"Vrouwen lijden allemaal aan het Stockholmsyndroom"

8 augustus 2011

In de tweede helft van de twintigste eeuw vond er een revolutie plaats. Een revolutie waar u en ik niet veel van gemerkt hebben omdat het helemaal de bedoeling was dat we daar niets van merkten. De Poppenspelers schakelden over van geweld en onderdrukking naar psychologische manipulaties om hun heerschappij over de wereld te verstevigen. Ze kwamen erachter dat de best denkbare gevangenis een gevangenis zonder bewakers is - waar mensen zonder moeilijk te doen uit vrije wil hun cel in gaan en zichzelf opsluiten.

Het creëren en in stand houden van een repressief regime vraagt enorm veel energie en middelen. In de Big Brother samenleving van George Orwell werden burgers doorlopend in de gaten gehouden. Maar hoe hou je bijna 500 miljoen Europeanen doorlopend in de gaten? Als een persoon een observatiedienst van 8 uur zou draaien heb je drie mensen nodig om iemand 24 op 7 te begluren. Je hebt dan dus 1½ miljard mensen nodig om 500 miljoen Europeanen constant in de gaten te houden. En wie observeert de observeerders? En als iedereen iedereen in de gaten houdt wie doet dan al het andere werk? Het concept zou al snel niet meer functioneren. In werkelijkheid kosten de observatieactiviteiten van de CIA, MI5 en de AIVD enorm veel geld en kan er slechts een heel klein gedeelte van de mensen realistisch gevolgd worden. Hoeveel satellieten er ook er ook zijn en hoeveel camera's er op je gericht worden: 99,9% van de tijd kijkt er niemand naar je.

Na de Tweede Wereldoorlog begrepen de Poppenspelers ook dat het oude model van tirannie onwerkbaar was geworden. Het was simpelweg niet economisch meer. Maar ze hadden een geniaal idee. Mensen konden onschadelijk gemaakt worden door ze de dingen te geven die ze begeerden. En wat mensen het meeste van al begeerden was fantasie, escapisme, en vlucht uit de realiteit. Reclame, TV, Hollywood, glossy tijdschriften - allemaal schetsen ze een manier van leven die eindeloos blinkt en voor veel mensen heel verleidelijk is.

Eens mensen verslingerd zijn aan die nepwereld willen ze niet meer terug. Ze zijn verslaafd en verlangen wanhopig naar de betovering die ze in hun echte leven zo missen. De online wereld 'Second Life' biedt mensen de mogelijkheid een ideale, gefantaseerde avatar van zichzelf te creëren die woont in een wereld waarin ze in het echt ook wel in zouden willen leven. Zijn deze Second Lifers het type mensen die op zoek gaan naar waarheid, de Poppenspelers het leven zuur maken en uit hun gevangenis breken? Deze mensen zullen zich nooit verzetten zo lang ze maar hun dosis fantasie krijgen. Wanneer je krijgt wat je wilt zul je nooit het gevoel hebben dat je niet vrij bent: de tralies van je cel zijn immers onzichtbaar. De Poppenspelers hebben geen intentie om ons in een concentratiekamp te steken. Ze stoppen ons in gevangenissen die we niet zien omdat we gehersenspoeld en misleid zijn.

David Riesman schreef in The Lonely Crowd (1950): "Complottheorieën zijn onder het gewone volk al heel lang populair, omdat ze vallen onder de noemer 'brood en spelen'. In "The Breadline and the Movies " presenteerde Thorstein Veblen (zie ook) een geraffineerder concept, namelijk dat de moderne Amerikaanse bevolking de heersende klasse betaalde voor het voorrecht van precies dat vermaak dat ze stevig aan het lachgas hield."

Vooral die laatste stelling is van groot belang: "... dat de moderne Amerikaanse bevolking de heersende klasse betaalde voor het voorrecht van precies dat vermaak dat ze stevig aan het lachgas hield".

Met andere woorden: het plebs betaalt de Poppenspelers om hen doorlopend te verdoven met hersenloze rommel die het hen onmogelijk maakt zich te verzetten tegen de Poppenspelers. En dat is geniaal. Je krijgt je slachtoffers zo ver dat ze jou betalen om overheerst te worden. Op die manier moet je dus niet alleen geen massa geld betalen om je slachtoffers te onderwerpen, ze betalen jou. Dat is de wereld waar we vandaag de dag in leven. En wie zijn de allergrootste slachtoffers?

Vrouwen.

In vrouwentijdschriften staat nooit een woord over wetenschap, geschiedenis, economie, politiek, filosofie, religie of technologie. Complottheorieën komen er niet in voor. Vrouwentijdschriften gaan alleen maar over uiterlijke verschijning, mode, roddel en beroemdheden. Wie is er te dik, wie is er te dun, wie is er mooi, wie is er lelijk, wie draagt wat, wie is hot, wie is not, wie zijn de nieuwe sterren en wat doen ze? Vrouwentijdschriften zijn de heiligverklaring van het betekenisloze. Ze zijn volledig gespeend van enige intelligente gedachte. Sex and the City - nog steeds een van de meest populaire TV-series voor vrouwen - gaat over carrièrevrouwen met hele dure schoenen. En dat is het dan. Ze klagen over mannen en zijn geobsedeerd door de zoektocht naar de ware. Na decennia van feminisme zitten vrouwen nog steeds gevangen in de frivole, intellectueel steriele wereld van Jane Austen's Pride and Prejudice - inmiddels 200 jaar oud.

De Poppenspelers hebben de perfecte formule bedacht voor het uitschakelen van de vrouw: winkeltherapie. Geef de doorsnee vrouw een winkel en een kredietkaart en ze is een kalme, gehoorzame consument die nooit enig probleem veroorzaakt.

Riesman daarover: "De op anderen gerichte mens wil eerder geliefd zijn dan op waarde geschat; hij wil anderen niet in de maling nemen noch indruk op ze maken, laat staan onderdrukken. Nee, hij wil ... bij ze horen; hij zoekt niet zozeer een verheven status in de ogen van anderen, maar wil er vooral zeker van zijn dat hij emotioneel op hetzelfde niveau zit."

Is dat niet de definitie van heel veel vrouwen? Is dat niet de beschrijving van de meeste kantoormedewerkers? Is dat niet de beschrijving van de gebruikers van sociale netwerksites? We leven in een gemeenschap die op anderen gericht is, een gemeenschap waar de meeste mensen bang zijn om af te wijken van het normale, het gemiddelde. "Erbij horen" is verplicht. Maar weinig mensen hebben de moed zichzelf te zijn.

Wie geïnteresseerd is in complottheorieën moet bereid zijn tot conflicten. Zij en wij. De vijand. Je hebt er geen behoefte aan om te horen bij hen die je onderdrukken. Voor mensen die op anderen gericht zijn - vooral voor vrouwen - is het onmogelijk om geïnteresseerd te zijn in complottheorieën. Ze gaan veel liever winkelen.

Vrouwen lijden aan het 'Stockholm Syndrome' - sympathie voor de mensen die hen gegijzeld hebben. Bedenk je eens hoe gemakkelijk het is voor de Poppenspelers wanneer ze mensen zo ver krijgen dat die geheel vrijwillig hun slachtoffer willen zijn.

Hoe moeilijk is het om de macht van de Poppenspelers te breken? Het zijn echt geen ruwe, lompe onderdrukkers, zoals ze zo vaak worden omschreven, maar slimme, subtiele manipulatoren. En wat is hun meest succesvolle tactiek? De mensen voorzien van onbeduidende dingen die ze graag willen hebben. Waarom zou een vrouw zich onderdrukt voelen wanneer ze net een jurkje van Channel heeft gekocht? Zal zij zich verzetten tegen de Poppenspelers? Geen haar op d'r hoofd die eraan denkt!

Dus op meer dan één manier zijn vrouwen essentieel bij het bestrijden van de Poppenspelers. Het tragische is echter dat zij zich het minst druk maken om de tirannie van de Poppenspelers. Het zijn aan roddel verslaafde shopaholics en vormen op geen enkele manier een bedreiging voor de Poppenspelers, en dat is precies zoals die het hadden voorzien.

Daarom is het zo belangrijk om de vrouwen eindelijk wakker te laten worden.

***

Uit: The Armageddon Conspiracy.
Wij hebben geen idee wie ar achter deze website zit, maar het is interessant leesvoer.
Vertaling: Arjan Plantinga