuld daarna in de schoenen van een van haar vijanden te schuiven. Israël wel. (en hier) (en hier)

Iran zou een enorme aanwinst zijn wanneer het Westen het land tot bondgenoot zou kunnen maken. Israël is een onbetrouwbare lastpak zonder enige toegevoegde waarde.

Als het aan de Amerikaanse strijdkrachten zou liggen zou Washington bevel geven om Israël te bezetten, ze van hun nucleair arsenaal te ontdoen, de duizenden Israëlische spionnen in de VS en Europa op te pakken en te berechten en de Israëliërs ertoe bewegen eindelijk vrede te sluiten met zijn Arabische buren.

Maar het is juist dat nucleair arsenaal waar de politiek in het Westen zo bang voor is. Elke Westerse politicus heeft al te maken gehad met de Israëlische lobby of de 'Vrienden van Israël'. In Nederland maakt hun lobbyist zelfs deel uit van de coalitieregering en zetelt een man met dubbele nationaliteit in het kabinet Rutte. De lobby dwingt en dreigt, intimideert en moordt. De Britse politiek staat volledig onder Israëlische controle. De leiders van beide partijen zijn lid van de 'Friends of Israel', evenals een groot aantal ministers.

In de VS word je alleen maar president nadat je eerst uitgebreid je onvoorwaardelijke steun voor Israël hebt betuigd. Allemaal gaan ze op bezoek in Israël. Een kandidaat die dat niet doet is kansloos. Daar zorgen de corrupte media wel voor.

Iedereen weet dat het zo werkt. Het is al lang geleden dat ik een gewone burger ben tegengekomen die een positieve mening over Israël had. Ook de politieke bovenklasse weet dat het land steeds verder geïsoleerd staat. Maar die weet bovendien waarom het zo werkt: chantage, omkoping, geweld, en de voortdurende dreiging met een nucleair arsenaal, dat de psychopaten in Tel Aviv zonder meer zullen gebruiken om ook Europese steden mee plat te gooien (en hier) als het ooit nodig mocht zijn.

Meer dan ooit is het tijd Israël als bondgenoot te dumpen. Ze hebben al meer dan eens bewezen onze vriendschap niet waard te zijn.

***

Artikel geïnspireerd door 'What nasty surprises await our warmongers in the Gulf?' van Stuart Littlewood


© Arjan Plantinga
Alle rechten voorbehouden

privacybeleid