Syrië & de cappuccinorevolutie

23 april 2012
Door Joshua Blakeney

Tijdens de Koude Oorlog werd iedereen die tegen de Communisten was de steun van de Amerikaanse regering en zijn bondgenoten, zelfs wanneer het ging om rechtse, kapitalistische Restaurationisten of blanke, pro-Apartheid-organisaties die de situatie voor de bewoners van de Communistische landen alleen maar zouden verslechteren. Veel linkse anticommunisten deden mee met aristocraten zoals Vaclav Havel, die een regime van privatiseringen in gedachten had. Op dezelfde manier steunen Westerse regeringen en hun liberale apologeten elke groepering die, hoe reactionair ook, zich verzet tegen de enige leider die een obstakel vormt tegen het Amerikaans-Israëlische imperialisme in de Arabische wereld. En net zoals het geval was met de linkse anticommunisten tijdens de Koude Oorlog, zijn linkse Zionisten nu warm voorstander van een ideologie die de situatie van de gewone werknemers in de belegerde landen alleen maar zal verslechteren.

Een groot deel van 'links' ondersteunt terecht Hugo Chavez die zijn leger inzet om de soevereiniteit van het land te verdedigen tegen vertegenwoordigers van het Westen die Venezuela willen destabiliseren. Waarom passen ze niet dezelfde maatstaven toe op de regering van Assad, die zijn leger inzet om de vrede te handhaven in de steden, die zijn vergeven van door Mossad en de CIA gesteunde huurlingen? Wie verraadt hier de Syrische arbeiders en wie maakt zich oprecht zorgen over hun situatie? Het lijkt er sterk op dat zeer veel progressiefdenkenden en cappuccino slurpende revolutionairen zich weeral flink in de maling hebben laten nemen, door een imperialistisch project te steunen dat het in zich heeft te leiden tot het afslachten van miljoenen Syriërs.

In een beroemt essay van Oded Yinon stelt de auteur voor om het Sectarianisme in het Midden-Oosten te bevorderen, om zo alle potentiële tegenstanders van een Israëlisch te verzwakken.

De wens van de Israëlische regering om het gehele Midden-Oosten te destabiliseren, om zo de Arabische landen middels een verdeel-en-heersstrategie te verzwakken en de eigen regionale hegemonie te bewerkstelligen is uitgebreid gedocumenteerd. Het voorrecht om het Midden-Oosten op te delen in etno-religieuze staatjes werd vooral uiteengezet in Oded Yinon's "Een Strategie voor Israël in de jaren '80". Yinon's geopolitieke analyse ontwikkelde zich tot wat door veel experts de Sharon Doctrine wordt genoemd. Met andere woorden: dit imperialistische wereldbeeld kent zijn oorsprong in de Likud Partij, wiens leider Bejamin Netanyahu de huidige premier van Israël is. Yinon stelde dat Israëls succesvolle verdeel-en-heersstrategie in Libanon een blauwdruk verschafte voor een pan-Midden-Oosters Israëlisch buitenlandse beleid. De onheilspellende woorden van Yinon:

"Het Westelijke front, dat op het eerste gezicht problematischer lijkt, is in werkelijkheid minder problematisch dan het oostelijke, waar de meeste opzienbarende gebeurtenissen recent hebben plaatsgevonden. Libanons volledige uiteenvallen in vijf provincies verschaft een precedent voor de gehele Arabische wereld, inclusief Egypt, Syrië, Irak en het Arabische Schiereiland en lijkt al die kant op te gaan. Het uiteenvallen van Syrië en Irak, in een later stadium, in etnisch of religieus homogene gebieden zoals dat in Libanon is gebeurd is Israëls belangrijkste doelstelling aan het oostelijke front op de lange termijn, terwijl het verzwakken van de militaire macht van deze landen het belangrijkste doel op de korte termijn is. Syrië zal uiteenvallen, aan de hand van zijn etnische en religieuze samenstelling, in verschillende staten zoals het huidige Libanon, zo dat er een Sjiitisch-Alawitisch staat aan de kust, een Soenitische staat in de regio rond Aleppo, een andere Soenitische staat in en rond Damascus die vijandig staat tegenover zijn noordelijke buurman, terwijl de Druzen een staat zullen stichten misschien wel in onze eigen Golan, maar zeker in Hauran en in het noorden van Jordanië. Deze toestand zal een garantie zijn voor vrede en veiligheid [voor Israël, ap] op de lange termijn, en die doelstelling ligt nu al binnen ons bereik. "

Jonathan Cook schreef een boek over de Balkanisering van het Midden-Oosten, met de treffende titel 'Israel and the Clash of Civilizations: Iraq, Iran and the Plan to Remake the Middle East'. Stephen Sneigoski schrijft ook over de Israëlische plannen het Midden-Oosten te balkaniseren. Op pagina 50 van zijn boek 'Transparent Cabal' schrijft hij: "Met het aan de macht komen van Likud vonden extreemste militante voorstellen een ingang in het Zionistische denken, waaronder een militante destabilisatie van Israëls buren en het uitzetten van de Palestijnen."

Op het internet verschijnen regelmatig de gefilmde analyses van 'Syrian Girl'. Zij fileert de vele stereotypes die zijn gefabriceerd om Arabieren, Perzen, Syriërs en vele andere groepen in het Midden-Oosten te ontmenselijken. Deze ontmenselijking is een noodzakelijke voorwaarde voor de geplande Zionistische volkerenmoord in het Midden-Oosten.

Met chirurgische precisie ontleedt Syrian Girl de leugens en mythes die door de Neoconservatieve leugenmachine de wereld in zijn geholpen. Haar analyses zijn zowel scherpzinnig als inspirerend en dragen bij aan de verduidelijking van het Syrische conflict, en dat zorgt er op zijn beurt weer voor dat het rampzalige Zionistische beleid dat het leven van miljoenen mensen in gevaar brengt wordt tegengewerkt. Syrian Girl is een ware filosoof van de strijd voor de dekolonisatie, en gesneden uit hetzelfde hout als Frantz Fanon, Nelson Mandela, Patrice Lumumba en Che Guevara. Ik denk dat we moeten erkennen dat Syrian Girl en de vele andere Syrische patriotten bijzonder dapper zijn wanneer ze zich uitspreken tegen de door het Westen gesteunde sabotage en ondermijning die nu plaatsvindt in Syrië. Het is tijd dat progressieve activisten in het Westen de gegevenheden van de macht het hoofd bieden en verder kijken dan de linkse garnering waarmee de imperialisten hun koloniale intriges decoreren.

Er was een tijd dat imperia hun duivelse zendingswerk vermomden met het moralisme van het "bekeren van de inboorlingen". "De inboorlingen beschaving bijbrengen" liep hand in hand met de opkomst van het racistische sociaaldarwinisme, waar de ideologie van het Zionisme uit voortkwam. Het opdoemende Israëlische imperium en zijn Amerikaanse suikeroom hebben de linkse progressieven in het Westen ervan weten overtuigen volkerenmoord en burgeroorlog in de naam van de 'democratisering' te steunen. 'Democratisering' is de hedendaagse vermomming van imperialisme.

Het is overduidelijk dat de Israëlische regering hoopt dat de bewoners van zijn buurlanden elkaar in voldoende mate zullen afmaken zodat Israël zijn eigen macht kan uitbreiden en een rijk kan stichten. Syrië is de perfecte lappendeken van etnische groepen om de verdeel-en-heersstrategie op toe te passen. Denk je eens in welke geënsceneerde aanslagen de Mossad al in petto heeft om het etnisch-religieuze vuurtje op te stoken, net zoals ze dat momenteel in Egypte doen rond de Koptische gemeenschap.


© Arjan Plantinga
Alle rechten voorbehouden

privacybeleid