Oorlogsporno II
Een monumentale leugen

24 april 2012
Door Pepe Escobar

Dit is het vervolg van 'De nieuwe veilige seks - Oorlogsporno - I'

De meest recente aflevering in een serie oorlogsporno is de slachting van Kandahar. Volgens de officiële lezing (doofpot) van het Pentagon schoot een Amerikaanse sergeant - een scherpschutter en veteraan van de oorlog in Irak, een hoogopgeleide moordenaar - 17 Afghaanse burgers dood, waaronder negen vrouwen en vier kinderen, in twee dorpen, op drie kilometer afstand van elkaar, en verbrandde hij een aantal van de lichamen.

Net als ten tijde van het Abu Ghraib-schandaal, was er de gebruikelijke vloed aan ontkenningen van het Pentagon - als in "dit zijn wij niet" of "zo doen wij de dingen niet" - om maar niet te spreken van de tsunami aan verhalen in de Amerikaanse bedrijfsmedia die de tot massamoordenaar vervallen held een menselijker gezicht gaven. "Het is zo'n goedzak, een echte familievader". Ze repten met geen woord over de andere kant, de Afghaanse slachtoffers. Die hebben geen gezichten, geen namen.

Een - serieus - Afghaans onderzoek stelde vast dat er misschien wel twintig soldaten bij de slachting betrokken waren - zoals in My Lai in Vietnam - en dat twee van de slachtoffers waren verkracht. Het klinkt logisch. Oorlogsporno is een dodelijke, groepssubcultuur - compleet met doelgerichte moordpartijen, wraakacties, lijkenschennis, verzamelen van trofeeën (afgesneden vingers en oren), verbranden van Korans en pissen op de lichamen. Het is in essentie een collectieve sport.

Amerikaanse doodseskaders hebben met opzet willekeurige Afghaanse burgers geëxecuteerd, meestal tieners, legden wapens naast de lijken en poseerden met hun stoffelijke overschotten als trofee.

En laten we de Amerikaanse opperbevelhebber van de strijdkrachten in Afghanistan, generaal Stanley McChrystal niet vergeten, die op 10 april 2010 botweg erkende dat "we een verbazende hoeveelheid mensen hebben doodgeschoten" die geen enkele bedreiging vormden voor de VS of de Westerse beschaving.

Het Pentagon verdraait en verkoopt in Afghanistan hetzelfde wat ze in Irak (en zelfs voorheen in Vietnam) verkochten; de idee dat dit een "strijd tegen rebellen" is die "op de bevolking is afgestemd", "om de harten de hoofden voor ons te winnen" en onderdeel van een groter project van wederopbouw.

Het is een monumentale leugen. De opstoot van Obama in Afrika - ook "op de bevolking afgestemd" - was een totale mislukking. Ervoor in de plaats kwam een keiharde, ondergrondse, lelijke oorlog, geleid door "moordteams" van speciale eenheden. Wat het inhield was een toename van het aantal - nachtelijke - luchtaanvallen. En laten we de aanvallen met onbemande vliegtuigjes niet vergeten, zowel in Afghanistan als in de stammengebieden in Pakistan, die het liefst bruiloftsfeestjes van de Pashtun als doelwit nemen.

Het is overigens zo dat de CIA beweert dat ultra-slimme drones sinds mei 2010 meer dan 600 "zorgvuldig geselecteerde" menselijke doelwitten hebben gedood - op miraculeuze wijze zou daar geen enkele burger bij geweest zijn.

Reken er op dat we binnenkort weer zullen zien hoe dit oorlogspornospektakel wordt toegejuicht in een orgie van gezamenlijke blockbusters (en hier) van het Pentagon en Hollywood. In het echte leven worden dit soort dingen gestuurd door mensen als John Nagl, een lid van de staf van generaal David Petraeus in Irak die nu de pro-Pentagon denktank Center for New American Security leidt.

De nieuwe machosterren zijn wellicht de commandotroepen onder het Joint Special Operations Command (JSOC). Maar het betreft hier evenwel een Pentagonproductie, die - - volgens Nagl - een "antiterrorismemoordmachine van industriële kracht" heeft gecreëerd.

De werkelijkheid is veel prozaïscher. De strijd tegen het Afghaanse verzet, zoals die werd gevoerd door McChrystal, was gebouwd op drie componenten: 24 op 7 onbemande verkenningsvluchten, afluisteren van mobiel telefoonverkeer en het exact lokaliseren van de positie van deze telefoons.

Dit betekent dat iedereen in het verkenningsgebied van de drones die een gsm gebruikte werd aangemerkt als 'terrorist' of toch tenminste als een 'sympathisant van ...'. Vervolgens werd de nadruk van de nachtelijke luchtaanvallen verlegd van 'hoogwaardige doelwitten' (hooggeplaatste Talibanstrijders) naar iedereen die de Taliban zou assisteren.

In mei 2009, voordat McChrystal arriveerde, voerden de Amerikaanse speciale eenheden 20 luchtaanvallen per maand uit. In november waren dat er al 90 per maand geworden, en in de lente van 2010 waren het er 250 per maand. Toen McChrystal werd ontslagen - vanwege een artikel in Rolling Stone - en Obama hem verving door Petraeus in de zomer van 2010, waren het er 600 per maand. In april 2011 was het aantal gestegen tot meer dan 1.000 per maand.

Het zit dus zo: laat het uit je hoofd om in Kandahar of elders in Afghanistan een gsm te gebruiken. Anders krijg je het 'alziend oog in de lucht' op je dak. Je zult in ieder geval in de gevangenis belanden, samen met duizenden andere Afghaanse burgers die zijn aangemerkt als "sympathisanten van de terroristen". Medewerkers van de inlichtingendiensten zullen jouw informatie gebruiken om een "moord/arrestatie"-lijst mee samen te stellen om nog meer burgers te vangen in hun net.

Wat betreft de "bijkomende schade" van de nachtelijke aanvallen; die werden altijd gepresenteerd als "terroristen". Voorbeeld; bij een aanval op Gardez, op 12 februari 2010, werden twee mannen gedood; een plaatselijke openbaar aanklager en een Afghaanse medewerker van de inlichtingendienst, evenals drie vrouwen (twee van hen zwanger). De moordenaars deelden het VS-NAVO-bevel mee dat de twee mannen "terroristen" waren en dat de vrouwen waren gekneveld. Een paar dagen later gaf het werkelijke doelwit van de aanvallen zich aan voor een verhoor, om een paar dagen later te worden vrijgelaten - zonder aanklacht.

En dat is maar het begin. Doelgerichte moordaanslagen - zoals toegepast in Afghanistan - zullen de voorkeur krijgen als tactiek in alle toekomstige Amerikaanse oorlogen.

Lees verder...