Staatsgreep IMF bijna voltooid
De tactiek van wilde honden

18 november 2011
Door Arjan Plantinga

Nog niet zo heel lang geleden stonden banken langs de zijlijn, waren ze slechts facilitair aanwezig in de maatschappij en leverden ze de burger slechts handige diensten als geldbewaarplaats.

Anno 2011 bepalen banken wat er gebeurt in de wereld.

Hoe heeft het zover kunnen komen?

Wie wel eens een pak wilde honden heeft zien jagen kan zich misschien een voorstelling maken van werkwijze van de banken.

Een Afrikaanse wilde hond is te klein om een waterbuffel neer te leggen. Ook een roedel wilde honden lukt dat niet in een keer. Zelfs al springen ze met dertig tegelijk op het reuzenrund: de buffel schudt ze zonder moeite van zich af. Wilde honden hebben geen klauwen en geen enorme hoektanden, zoals leeuwen, om hun prooi mee vast te grijpen en met een gerichte beet de keel dicht te knijpen.

Nee, wilde honden hebben een andere tactiek, de tactiek van de lange adem. Ze achtervolgen de waterbuffel uren en uren aan een stuk, doen niets, achtervolgen slechts. Dan, wanneer de waterbuffel door de langdurige achtervolging moe en lichtelijk wanhopig is geworden, beginnen de honden aan hun belegering. Ze bijten één keer, ze bijten nog een keer, ze bijten en ze bijten. Eén beet is niet voldoende maar tientallen beten in de achterpoten van de buffel doen het enorme beest uiteindelijk door bloedverlies ineen zijgen, waarna de honden het beest al beginnen opeten terwijl het nog leeft - soms nog wel enkele uren.

In onze menselijke wereld zijn wij, de staat, de EU, die buffel en hebben de banken de rol van wilde honden. Jaren en jaren hebben ze ons achtervolgd, hebben ze ons in de achterpoten gebeten, hebben ze ons laten bloeden. En nu is langzaamaan het moment gekomen dat de buffel door zijn poten zakt en zich overgeeft.

Uiteraard konden de banken veel meer dan waar de wilde honden toe in staat waren. De grootbanken spelen ook al veel langer een beslissende rol in onze samenleving. Ze palmden de nationale regeringen in en spanden ze voor hun karretje, en deden hetzelfde met de rechterlijke macht, met de internationale organisatie, gaven zichzelf legitimiteit door denktanks op te richten die hen naar de mond praatten, ze palmden de scholen en universiteiten in waar de jeugd van het werkvolk werd geleerd dat banken onmisbaar zijn, goed doen, dat de economie nu eenmaal zo werkt, dat rente goed is voor de kleine man, dan kan hij sparen, dat consumeren goed is want dat houdt de economie draaiende. In de geschiedenisboekjes - geschreven door de banken - staat met grote letters dat overheden geen geld mogen drukken, want dan krijg je hyperinflatie, omdat overheden dan naar believen geld zouden drukken. Ze zeggen er niet bij dat we ook nu hyperinflatie hebben, en dat de zogenaamde waakhonden van de centrale banken net zo goed op de ministeries van financiën zouden kunnen werken om de inflatie te bewaken. Ze zeggen er niet bij dat dat staatsleningen dan helemaal niet nodig zouden zijn en we dientengevolge ook geen staatsschuld zouden hebben. Op de scholen en universiteiten wordt ons door de banken onderwezen dat oorlogen ontstaan door onenigheid tussen landen en ideologieën, doordat er slechte mensen aan het roer komen met megalomane ideeën over wereldrijken, terwijl oorlogen en legers er alleen maar zijn om de handelsbelangen van de grote bedrijven zeker te stellen en de wapenindustrie aan vette omzetten te helpen. Op de scholen en universiteiten van de banken worden onze mediamensen en experts opgeleid die nooit een slecht woord over ons financiële systeem loslaten. Ook nu hoor je te midden van alle paniekberichten in de media over de slechte staat van de economie niemand spreken over het misdadige karakter van een systeem van centrale banken, die geld tegen rente uitzetten in de economie, waardoor alle geld schuld is en dat die door de rente die daar bovenop komt nooit in zijn geheel zal kunnen worden afbetaald, dat er dus altijd schuld zal zijn en dat de banken dus altijd slapend rijk zullen worden terwijl u en ik hard werken om de belasting op te brengen waarmee de staatsschuld en de rente wordt afbetaald. Diezelfde media zijn blij dat de banken nu hun eigen mensen op sleutelposities in de nationale regeringen zetten om ervoor te zorgen dat het huidige financiële systeem nog vaster verankerd wordt in de fundering onder onze samenleving, en dat de mensheid nog generaties lang vast zal zitten aan de afbetalingen op een schuld die nooit zal kunnen worden afgelost, en die altijd maar groter en groter wordt. Eens de schuld niet meer af te betalen is komt er oorlog en wordt alles in puin geschoten. Om de boel weer op te kunnen bouwen zijn en er leningen nodig en begint alles waar van voor af aan.

Het zijn gewiekste honden, maar hun tactiek blijft die van de wilde honden van de Afrikaanse savanne. De Europese waterbuffel staat op het punt om tegen de vlakte te gaan. Het IMF wil de EU onder curatele stellen; nog voor de buffel dood is wordt hij opgegeten, verdeeld onder verschillende bankhuizen, die in de decennia die volgen zijn bloed zullen drinken.

De oplossing voor de Buffel zou simpel zijn, maar hij kan die oplossing niet realiseren: wanner de wilde honden een voor een zouden worden afgeknald door een jager met een dubbelloops geweer zou hij verlost zijn van zijn kwelgeesten, maar waarschijnlijker is dat de jager de buffel ook meteen zou neerleggen.

Daar houdt onze analogie deels op, maar gaat hij eigenlijk ook verder. De Europese buffel hoeft niet te rekenen op hulp van buitenaf, en als ze dat wel zouden kunnen is de kans groot dat die hulp - net als de jager met het dubbelloops geweer - niet alleen de wilde honden afknalt, maar ook de buffel.

Toch zijn wij een buffel van de soort die zelf de wilde honden definitief van zich af kan slaan. Helaas is ons echter wijsgemaakt dat wilde honden er nu eenmaal bij horen, dat wilde honden goed zijn, dat er geen alternatief is voor de wilde honden, en dus laten we ons gewillig in onze achterpoten bijten en bloeden we langzaam maar zeker en vrijwillig dood.