|
||||||||||||
23 augustus 2010 De gouverneur van Paktika, Akram Khapalwak had een dag na de aanval een ontmoeting met mensen van het Amerikaanse leger. In tegenstelling tot zijn collega's van de provincies Khost en Nangarhar, wilde Khapalwak de "discussiepunten" die voor Task Force 373 waren ontwikkeld om een ander aan de media uit te leggen wel ondersteunen. Volgens het rapport van Wikileaks "herhaalde de gouverneur de tragedie van de vermoorde kinderen, maar beklemtoonde dat het vermeden had kunnen worden wanneer de mensen hadden gemeld dat er verzetsstrijders in het gebied waren". Maar welke "discussiepunten" er ook werden afgesproken, ze konden niet voorkomen dat er burgerdoden vielen bij de aanvallen van Task Force 373. Op 4 oktober 2007 vroeg de Task Force om een luchtaanval - 250 kilo Paveway-bommen - op een huis in het dorpje Laswanday, zo'n 10 kilometer van Nangar Khel in de provincie Paktika (waar eerder de zeven kinderen waren vermoord). Deze keer werden er vier mannen, een vrouw en een meisje - allemaal burgers - evenals een ezel, een hond en een aantal kippen afgeslacht. Een dozijn Amerikaanse soldaten raakte eveneens gewond, maar de soldaten wisten ook te melden dat er niet één "vijand" was gearresteerd of gedood. Het verhaal van de vermiste Afghaan Het 503e infanterieregiment werd gevraagd Task Force 373 die dag te assisteren bij het zoeken naar Bitonai en Nadr, twee vermoedelijke Al Qaeda-leden op de JPEL (de lijst met doelwitten, zoals in deel I werd uitgelegd) . De operatie vond plaats net buiten het stadje Orgun, niet ver van de Amerikaanse US Forward Operating-basis (FOB) Harriman. Gelegen op 2.100 meter boven zeeniveau en omgeven door bergen is het de thuisbasis van zo'n 300 soldaten en een klein kamp van de CIA. De basis wordt bezocht door militaire helikopters en door de kameelkuddes van de plaatselijke Pashtun. Er vond een luchtaanval met de codenaam "Operation Spartan" plaats op de kampen waar Bitonai en Nadr geacht werden zich op te houden, maar de twee werden niet gevonden. Nadat een lokale informant de Special Forces had verteld dat de twee zich enkele kilometers verderop bevonden, konden ze samen met 33 anderen worden gearresteerd en overgebracht naar FOB Harriman, voor ondervraging en mogelijk transport naar Bagram. Toch ontstaat stellig de indruk dat wanneer Task Force 373 op pad is de burgerbevolking grote risico's loopt. De Wikileaks-documenten tonen helaas alleen de Amerikaanse kant van het verhaal. De versie van de Afghanen gaat vrijwel altijd verloren. Op een maandagavond, midden november 2009, voerde Task Force 373 een operatie uit met als doel een verzetsstrijder met de codenaam 'Ballentine' in de provincie Ghazni te vangen of te doden. Een summier rapportje meldt dat één Afghaanse vrouw en vier "verzetsstrijders" werden gedood. De volgende morgen meldde de Task Force White Eagle, een Poolse eenheid onder Amerikaans commando dat zo'n 80 mensen zich hadden verzameld om tegen de moorden te protesteren. Het raam van een legervoertuig werd vernield, maar het rapport geeft weer alleen de Amerikaanse versie van de gebeurtenissen. En welk een ironie dat een van de laatste incidenten met Task Force 373 in de Wikileaks-documenten bijna een herhaling was van de Operation Eagle Claw-catastrofe die leidde tot het vormen van de "samenwerkende" capture/kill-teams. Net voor zonsopgang, op 26 oktober 2009, stortten twee Amerikaanse helikopters - een UH-1 Huey en een AH-1 Cobra - neer in de buurt van het stadje Garmsir, in de zuidelijke provincie Helmand, en kwamen vier mariniers om het leven. Mensenjacht Onder minister van Defensie Donald Rumsfeld, tijdens de Bush-jaren, begon Brown met het opzetten van de 'joint Special Forces'-teams om F4-missies uit te voeren buiten de oorlogsgebieden. Deze kregen de naam geruststellende naam 'Military Liaison Elements' (militaire verbindingselementen). Ten minste één moord van zo'n team in Paraguay (op een gewapende overvaller die op geen enkele lijst met doelwitten voorkwam) werd vermeld door de New York Times. Het team, wiens aanwezigheid niet was gemeld aan de Amerikaanse ambassadeur in het land, werd bevolen het land te verlaten. "Eerste vereiste is het thuisland te verdedigen. En dat brengt soms met zich mee dat je over heel de wereld terroristen, die proberen dit land schade te berokkenen, moet opsporen en vangen of vermoorden" zei Brown tegen een defensiecommissie van het Huis van Afgevaardigden in maart 2006. "Onze buitenlandse partners ... zijn welwillende maar incapabele landen, die willen helpen bij het opbouwen van hun eigen capaciteiten om hun grenzen te verdedigen en terrorisme in hun regio te elimineren". In april 2007 beloonde Bush de ideeën van Brown door een speciale, vooraanstaande positie in het Pentagon voor een onderminister van defensie voor special operations/low-intensity conflict and interdependent capabilities te creëren. Michael G Vickers, bekend geworden door de film 'Charlie Wilson's War' werd voorgedragen voor de positie. Onder zijn leiding werd in december 2008 een nieuwe richtlijn opgesteld om "vaardigheden te ontwikkelen voor het uitbreiden van de Amerikaanse reikwijdte in ontoegankelijke gebieden en onzekere omgevingen, door te werken met en via uit het land afkomstige buitenlandse strijdkrachten, of door weinig zichtbare operaties". Op die manier werd het 'capture/kill'-programma officieel gemaakt in Washington. "De strijd tegen het terrorisme is in principe een indirecte oorlog... Het is een oorlog van partners... maar het is ook een oorlog die in de schaduw plaatsvindt; ofwel vanwege politieke gevoeligheid ofwel vanwege de moeilijkheden bij het vinden van terroristen," zei Vickers tegen de Washington Post aan het einde van 2007. "Daarom is de CIA zo belangrijk... en spelen ook onze Special Operations forces een belangrijke rol." Het vertrek van Bush verminderde het enthousiasme over F4 niet. Integendeel: hoewel men op typisch militaire wijze wat aan het goochelen geweest is met de F4-formule, en het nu staat voor "find, fix, finish, exploit en analyze," (vinden, oplossen, gebruiken en analiseren) ofwel F3EA, heeft Obama de militaire inlichtingendiensten en de 'capture/kill'-programma's wereldwijd uitgebreid, samen met een escalatie van de door de CIA uitgevoerde aanvallen met onbemande vliegtuigjes. Er zijn heel wat uitgesproken voorstanders van de 'capture/kill'-doctrine. Columbia University professor Austin Long is een academicus die op het F3EA-karretje is gesprongen. Wijzend op de overeenkomsten met het Phoenix-moordprogramma, verantwoordelijk voor tienduizenden moorden tijdens de oorlog in Vietnam (die hij verdedigt); heeft hij opgeroepen tot een vermindering van het aantal VS-troepen in Afghanistan tot 13.000 Special Forces, die zich alleen nog bezig zouden houden met anti-terrorisme, vooral het botweg vermoorden van verdachten. "Phoenix toont aan dat coördinatie van inlichtingen en het integreren van inlichtingen en een operatieve tak een krachtig effect kan hebben op zelfs heel grote en daadkrachtige gewapende groepen," schreven hij en zijn co-auteur in juli 2009 in "The Phoenix Program and Contemporary Counter-insurgency". Sommigen zijn nog agressiever. Luitenant George Crawford, voormalig (gepensioneerd) "lead strategist" van Special Forces Command en nu werkzaam voor Archimedes Global, Inc, een adviesbureau in Washington, heeft zelfs voorgesteld de naam F3EA te vervangen door één term: "Mensenjacht". In een betoog gepubliceerd door de Joint Special Operations University in september 2009: "Manhunting: Counter-Network Organization for Irregular Warfare", zet Crawford uiteen "hoe er het best wordt omgegaan met de plicht mensenjacht te ontwikkelen als aspect van de Amerikaanse nationale veiligheid". De verkeerde mensen vermoorden Christopher Lamb, de huidige directeur van het Institute for National Strategic Studies aan de National Defense University, en Martin Cinnamond, een voormalig VN-medewerker in Afghanistan, schreven bijvoorbeeld een artikel in het voorjaar van 2010 in de Joint Forces Quarterly, waarin ze stelden dat "Er brede overeenstemming is ... dat de indirecte benadering van counter-insurgency de voorkeur dient te krijgen over de kill/capture- operaties. Helaas is het tegenovergestelde gebeurt". Andere militairen menen dat de hunter-killer-benadering kortzichtig en contra-productief is. "Volgens mij zijn Task Force 373 en andere task forces nuttig omdat ze de vijand bezig houden. Maar men gaat voorbij aan de onderliggende oorzaken van het conflict en aan de redenen waarom mensen de Taliban steunen," zegt Matthew Hoh, een ondernemer die vaak samenwerkte met Task Force 373 en andere Special Forces 'capture/kill'- programma's in Afghanistan en Irak. "We vermoorden de verkeerde mensen, het middenkader van de Taliban, die alleen maar tegen ons vechten omdat we ons op hun land bevinden. Als we daar niet zouden zijn, zouden ze niet tegen ons vechten." Task Force 373 is een nachtmerrie voor de Afghanen. Voor ons - nu dat Wikileaks het in de openbaarheid heeft gebracht - dient het te worden gezien als een symptoom van het rampzalige beleid. En het werpt uiteindelijk een belangrijke vraag op: wordt Amerika straks omgedoopt in Mensenjacht NV?
|
|
|||||||||||
|
||||||||||||
