Jezus redt!

11 juni 2012
Door Arjan Plantinga

Er moet een einde komen aan het gebruik van kernenergie ... wereldwijd ... volledig. Economische overwegingen moeten van tafel geveegd, de lobby van de nucleaire industrie moet duidelijk geïdentificeerd en het zwijgen opgelegd en de corrupte politici die wereldwijd het gebruik van kernenergie propageren moeten aangeklaagd en achter de tralies gezet worden.

Maar dat gaat niet gebeuren.

Nu niet.

Niet over vijf tot tien jaar wanneer de fysieke gevolgen van Fukushima zichtbaar worden, en niet wanneer het volgende grote nucleaire ongeluk zich heeft voorgedaan.

Er is groot ingezet op kernenergie. De lobby heeft de wereld wijsgemaakt dat het schoon en veilig is, en de wereld heeft dat in zijn energieverslavingsroes met liefde geaccepteerd.

En daarom zijn we hopeloos verloren.

Want een nieuw ongeval gaat er komen. De verouderde worden nog steeds niet gesloten. Er zullen nieuwe centrales worden bijgebouwd. En ook al zou heel West-Europa en Noord-Amerika een volledige uitstap doorvoeren, dan nog zijn we overgeleverd aan archaïsch geleidde landen die nog maar juist aan hun nucleaire dwaling zijn begonnen.

U vindt mij negatief.

"Je moet positief denken. Je eigen werkelijkheid projecteren."

Ja, ja.

Hoe goed heeft dat voor u gewerkt?

Is in uw positief denkende, liefde en schoonheid projecterende realiteit die kerncentrale soms niet ontploft?

...

Dat bedoel ik.

Oh, het is allemaal niet aan ons om hier iets aan te doen? Het is aan de schepper! Het is aan de hogere dimensies!! Het is een kwestie van liefde en bewustzijn!!!

Ik zie niet veel bewustzijn.

Ik zie vooral bangelijke hoeveelheden escapisme.

Egoïstisch escapisme, dan ook nog eens.

"Jezus redt!"

"Het ligt allemaal aan je intentie!"

"Het zit in jezelf!"

Hoeveel mensen denken er nog aan de planeet in zijn geheel, die wij in bruikleen hebben van de volgende generaties, van de toekomst, en waar wij mee omgaan als 2e hands wegwerpbestek?

Hoeveel mensen zien nog het grote plaatje, in deze poel van zelfzuchtig verderf, waar iedereen slechts bezig lijkt zijn eigen hachje te redden?

En dan noemt u mij negatief?

Om nog maar eens te refereren aan George Carlin: de planeet zal zich wel redden. Of die nu vruchtbaar is en vol met een uitbundige hoeveelheid creatief leven, of hoog radioactief en zonder mensen en andere dieren door de ruimte suist; de planeet maakt het niet uit. Dan wordt het eenvoudigweg de radioactieve Aarde. Ook goed. Het kan de Aarde niets schelen. Zij heeft hoe dan ook nog 4½ miljard rondjes te draaien.

Maar in mijn boek zijn wij de mensheid, een universeel wonder en een meesterwerk van de natuur. Wij zijn de kers op de zoogdierentaart, een geniaal brein met twee handen, en ook nog twee benen om ons te kunnen verplaatsen. We zijn tot grootse dingen in staat. Ook zij die de komende eeuwen op ellendige wijze zullen sterven aan het nu al catastrofaal mislukkende nucleaire experiment zijn ieder voor zich universele mirakels. En we maken het willens en wetens kapot. Het gebeurt nu, voor onze ogen. We ontkennen het, doen de berichten over de realiteit van Fukushima en kernenergie af als bangmakerij. Niks aan de hand, gewoon strand! We sturen boze e-mails naar zij die waarschuwen, en hup die kop weer in het zand.

Ja, ja, ik ben negatief, maar ik vrees dat dat op dit moment in deze negatieve wereld de enige manier is om heel misschien iets positiefs te bereiken.