Angelsaksische trusts als werktuigen van de financiële oorlogsvoering tegen de gewone man
Wie een moeras wil droogleggen vraagt beter geen kikkers om raad

31 augustus 2010
Door Andreas Popp

Trusts zijn Angelsaksische juridische creaties die geen bankgeheim nodig hebben omdat zij middels juridische en fiscale foefjes de fiscus vrijwel buitengesloten hebben. De specialisatie van tal van kleine eilandstaatjes in het herbergen van dergelijke 'trusts' heeft deze vissersplaatsjes tot gigantische belastingparadijzen laten uitgroeien, waarbij de originele eilandbewoners meestal geen idee hebben welke duistere zaakjes zich rondom hun huis en haard afspelen. De eilandjes vallen ook niet onder de Swift-overeenkomst tussen de EU en de VS.

Er zijn meerdere manieren waarop je de regelmatige bijeenkomsten van de 'groten' der aarde kunt zien, en daarmee bedoel ik niet de Bilderbergers.

In april 2009 zat de G-20 bijeen in Londen om de financiële markten te redden. Het hele programma woog 1.100 miljard euro en werd gedragen door de arbeiders van de EU-lidstaten. Over economie werd niet gesproken. Het ging enkel en alleen om het afschermen van de beroepsgokkers uit de Orde der Investeerders. En het perfide spelletje loopt ook vandaag nog rustig verder. Tijdens de laatste G-20 kwamen de handlangers van het Kapitaal (ook wel staatshoofden en regeringsleiders genoemd) weer bijeen in Toronto om zonder pardon de belasting op financiële transacties van tafel te vegen. De plutocraten versterkten vanachter de rug van politici verder hun positie ten koste van de arbeiders en kleine zelfstandigen in Europa.

Ondertussen werd en wordt het rustig voortslapende volk afgeleid met verschillende manoeuvres. Zo zijn er bijvoorbeeld de toneelstukjes van de werkgevers en de vakbonden, die elkaar - op georkestreerde wijze - de schuld van de ellende op de arbeidsmarkt in de schoenen proberen schuiven. Welke oplettende burger gelooft dat nog? Welke politicus denkt nog werkelijk dat zijn goed betaalde activiteiten in zijn of haar parlement bedoeld zijn om werkgelegenheid en sociale zekerheid in zijn of haar land te verstevigen? Wie zich niet met economie wenst bezig te houden kan zich met gesloten ogen opwinden over moslims, luie ambtenaren of de nieuwe sokken van Jantje Smid. Zolang hij zich maar niet onledig houdt met de werkelijkheid.

De afgelopen 500 jaar hebben wakkere burgers gestreden en het leven gelaten om zich onder het juk van de feodale grootgrondbezitters en adellijke slavendrijvers vandaan te vechten. Vandaag de dag strijden de werklozen ervoor om weer voor de feodale heersers te mogen ploeteren.

Vandaag de dag is de heersende klasse echter wijzer en machtiger dan ooit vanwege een geniale uitvinding: democratie. Zelfs eind augustus 2010 zijn er massa's mensen die menen dat in onze Westerse staatsvormen zij - de burgers - degenen zijn die bepalen wat er gebeurt, dat ze werkelijk iets in te brengen hebben. We mogen toch stemmen...?! Een regering van verkozen politici heeft echter nog nooit iets voor de arbeider gedaan. Alle sociale verwezenlijkingen van de afgelopen 200 jaar kwamen er na grote druk van de arbeidersbewegingen en grote weerstand van de op dat moment heersende politici. Geen politicus heeft ooit een oorlog beëindigd. Ook daar was steeds grote druk uit de vredesbewegingen of economische noodzaak voor nodig. Geen enkele politicus heeft ooit het welzijn van zijn kiezers als prioriteit. Die krijgen slechts wat er overblijft nadat het Kapitaal bediend is.

Het demoniseren van Zwitserland, Liechtenstein en Luxemburg als belastingparadijzen is een afleidingsmanoeuvre. Deze landen zouden het kapitaal van de ultrarijken verstoppen en voor de belastinginspecteur verborgen houden. Maar Zwitserland, Liechtenstein en Luxemburg herbergen volgens de officiële cijfers echter 'slechts' 27% van de rijkdom in de wereld.

Er wordt met scherp op ze geschoten, terwijl de werkelijke veilige havens voor het Kapitaal door de staatsmedia verzwegen worden: de kanaaleilanden Guernsey en Jersey en Isle of Man (in de Ierse Zee). Deze eilanden behoren noch tot Groot-Brittannië noch tot de EU. Ze zijn privé eigendom van de Engelse Kroon en feitelijk niets anders dan vrijhandelszones voor banken en andere - grote - financiële instellingen. Deze offshore-centra behoren tot de grootste financiële casino's en nooit horen we er desbetreffend van in de brave media. Ook de Nederlandse tak van de Engelse Kroon heeft uiteraard zijn eigen sluiproutes voor haar eigen kapitaal en de vrindjes.

Trusts zijn Angelsaksische juridische creaties die geen bankgeheim nodig hebben omdat ze middels juridische en fiscale foefjes de fiscus vrijwel buitengesloten hebben. De specialisatie van tal van kleine eilandstaatjes in het herbergen van dergelijke 'trusts' heeft deze vissersplaatsjes tot gigantische belastingparadijzen laten uitgroeien, waarbij de originele eilandbewoners meestal geen idee hebben welke duistere zaakjes zich rondom huis en haard afspelen.

Zulke duistere trusts zijn ook elders ontstaan; in de Cariben en in Singapore. Door dergelijke vrijstaten kunnen sommige individuen quasi-anoniem (vrij van belastingplicht) hun op wat voor manier dan ook ontstane rijkdommen lucratief bunkeren, terwijl wij gewone stervelingen meteen de lange arm van de wet voelen voor een verkeerd ingebrachte restaurantrekening of een niet tijdig ingeleverd BTW-overzicht.

Om een lang verhaal kort te maken: belastingparadijzen als Zwitserland, Liechtenstein en Luxemburg zijn afleidingsmanoeuvres, die ook nog eens het bijkomend effect hebben dat de autarkisch ingestelde Zwitsers mentaal beschadigd en mee in de Globaliserende 'familie' getrokken worden.

Ook de OESO doet mee aan het spel. De organisatie driegde ermee landen op de 'zwarte lijst' van belastingparadijzen te zetten wanneer deze niet zouden meewerken aan het opheffen van het bankgeheim. Zwitserland, Oostenrijk en Luxemburg stemden tandenknarsend toe, terwijl de echte belastingparadijzen - waaronder ook de Amerikaanse staat Delaware - volledig buiten schot bleven.

Daaruit blijkt weer maar eens dat de werkelijke machthebbers op deze planeet niet de voor ons zichtbare politici zijn, en zelfs niet de grotere banken waarvan we de namen van de CEO's in de media zien passeren.

De werkelijke machthebbers zijn diegenen die ervoor zorgden dat heel de EU en Zwitserland zijn bankgeheim diende op te heffen, en de gegevens ter beschikking te stellen aan de Verenigde Staten. Geurnsey, Jersey en Isle of Man waren geen onderdeel van die maatregel. Niemand geraakt aan de financiële archieven van die eilandjes en van de onzichtbare poppenspelers die daar hun onwaarschijnlijke kapitalen hebben weggezet.

Natuurlijk wordt er in de media gesproken over meer 'transparantie' van de wereldwijde financiële markten. De façade wordt in stand gehouden, en de mensen die op de achtergrond oorlogen, dood en ellende veroorzaken onder het motto 'minder voor jouw is meer voor mij', blijven ook in deze volledig buiten schot. Sterker: zij zijn het die de wetten maken, de maatregelen bedenken en de politici een vette kluif voorhouden en/of een pistool op het hoofd zetten om de maatregelen door te voeren.

De belasting die de rijkste 1% van de wereld daardoor niet betaalt moet opgehoest worden door de arbeider. Een groot deel van die belasting verdwijnt in de vorm van aflossingen en rente op staatsobligaties uiteraard weer richting Jersey, Guernsey en Isle of Man.

Transparantie?

Wie een moeras wil droogleggen vraagt beter geen kikkers om raad.