Zwijgen is verraad

24 januari 2012
Door Arjan Plantinga

Hoe kom je in de chaos van 2012 tot een consensus die niet wordt ingegeven door de eindeloze stroom propaganda die ons vanuit Rothschildistan en de hoven van de Kroon dagelijks overspoelt?

Hoe zorg je ervoor dat zij die deze propagandastroom (dagelijks te lezen in de honderden identieke nieuwsmedia die de Poppenspelers in stand houden - een voor elk marktsegment) de rug toe keren op de hoogte blijven van die paar zaken die wel van belang zijn?

Hoe zorg je ervoor dat de massa die er nog steeds voor kiest middels de massamedia slecht geïnformeerd te blijven, die massamedia de rug toe keren?

En wat gebeurt er wanneer een kritische massa dat gedaan heeft?

Het zijn vragen van essentieel belang.

Juiste beslissingen over de koers van je eigen leven, je reactie op de levens van anderen, kun je alleen nemen wanneer je beschikt over juiste informatie. Wie kijkt naar de staat van de wereld, de enorme hoeveel stuurloze mensen, volledig de weg kwijt door alle synthetische rommel die ze via al de hun bekende en onbekende zintuigen tot zich nemen, kan alleen maar concluderen dat maar een heel beperkt deel van de mensheid over juiste informatie beschikt.

De massa blijft gespeend van alles wat van belang is, van alles wat beslissend is om je een enigszins accuraat beeld te vormen van het heden, het verleden en de toekomst. In plaats daarvan houden ze zich onledig met speelgoednieuws dat met de werkelijkheid heel weinig uitstaande heeft - hetzij omdat het gelogen is, hetzij omdat het van geen enkel belang is.

Dat begint al bij de geschiedenis.

Om te weten hoe je echtgenoot, vriendin of collega morgen zal reageren op een bepaalde beslissing die je ze wilt voorleggen, helpt het om te weten hoe hij of zij eerder heeft gereageerd op soortgelijke informatie.

Zo is het ook in het veel grotere plaatje van de geopolitiek, de macro-economie en de wereldgeschiedenis. Alexander de Grote had de psyche van Darius uitgebreid bestudeerd, kende de historie van diens veldslagen en kon de Perzische koning zo tot drie maal toe verpletterend verslaan. Julius Caesar wist dat zijn opponent Vercingetorix een twijfelaar was. De Romeinse keizer ontweek daarom lang genoeg een veldslag tegen een enorme Keltische overmacht, tot de discipline en het zelfvertrouwen bij de Galliërs afnam en de goed getrainde legionairs hun tegenstrevers gemakkelijk konden verslaan. Had Vercingetorix in een veel vroeger stadium wel de slag aangedurfd, dan was Julius Caesar een onbekende Romeinse generaal gebleven en had de wereldgeschiedenis een totaal andere wending genomen.

De moderne mens blijft helaas verstoken van reële informatie over wat er in vroeger tijden gebeurd is. Achter pakweg de tiende eeuw staren we in een diep donker gat, door de Engelstaligen heel juist de 'Dark Ages' genoemd. Het was een periode (vanaf ±535 tot grofweg het jaar 1000) waarin de mensen het schrijven goeddeels verleerd waren, de massaproductie van kwalitatieve consumptiegoederen tot stilstand was gekomen en de mensheid in West-Europa meer dan 1000 jaar werd teruggeworpen in de tijd.

Het grootste deel van de academische kennis over de oudheid (de periode voor ±535 n.c.) is onbetrouwbaar. Het meeste berust op laatmiddeleeuwse vervalsingen, 19e eeuwse interpretaties van archeologische opgravingen en opzettelijke misleiding door de Rooms-Katholieke kerk. Waarschijnlijk omdat veel van die informatie essentieel is voor het beoordelen van de legitimiteit van de huidige status quo.

Pas in de laatste decennia komt er meer reële informatie naar boven en wordt een beeld van de oudheid en de millennia voor de Romeinse tijd geschetst dat de plotselinge aanwezigheid van de Soemerische, Baylonische en Egyptische beschavingen op consistente wijze verklaart. Deze verklaringen worden door de Poppenspelers echter fanatiek onderdrukt, of via hun propagandakanalen vervormd weergegeven.

Waarom leerden en leren wij op de middelbare school niets over de vliegmachines uit de Vedische geschriften (sommige 12.000 jaar oud, en misschien zelfs ouder)? Over de ruïnes van Baalbek en Pumapunku? Over de Apocriefen? En niet alleen over oudheid werden en worden we op school misleid. Waarom werden bijvoorbeeld de Katharen en hun schitterende cultuur in de Languedoc verzwegen? Waarom leerden en leren we alleen maar over veldslagen voor of tegen de paus, barbaarse Roomse koningshuizen en vervolgingen van Ketters, en is er geen enkele aandacht voor de vreedzame kant van de geschiedenis?

Moet er een beeld ontstaan dat het altijd kommer en kwel was, en dat wij het vreedzame, hoogontwikkelde eindpunt zijn van een lange, bloedige geschiedenis? Dat alleen onze materiële manier van denken en leven kan leiden tot een betere wereld, en dat alle initiatieven uit vroeger tijden niets dan ziekte, dood en verderf brengen?

Dat is namelijk niet het geval.

Er waren in het verleden samenlevingen die een heel andere weg waren ingeslagen en die, als ze niet op gruwelijke wijze de kop waren ingeslagen door de legers van de Rooms Katholieke kerk en zijn Inquisitie, naar een leukere wereld hadden kunnen leiden.

De Katholieke kerk doet het voorkomen alsof zij het enige alternatief waren in een wereld die zonder hen in de absolute barbarij van de vroege middeleeuwen was blijven steken, terwijl er in werkelijkheid zo'n 1.000 jaar geleden, hier in West-Europa, samenlevingen opbloeiden die een heel andere manier van denken en handelen propageerden, een vreedzamere, verdraagzamere en respectvollere manier van leven nastreefden en een veel prettiger alternatief boden voor Oudtestamentische wreedheid. .

Is het daarom dat wij nu de wereld hebben zoals ze nu is?

De Rooms-Katholieke kerk, de Tempel van de Zon, de nakomelingen van Nimrod, de slachters uit het Oude Testament verpesten de wereld met hun bloeddorstige waarheid; de waarheid van het zwaard. Het is de waarheid van de zwart-witte tegenstelling, van God of de Duivel, het goede of het kwade, "u bent met ons of tegen ons".

Het is de Imperialistische waarheid, die geen tegenstand duldt, geen concurrentie. Het is een roofzuchtige waarheid, waarbij het overheersende dogma voorschrijft dat het okay is om de eigendommen van anderen in te pikken, als die anderen niet denken zoals wij. Waarom zou je werken als je met list en bedrog, gedreven door hebzucht ("Hebzucht is goed," leerde Gordon Gekko) en met bruut geweld de waardevolle eigendommen van anderen - verkregen door hard werken - kunt inpikken.

Het is de waarheid van het door God gegeven recht om de Aarde te bezitten, ze van de aanhangers van een andere God, een foute God, af te nemen. Zo staat het geschreven. God heeft het ons beloofd. En we geloven het allemaal, omdat het de enige waarheid is die ons door onze informatiekanalen geboden wordt, de informatiekanalen van de Tempel van de Zon, van de Zonen van Nimrod. Ook als de God wordt weggelaten blijft de boodschap dezelfde.

Inmiddels zijn we aangeland in een wereld waarin alles bepaald wordt door hen die door hun onmetelijke hebzucht en immoraliteit het meeste privébezit hebben weten te vergaren. Met dat privébezit bezitten ze ook alle grote informatiekanalen.

In de VS wordt de beslissing over het hoogste publieke ambt mag bekleden niet bepaald door de burger die op basis van juiste informatie een weloverwogen keuze maakt, maar door mensen en organisaties die zich grote delen van de rijkdom van deze planeet - rijkdom die van iedereen zou moeten zijn - hebben toegeëigend. Zij steunen hun kandidaat, en die kandidaat doet wat zij zeggen.

Alternatieven achten zich bij voorbaat kansloos vanwege ontbrekende financiële steun, en als ze toch een kans wagen zijn daar altijd de nieuwsmedia om iedere kandidaat die afwijkt van 'de lijn' dood te zwijgen of kapot te maken. Als zelfs dat niet lukt is er altijd nog de verkiezingsfraude, nu zo schaamteloos toegepast op Ron Paul.

Gisteren namen de 27 ministers van buitenlandse zaken van de EU de beslissing om "zware sancties" in te stellen tegen Iran. Er wordt al jaren over gesproken. Wat opvalt is de misselijkmakende eensluidendheid in de berichtgeving van onze Europese nieuwsmedia. De enige discrepanties bestaan uit de mate waarin men de sancties krachtig en effectief genoeg acht. Geen enkele journalist of opiniemaker die in de gevestigde media een podium krijgt waagt het de vraag te stellen of de sancties überhaupt wel terecht zijn. "Israël zegt het, Israël voelt zich bedreigt: sancties!"

In de aanloop naar de oorlog in Irak trapte men erin. Na afloop huilden alle journalisten krokodillentranen. Ze waren beetgenomen! Hoe kon dit gebeuren? Hadden ze niet kritischer moeten zijn? Hadden ze wel de juiste vragen gesteld?

In Irak werd geen massavernietigingswapen gevonden. De hele hetze was gebaseerd op Israëlische leugens.

Wel, nu hebben ze de kans om te tonen dat die krokodillentranen en al die zelfkritiek integer waren. En wat doen ze? Niet een van de huilebalken van toen geeft blijk iets te hebben geleerd van het Irakese fiasco.

Ze laten zich weer beetnemen. Het gebeurt weer. Weer is er geen enkele kritiek. Weer worden de juiste vragen niet gesteld.

En wij staan erbij en kijken ernaar. Enkelen laten hun stem horen, maar het zijn roependen in de woestijn. Heldere druppels op een gloeiende plaat van mediamedeplichtigheid en -lafheid.

Zij die niet instemmen met de hetze zijn bang. Bang voor de macht, de onzichtbare macht. We weten wie het is, waar hij zetelt. Maar zijn naam is onuitspreekbaar, is taboe. Niemand wil zijn vingers branden. Iedereen vreest voor zijn leven, of toch in ieder geval voor zijn carrière. Zij die wel man en paard noemen worden gek verklaard, in de hoek gezet, afgebrand, ontslagen. Wie de grootste leugens uit het nu en het verleden durft aan te spreken loopt zelfs de kans in de bak gegooid te worden. Velen zien ervan af, steken hun kop in het zand en willen het gewoonweg niet weten.

Maar zwijgen is anno 2012 verraad. Het stadium van "Wir haben es nicht gewußt" zijn we allang voorbij. De kanker geneest niet als je doet alsof ze er niet is. De donkere wolken aan de horizon blijven komen, ook als je de andere kant op kijkt.

Gisteren zette ik al eens uitgebreid uiteen wat ons te wachten staat als we dat blijven doen, als we onze nieuwsmedia en beleidsmakers niet het vuur aan de schenen leggen en van hen eisen dat ze eindelijk eens onze belangen gaan behartigen in plaats van die van het grote geld in Londen en Rothschildistan. Dat ze de EU en zijn ware aard eens onder de loep nemen, kritische kanttekeningen plaatsen, de burger werkelijk informeren, in plaats van de dames en heren politici met wie elke vrijdag dronken worden, naar de mond te praten opdat ze niet uitgesloten worden van 'inner circle' van politieke kontlikkers.

Ik zal er op blijven hameren en weet dat het moment zal komen dat de ware aard van de monsterlijke spin in het web voor iedereen zichtbaar zal zijn, weet dat er binnenkort een dag zal zijn wanneer de kaarten open op tafel zullen liggen en niemand hetgene waar ik en vele andere bloggers, auteurs en activisten al jaren, sommige al decennia voor waarschuwen, nog zal kunnen ontkennen.

De vraag die mij rest is of we dan eindelijk in actie zullen komen, of dat we verlamd als de muis, kort voor de slang toeslaat, nog steeds zullen doen alsof het niet waar is en dat het vanzelf wel zal weggaan.