China's toekomst is duister

8 juli 2010
Door Michael Mross

De Rode Draak is niet meer zo sterk. De beurs in Sjanghai is al een tijdje aan het dalen en de vastgoedprijzen volgen het voorbeeld. Wat overblijft is een volledig verstoord milieu, en dat kon binnenkort wel eens een mondiaal probleem worden.

In China loopt het allemaal niet meer zo soepeltjes. Het is in Sjanghai overal hoorbaar. Vooralsnog houdt men de hand voor de mond wanneer men erover spreekt, maar de angst dat het zeer binnenkort misgaat wordt groter.

Officiële cijfers zijn er nauwelijks. De plannenmakers in Peking voorspellen ook voor 2011 nog een economische groei van 9%. Maar of die vlieger opgaat is meer dan twijfelachtig. In Sjanghai en ook elders staan hele wolkenkrabbers leeg. De bouw is de vraag voorbij gestreefd.

De hoge huren waar bij de bouw op gerekend werd zijn niet meer realistisch. De banken, die de vastgoedbel financierden, dragen de risico's. De situatie begint te lijken op het rampenscenario in Dubai. Ook experts beginnen parallellen te zien.

Steeds firma's trekken weg uit China. Want China wordt te duur (...). De arbeiders willen meer geld. De loonslaven verlangen forse loonsverhogingen. Op veel plaatsen wordt geprotesteerd tegen de werkomstandigheden. Gevolg: de kapitalistische karavaan trekt verder. Op dit moment zijn Cambodja en Vietnam de volgende melkkoeien van goedkope arbeid.

Het Kapitaal laat een volledig verwoest landschap achter. Wie ooit in Sjanghai is geweest weet wat ik bedoel: de stad ligt permanent onder een dikke laag smog, de zon komt er zelden nog door. De wolkenkrabbers verdwijnen in de in de walmen van de industrie. De mensen worden depressief en ziek. Het kleverige, grijs-bruine brouwsel slaat ook mij op het gemoed.

Maar niet alleen de lucht is vergiftigd - het water ook. In de rivier alleen nog een bruine soep. Ook de zee voor de kust is bruin en levenloos. Pas een goede 100 kilometer uit de kust heeft de oceaan weer haar vertrouwde blauwe kleur.

Een van de grootste milieurampen ooit dient zich aan in China. Of eigenlijk dient ze zich niet aan; ze is er al. Er wordt alleen over gezwegen.

Ook op het land is het milieu over uitgestrekte gebieden vernietigd. Niet alleen Sjanghai, maar ook Peking en alle grote Chinese metropolen worden omgeven door honderden kilometers dood land. En omdat het einde van deze hallucinante vervuiling nog wel op even op zich zal laten wachten zal binnenkort de hele wereld de gevolgen voelen van 20 jaar Chinese economische wonderen.