Leugens maken ons bang

9 januari 2012
Door Arjan Plantinga

Als u als nieuwsvolger zegt "ik wil weten wat er in de wereld gebeurt" over welke wereld heeft u het dan?

Bedoelt u de wereld zoals hij ons door onze officiële infokanalen (onderwijs, gevestigde media) wordt voorgehouden? Of bedoelt u de wereld zoals hij werkelijk is: boosaardige organisaties van harteloze psychopaten die middels massamoord, afpersing en bedrog enorme rijkdom en macht hebben verzameld en die steeds meer geweld en steeds groteskere leugens nodig hebben om die rijkdom en macht niet kwijt te spelen en nog verder uit te breiden?

Hoeveel mensen zien dat er steeds grote discrepanties ontstaan tussen hetgeen onze politieke leiders in die eerste wereld zeggen om niet te hoeven erkennen wat ze in die tweede wereld doen?

Hoeveel mensen wensen koste wat kost vast te houden aan het onwrikbaar lijkende vertrouwen dat die eerste wereld echt is en die tweede alleen bestaat in de hoofden van dwaze randfiguren die achter alles een complot vermoeden?

Ik zal het u zeggen: veel!

Zien die mensen dan niet dat er iets (veel) niet klopt? Zien die mensen niet dat onze politieke leiders, onze media en onze onderwijsinstellingen sprookjes vertellen en er iets heel anders gaande is dan ze ons willen laten geloven? Zien die mensen niet de flagrante hypocrisie, de platvloerse leugens?

Ze zien het wel.

Maar ze verdrukken het, willen het niet luidop erkennen, willen niet worden geconfronteerd met de consequenties van een dergelijke erkenning. Iemand betrappen op een leugen geeft ons een ongemakkelijk gevoel. Meerdere mensen tegelijk betrappen op een lange reeks enorme leugens verlamt ons. We zoeken naar allerlei uitvluchten om het maar niet te moeten toegeven, hebben de innerlijke kracht niet om ze ermee te confronteren.

Mensen hebben schrik voor de leugen.

Iedereen kent wel een fantast in zijn directe omgeving. Meestal een man. Iedereen heeft al gezien hoe mensen ongemakkelijk naar hun grote teen staren, met hun servet beginnen spelen, zich onrustig achter hun oren krabben wanneer de fantast hen een verzonnen verhaaltje opdist. Vraag: hoeveel mensen confronteren de fantast met het feit dat ze hem niet geloven? Vrijwel niemand. Men lacht een beetje en probeert snel van onderwerp te veranderen, reageert met een vrijblijvend "echt waar?". Vrijwel niemand zal zeggen: "Ik geloof je niet. Je liegt."

Als we dat in onze eigen vrienden- of familiekring al niet doen hoe kunnen we dan verwachten dat een samenleving dat wel doet wanneer we onze politieke leiders op een leugen betrappen?

We baseren onze reacties en daaruit volgende daden niet op objectieve informatie, op feiten en controleerbare gegevens. We durven geen uiting te geven aan onze twijfels en waaien mee met de meerderheid. We willen niet uit de toon vallen. Willen ons aansluiten bij de groep die het sterkst lijkt, om die groep niet tegen ons in het harnas te jagen, ook al weten we dat het onzin is wat ze zeggen.

Vrijwel iedereen weet dat het verhaal dat ons is op de mouw gespeld over de aanslagen van 11 september, Londen, Madrid, Bali en Bombay niet klopt. Slechts een minderheid zal dit openlijk erkennen. Deze erkenning zou de deur van de veilige cocon waarin we ons denken te bevinden te wijd open zetten. Deze erkenning zou ons dwingen zeer grote veranderingen te eisen. Maar we willen geen grote veranderingen. We willen ons leventje leiden, zonder gezeur, zonder nog meer kopzorgen bovenop de grote moeite die iedereen sowieso al heeft om de moderne wereld het hoofd te bieden.

En dus zwijgen de meeste mensen, worden zij die een en ander wel openlijk durven erkennen uitgelachen, weggehoond.

"We hebben het toch goed," zeggen de mensen. "Waarom zou ik grote veranderingen over me afroepen door te erkennen dat we worden bestuurd door misdadigers en leugenaars?"

Ze realiseren zich niet hoeveel beter ze het zouden hebben als ze het wel zouden doen. Ze realiseren zich niet hoeveel leuker de wereld zou zijn als we niet de helft van onze inkomsten moeten afgeven aan overheden die er wapens van kopen en nog grotere misdadigers en leugenaars toestaan veel te veel voor zichzelf te houden. Ze realiseren zich niet hoeveel leuker de wereld voor iedereen zou zijn wanneer onze grootste intellecten hun kennis en creativiteit niet zouden verkwisten aan het bedenken van wapensystemen en computermodellen waarmee ze de internationale handel kunnen manipuleren, aan het onderdrukken van de werkende mens.

In vergelijking met de totale opbrengst van onze economische activiteit kost gratis openbaar vervoer en gratis gezondheidszorg en onderwijs voor iedereen een schijntje. Waarom hebben we geen gratis openbaar vervoer en gratis gezondheidszorg en onderwijs? Omdat slechts een minimaal klein deel van de totale opbrengst van onze economische activiteit ten goede komt aan de werkende mens.

Het grootste deel wordt opgeslokt door de eigenaren van onze industriële productiemiddelen, door de aandeelhouders van de wapenindustrie, van de banken, van de mijnen en fabrieken, van de multinationals. De werkende mens, dat deel van de bevolking dat al het werk doet op deze planeet, wordt afgescheept met een aalmoes in vergelijking met wat ze toekomt. En we vinden het goed. We mopperen niet, omdat het ons menselijke karakter zit opgesloten conflicten uit de weg te gaan en de heersende klasse dus niet met hun leugens en misdaden te confronteren. We gaan zelfs zo ver om dat kleine deel van de mensen die dat wel doet te veroordelen, bang als we zijn dat er hommeles van komt.

Het is door die angst voor de confrontatie dat we ons nu weeral met open ogen om de tuin laten leiden door onze politieke leiders en door onze media, die ons willen wijsmaken dat Iran een bedreiging vormt voor de wereldvrede.

Alle objectieve informatie die ons ter beschikking staat wijst in de richting van het tegendeel, en toch lijkt een meerderheid de leugens van de VS en Israël te willen geloven, en zonder substantieel protest de volgende massamoord toe te staan - de massamedia voorop.

Kritische geluiden zijn op radio en tv nauwelijks te horen. Dat kan ook niet, omdat bij elke analyse van de zogenaamde experts die de gevestigde media aan het woord laten ervan uitgegaan wordt dat de alles-definiërende terroristische aanslagen van het eerste decennium van de 21e eeuw zijn gepleegd door moslimfundamentalisten. Het politieke en maatschappelijke debat is opgebouwd rond die enorme leugen. Wie vanmorgen filosoof Ignaas Devisch hoorde raaskallen bij het Radio1-programma Joos kreeg daarvan een mooi voorbeeld. Hij riep weliswaar op tot een discensus, tot het durven een afwijkende mening te hebben, noemde het uiteraard allemaal zeer complex (wat het niet is), maar ook hij illustreerde zijn standpunt met moslimfundamentalisten & 11 september.

Mensen willen geen oorlog. Mensen willen andere mensen respecteren en hun het recht op een vreedzaam bestaan niet ontnemen. Mensen hebben in wezen een afkeer van geweld tegen andere mensen en dieren.

Maar mensen zijn ook volgzaam, willen graag iemand volgen die de schijn wekt te weten hoe het moet, die de moeilijke beslissingen voor ons neemt en de verantwoordelijkheid voor alles op zijn schouders wenst te nemen.

Die volgzaamheid, die weerzin om mensen met een leugen te confronteren gecombineerd een samenleving die is gebouwd op een inconsistente verzameling uitgangspunten duwt ons nu langzaam over de rand van de afgrond.

Er worden ons nog wel keuzes geboden, maar de keuzemogelijkheden zijn beperkt tot variaties van hetzelfde. Willen we een aanval op Iran of willen we het land verlammen met eenzijdige economische sancties? Iran gewoon met rust laten omdat het land op geen enkele manier een bedreiging vormt voor ons of voor zijn buurlanden is al lang geen optie meer. Zelfs met de Iraanse regering een gesprek aangaan wordt niet overwogen. Er wordt door geen enkele politicus of analist over gesproken. De Republikeinse presidentskandidaat Ron Paul is de enige uitzondering en zie hoe hij door alle Westerse media in het beste geval genegeerd, maar in de meeste gevallen verketterd wordt.

De economische crisis wordt op een zelfde eenzijdige manier benaderd: we moeten besparen, de schuldenberg is te groot. Het enige discussiepunt is hoe de besparingen verdeeld moeten worden. Niet besparen is niet bespreekbaar. De schulden kwijtschelden en alle schuldeisers voor het falen van hun investeringen laten opdraaien is onbespreekbaar.

Logisch, want alle media en alle academici staan op de loonlijst van die schuldeisers, en het zijn diezelfde schuldeisers die er belang bij hebben dat er een militair conflict met Iran (of elders) ontstaat.

En geloof me: een meerderheid van de mensen om u heen ziet dat echt wel. Maar een te groot deel van die mensen is niet bereid openlijk voor die mening uit te komen.

Die struisvogeltactiek kon eens wel eens allemaal de kop kosten. Is het nu niet, dan zullen de poppenspelers er in een later stadium wel in slagen ergens op de wereld een nieuwe oorlog te ontketenen.

Waar?

In Europa...?

De Amerikanen trekken zich terug uit Europa, zogenaamd om te besparen en tegelijkertijd zien we enkele boemannen binnen Europa aangeduid worden. De Hongaarse premier Orban heeft de strijd aangebonden met de bankiers in zijn land, en zie hoe snel de politieke trekpoppen ergens in een tv- of radiostudio komen opdraven om Orban te verketteren. Zie ook de toespraak van über-Zionist Daniel Cohn-Bendit (what's in a name?) die Orban "een Europese Chavez" noemde. Hou dat in de gaten, want een militair conflict met Hongarije kan voor de Poppenspelers een prima alternatief zijn voor een aanval op Iran. De sfeer die dat mogelijk moet maken wordt nu langzaam gecreëerd.

Ook Griekenland is al in een hoek gedrukt, en bij zeer veel mensen in het Westen is al een sfeer ontstaan die een voedingsbodem biedt voor een gewapend ingrijpen tegen dat land.

Zijn er nog aanwijzingen? In Zweden lijkt een nieuwe Bende van Nijvel actief te zijn, Anders Breyvik houdt wellicht verband met die huidige golf van schietpartijen in Malmö, de schietpartij in Luik eveneens. U gelooft die verhalen van een gestoorde eenling? Ik niet. Europa wordt op subtiele wijze gedestabiliseerd. Het vreedzame naoorlogse Europa is om zeep, bewust om zeep geholpen. Er zijn spoken losgelaten in de samenleving, ze waren rond, maken de mensen onrustig, tasten de rationaliteit verder aan. Het gebrek aan weerstand tegen de besparingen van Westerse regering, het gebrek aan weerstand tegen de afnemende vrijheid en het gebrek aan weerstand tegen de medeplichtigheid van onze maatschappelijke bovenlaag en de media zal voor de Poppenspelers het signaal zijn dat de tijd rijp is om de uitvoering van hun plannen in een hogere versnelling te schakelen. De wil van de mensen lijkt gebroken of staat op het punt te breken.

De burgers van Europa lijken klaar om een nieuwe dictatuur in de armen te sluiten, een dictatuur die ze de illusie geeft dat alles weer wordt zoals het was.

Of moet ik positief blijven en blijven geloven dat de 99% zijn schroom van zich af zal schudden en binnenkort wel de mentale kracht zal hebben hun leiders het hoofd te bieden en hun lot in eigen handen te nemen?

Ik vrees van niet. De Poppenspelers hebben nog twee of drie jaar nodig om alle macht van de lidstaten over te hevelen naar Brussel. Eens ze daar mee klaar zijn zal de economie wonder boven wonder weer op peil komen en zullen de mensen opgelucht adem halen. Het Europa van 2015 zal echter niet het vrije Europa zijn waarvan we in 2008 afscheid hebben genomen. De vraag is wellicht alleen nog of ze een oorlog zullen denken te moeten gebruiken of dat ze die stok achter de deur voor de volgende crisis zullen bewaren.

Mijn hoop?

Dat ik volledig ongelijk heb.