Wat doet het er nog toe?

31 mei 2012
Door Arjan Plantinga

De Tour de France komt er weer aan en in analogie daarmee misschien beginnen met een term die de Franse kranten boven het doopvont hielden naar aanleiding van de dopingschandalen van enkele jaren geleden: het is een wereld van twee snelheden, of beter gezegd drie.

De ene groep weet van niets. De andere groep weet alles. De derde groep heeft ze in de smiezen en probeert it te zoeken wat ze van plan zijn.

De wereld is in de greep van een club. 'Mensen' durf ik er niet achter te plakken, want de aanwijzingen dat de Aarde in de greep is van iets wat de mensheid met een factor X ontstijgt worden steeds moeilijker te negeren.

Kernenergie is gevaarlijk spul. Wie de veiligheidsvoorschriften van de kerncentrale van Doel (of willekeurig welke andere centrale) kent, weet dat er bij het minste geringste groot alarm gegeven wordt en dat zelfs een weggewaaide rubberhandschoen die gebruikt is in de reactor reden is tot paniek. Ik woon binnen een straal van 20 kilometer van die centrale. Dergelijke dingen interesseren mij.

Wanneer de brandweer van Doel uitrukt voor de kleinste onregelmatigheid is het hallucinant om te zien hoe er in Fukushima, Japan al 14 maanden vier reactoren staan te lekken en de wereld doet of zijn neus bloedt. Tot die werkelijk bloedt. Ik schreef het enkele weken geleden al eens. Collega's van een andere website hebben er een affiche van gemaakt. Laten we hopen dat die goed verspreid wordt.

Hoe is dit allemaal mogelijk? Hoe kan het dat in onze West-Europese wereld de paniekmeters diep in het rood gaan om de minimaalste kans op een lek van een minimale hoeveelheid radioactief materiaal, en er tegelijkertijd niemand werkelijk bezorgd lijkt om vier lekkende reactoren, die dan ook nog eens in een aardbevingszone staan en waarvan de behuizing door de aardbeving van 11 maart 2011 dermate is aangetast dat elke beving van 7 of meer op de Richterschaal fataal gaat zijn voor die reactor en voor een heel groot deel van de mensheid? ... met de wetenschap dat de kans op zo'n beving voor de komende 10 jaar 100% is?

Wie heeft van ons Westerlingen zulke zombies gemaakt?

Met welk doel?

En hoe?

Het doel van deze website was altijd een bijdrage te leveren aan de bewustwording van de burger in het Nederlandse taalgebied. Vergeleken bij het Duitse en Amerikaanse medialandschap zijn de Lage Landen namelijk een woestenij, een dorre kaalslag waar die paar mensen met enig talent kiezen voor de centen van de grote mediaconcerns, en het wordt overgelaten aan leken als ik om in de torenhoge informatiemestvaalt te woelen en eruit te vissen wat er werkelijk toe doet. Journalist tegen wil en dank. Omdat het moet. Omdat bijna niemand anders het doet.

Bewustwording is een moeizaam en langdurig proces. Het kan een hele generatie duren om een meme in de hoofden van een samenleving houvast te laten krijgen en zich een weg naar de voorgrond te banen. Daar komt bij dat de legitimiteit van een meme pas erkend wordt wanneer er een rechtbank, een parlement of meerdere wetenschappelijke organen dusdanig uitspraak over hebben gedaan. Zie 11 september, zie de moord op president Kennedy, zie de economische crisis; hoewel een meerderheid van de tandeloze burgers weet hoe het in elkaar steekt heeft het geen gevolgen omdat het corrupte juridische apparaat, de corrupte parlementariërs en de corrupte academici weigeren zich bij de meerderheid van de burgers aan te sluiten. Zo lang dat niet gebeurt blijft een meme ondergronds en zonder consequenties. Ja, zo democratisch zijn wij.

De massamedia zijn bovendien zoveel rijker en machtiger dan de bloggers dat elke gefluisterde waarheid wordt overstemd door het donderende geraas van radio en TV, die nog steeds elke dag miljoenen mensen bereiken en beïnvloeden.

Bewustwording is dus een aartsmoeilijk en langdurig proces. Ik ben daar niet voor opgeleid. Ik was het nooit van plan. Wil er elke dag mee ophouden, want het vreet energie, het is pure terreur, zoals David Bowie zo scherpzinnig opmerkte in 'Under pressure'. Leren hoe de wereld in elkaar steekt is je begeven in akelige slangenkuilen, stinkende beerputten en van bloedzuigers vergeven moerassen. Het zou gemakkelijker zijn om de andere kant op te kijken en te hopen dat de engel en het zwaard jou deur voorbijgaan. Want het is dat wat ons te wachten staat - of stond beter gezegd.

Tot 11 maart 2011 leken de oprukkende politiestaat, de verslechterende economische vooruitzichten en de machtsgreep van 'mensen' die geen macht zouden mogen hebben de belangrijkste zaken om je zorgen over te maken. Het waren dingen waar elke intelligente mens wel aan zou weten ontkomen of er in ieder geval zo goed mogelijk mee leren leven. Het aannemen van een egoïstische levenshouding zou toereikend zijn geweest. Je afsluiten voor het nieuws over nieuwe moordpartijen op Moslims in het Midden-Oosten is niet zo moeilijk. Het negeren van het hemeltergende dierenleed en het vernietigen van vrijwel alle biotopen op deze planeet kan eenvoudig weggestopt worden achter een niet eens zo heel dikke plaat die je recht voor je kop met je meedraagt. Positief denken en 'lekker leuke dingen doen' kan elke kleuter.

Maar nu is er iets anders aan de hand.

Iets waar je je niet voor kunt afsluiten; niet voor kunt weglopen. Het is iets dat je niet kunt negeren.

We hebben het over massamoord.

We hebben het over de echte Holocaust. En deze keer gaat het niet over 55 miljoen onschuldige Europeanen, maar over miljarden onschuldige wereldburgers. Deze keer duurt de moordpartij geen zes jaar, maar misschien wel zestig jaar. Maar een moordpartij is het.

Welbewust.

Geheel volgens plan.

En met stilzwijgende instemming van de slachtoffers.

Want we doen helemaal niks! We kijken en ontkennen. Het EK-voetbal komt eraan. Dat is pas belangrijk. Maak je niet zo druk! Ga toch lekker leven! Ik doe dat hoor. Meer dan de meeste mensen. Maar ik zou dat graag nog wat langer doen, graag zonder pijnlijke tumoren en falende organen, en ik zou ook graag willen dat de volgende generaties dat kunnen blijven doen. Over dierenleed zal ik het verder niet meer hebben. Het enige positieve aan het sterven van zes miljard homo sapiens is dat de rest van het leven op onze planeet opgelucht adem zal kunnen halen; hun plaaggeesten hebben zichzelf vernietigd en het Vedische rijk kan zonder mensen wellicht weer opbloeien. Elk nadeel hep se voordeel, niet waar?

In het licht van Fukushima is er echter weinig anders dat voor ons mensen momenteel van enig wezenlijk belang lijkt. Ik lees de vele kranten en nieuwssites en zie het oeverloze gezwam over Mark Rutte, over de fascistische NVA, over de landverrader Geert W., over Griekenland en Spanje, de eindeloze en verbijsterende leugens over Syrië en Iran, het ESM, besparingen, besparingen, besparingen, de kelderende euro, de instortende beurzen, de goudprijs (en het zwijgen over de enorme fraude in de diamantwereld). De nieuwsstroom over de mensonterende toestanden in Bahrein zit al maanden dichtgeplakt met de meest nutteloze van alle nutteloze menselijke bezigheden, de Formule 1. Onze media zijn eensgezind over vrijwel alles wat feitelijk nauwelijks aandacht verdient en zwijgen als het graf over de werkelijkheid, over de verstikkende troep die de vliegtuigen over ons uitstrooien, over de kankerepidemie, over HAARP, over de dikke stroop van de elektromagnetische straling waarin we vrijwel overal zitten ingepakt.

Maar vooral over Fukushima.

Ik lees berichten over computervirussen die de besturing van de kerncentrale hebben aangetast. Ik lees berichten over de usual suspects die de beveiliging van de centrale voor hun rekening hadden genomen. Ik lees hoe de Japanse overheid geen onafhankelijke experts toelaat om inspecties uit te voeren. Ik lees hoe de Japanners steeds massaler demonstreren tegen de leugens over de situatie van hun overheden. Hoe het besef begint te groeien over het einde van hun land, hun prachtige land, met al zijn eigenaardigheden. Ik lees over Amerikaanse overheden die stellen dat het eten van radioactieve vis geen gevaar voor de volksgezondheid is. Ik lees over de EU die grenswaarden van radioactieve straling naar boven bijstelt. Ik lees... ach... ik lees zoveel.

Maar wat ik niet lees zijn berichten over het enorme gevaar voor de toekomst van de mensheid die de kerncentrales in Fukushima en alle andere kerncentrales die nog in tact zijn voor ons vormen. Zelfs het grootste deel van de onafhankelijke bloggers wenst zich er niet mee bezig te houden.

Waarom niet?

Er is maar een conclusie mogelijk na veertien maanden doofpotoperatie: we moeten eraan.

Wie zijn ze?

Maakt het wat uit?

Zij die het spel meespelen denken dat ze het zullen overleven; denken wellicht dat ze een plaats krijgen in de ark die de elite zal behoeden voor het onzichtbare onheil. Het zal een onaangenaam ontwaken zijn wanneer de mediahoeren, de corrupte academici en de leugenachtige politici die ons in hun greep hebben erachter komen dat ze zijn misbruikt om de massa in de maling te nemen.

En ik?

Ik worstel.

Worstel met de vele redenen om de tijd die ik kwijtspeel aan het informeren van een paar duizend wakkere geesten voor iets aangenamers te gaan gebruiken. U weet allemaal toch ook wel wat ik weet? Misschien wel veel meer. U weet hoe groot de dreiging is. U weet allemaal hoe kwaadaardig de macht is die ons dit met opzet aandoet. En u weet waarschijnlijk dat het onbegonnen werk is om er iets aan te doen.

Ze willen niet luisteren. De massa zal er snel achter komen, maar dan is het waarschijnlijk al te laat. Tot die tijd blijft men ontkennen en hopen dat het vazelf weggaat.

Ik zal hier echt wel het een en ander blijven publiceren - als bezigheidstherapie; als uitlaatklep voor mijn onbegrip en machteloosheid te midden van soortgenoten die zo verdoofd en verkleuterd zijn dat ze de dreiging zelfs niet zien wanneer die hen van dichtbij aanstaart.

En als ik ongelijk heb, en er volledig naast zit?

Des te beter.

Oh ja: Gordon Duff schrijft op VT dat de doodsteek gaat komen op 20 of 21 juni of wellicht op 17 augustus. Ik heb hem een tijd op de voet gevolgd, maar recent krijg ik de indruk dat zijn stukken niet langer worden geschreven door Duff zelf. Zijn toon is veranderd. Zelfs de schrijfstijl is niet meer dezelfde. Hij reageert al een tijdje niet meer op mijn emails. Maar ik geef het u toch maar mee, voor het geval er op die data catastrofale dingen gebeuren rond de opwerkingsfabriek in Rokkasho Mura in de prefectuur Aomori, Japan. U zult dan weten dat het geen toeval was.