De Dag dat de Aarde stil stond:
Wijsheid vs. Intelligentie

26 juni 2011
Door Rand Clifford

Zou menselijke intelligentie een dodelijke mutatie kunnen zijn? De rampen die worden voortgebracht door de meest intelligente soort op deze planeet wijzen niet alleen in de richting van het uitroeien van de eigen soort, maar ook op het wegvagen van talloze andere soorten. Is de duidelijke discrepantie tussen intelligentie en wijsheid vooral een menselijke karaktertrek, en zo ja, hoe staan de kansen dat de menselijke wijsheid de menselijke intelligentie weet bij te benen?

Noam Chomsky gaf op 30 september 2010 een toespraak over de menselijke intelligentie. Met zijn typische welbespraaktheid liet hij zijn gedachten gaan over het vraagstuk van de dodelijke mutatie die wij intelligentie noemen, daarbij refererend naar een debat tussen astrofysicus Carl Sagan en bioloog Ernst Mayr over de mogelijkheid ergens anders in het heelal intelligent leven aan te treffen.

Ernst Mayr werd toentertijd in brede kring gezien als de "grote oude baas van de Amerikaanse biologie". In debat met Mayr sprak Sagan over "miljarden en miljarden" andere planeten met ongeveer dezelfde eigenschappen als de Aarde, en dat er geen enkele reden was waarom er ergens anders geen intelligent leven zou kunnen ontstaan. Mayr merkte op dat van de miljarden soorten die de Aarde doorheen de tijd hebben bevolkt, de gemiddelde levensduur ongeveer 100.000 jaar was - op de kop af zo lang als de moderne mens nu over de planeet waart. Mayr stelde ook dat intelligentie een dodelijke mutatie is. Mayr's standpunten worden inmiddels overal om ons heen bevestigd.

Wanneer we kijken naar het CV van de VS, de meest invloedrijke natie op deze planeet dan staan de kansen voor het menselijk ras om de kloof tussen intelligentie en wijsheid te dichten niet erg goed.

Albert Einstein was een man met een grote zin voor de realiteit. Niet lang nadat de VS de kracht van het atoom op de wereld loslieten waarschuwde de wetenschapper dat de wereld maar twee keuzes had: stoppen met het gebruiken van willekeurig welke vorm van atoomenergie of uitsterven.

Van alle nagels aan de doodskist van de mensheid lijkt Fukushima de meeste potentie te hebben om de kist definitief dicht te spijkeren. De uitgebreide en zeer verregaande onderdrukking van betrouwbare informatie door de overheden en hun staatsmedia over de megaramp in Japan lijken die indruk te bevestigen.

Het is echter een bijzonder gelukkige omstandigheid voor de monsterlijke nucleaire industrie dat radio-isotopen niet gemakkelijk waar te nemen zijn. Dat is echter tegelijkertijd zeer spijtig voor het overleven van de mensheid. Stel dat ze een nare geur zouden voortbrengen: de stank uit Fukushima zou het leven op Aarde vrijwel ondraaglijk maken. Maar dat is niet zo. Radio-isotopen zijn onzichtbaar, onhoorbaar, ontastbaar en reukloos. Dat betekent echter niet dat ze er niet zijn. Elk levend wezen op onze planeet ademt al drie maanden elke dag tientallen zwaar radioactieve deeltjes in. Deze deeltjes schieten, eenmaal in het lichaam van een levend organisme, met scherp op het genetische materiaal van het organisme en brengen het onherstelbare schade toe. Bij de overgrote meerderheid van deze organismen, en zeker bij de mens, leidt deze beschieting onherroepelijk tot kanker en andere gezondheidsproblemen. De toename van de kindersterfte in het westen van de VS sinds maart wordt door veel onderzoekers toegeschreven aan Fukushima.

Wie verstandig is en de mogelijkheid heeft verhuist best naar het zuidelijk halfrond, al zal men ook daar op termijn niet veilig zijn. Nu al heeft Fukushima twintig tot vijftig keer meer radio-isotopen in de atmosfeer en het zeewater gedumpt dan de kerncentrale van Tsjernobyl in de afgelopen 25 jaar.

Vlaanderen en Nederland (en ook het noorden van Duitsland) mogen wat dat betreft blij zijn met de enorme droogteperiode die de regio trof in de maanden maart, april en mei: de noordelijke straalstroom die van west naar oost rond de Aarde draait ging met een grote boog om ons heen, en wie de waarden van de Europese meetstations van radioactiviteit bekijkt ziet dat de gemeten waarden in de gebieden die te lijden hadden onder de droogte lager zijn dan in de gebieden die in die tijd wel door de straalstroom werden gevoed.

Er zijn nauwelijks woorden, of zelfs hyperbolen, te vinden om het dodelijke gevaar van de kloppende, nucleaire zweer in Fukushima te vatten.

Helaas is Fukushima slechts de laatste, ofschoon wel de grootste, dodelijke wond die de nucleaire elite de aarde heeft toegebracht. De technici van Tepco wisten al in de avonduren van de 12e maart 211 dat drie van de vier reactoren gesmolten waren. Toch duurde het meerdere weken voordat de directie van het op alle vlakken falende bedrijf dat enigszins wenste te toe te geven.

Dan is er de term 'mondiale' of 'wereldwijde hegemonie', het nieuwste eufemisme voor onophoudelijke alfa-drang om de wereld over te nemen. Het nieuwe eufemisme wordt verder afgezwakt door het woordje 'minzaam', zoals in 'minzame wereldwijde hegemonie', en daarmee zijn we weer terug bij de meest invloedrijke natie op deze planeet. Maar eerst iets anders:

Het neoconservatieve Project for the New American Century (PNAC, Project voor een Nieuwe Amerikaanse Eeuw) stelde een van de belangrijkste documenten die ooiit werden genegeerd door zoveel mensen die er door werden beïnvloed te boek: Rebuilding America's Defenses (PDF, Wederopbouw van de Amerikaanse Defensie). De aanslagen van 11 september, verkleed als "een nieuwe Pearl Harbor", werd erin aangekondigd. Het hele document is een blauwdruk voor "minzame wereldhegemonie". En alsof dat gepolijste eufemisme niet genoeg is vinden we in de inleiding ook dit: "Amerikaans leiderschap is goed voor Amerika en de rest van de wereld."

Een probleem daarbij is dat de leiders in dat "Amerikaanse leiderschap" niet de verkozen trekpoppen zijn die we in de MSM dagdagelijks hun platte leugens zien oprakelen; de werkelijke leiders met echte macht opereren op verschillende manieren vanachter verschillende lagen dikke gordijnen, waar wat "goed is voor Amerikanen of de rest van de wereld" geen prioriteit heeft.

Wanneer goed leiderschap wordt vertegenwoordigd voor wat de VS en hun 51e staat op de oostkust van de Middellandse Zee de wereld aandoen, krijgt de term 'goed' wel iets heel sinisters. De VS zijn de werelds grootste oorlogsprofiteurs, een land dat ervoor heeft gezorgd dat de term 'humanitaire hulp' een angstaanjagende bijklank heeft gekregen, vooral bij die mensen die 'bevrijd' moeten worden middels een dodelijke regen van verarmd uranium. De lijst van het 'goede leiderschap' van de VS is lang, en vaak gruwelijk.

Tegelijkertijd zijn de VS 's werelds grootste producent van kernenergie op onze planeet, met 30% van de totale hoeveelheid opgewekte kernenergie, daarbij een schrikbarende en altijd blijvende hoeveelheid nucleair afval producerend waarvoor nooit genoeg geld zal zijn om ze veilig te verwerken. De Hanford Nuclear Reservation is de zwaarst vervuilde plek op deze planeet. De hoeveelheid nucleair afval die er ligt gaat elk voorstellingsvermogen te boven; een afzichtelijke zone des doods, vooral ontstaan door de productie van kernwapens en roekeloos opgeslagen op de oevers van de Columbia Rivier, 300 kilometer stroomopwaarts van Portland, Oregon.

De zogenaamde leider van de Verenigde Staten, Barrack Obama, kon wel eens de wereldleider zijn met de nauwste banden met de nucleaire industrie. Excelon, een van de drie grootste kernenergiereuzen ter wereld, heet grote sommen gelds in de zakken van de Amerikaanse president doen belanden voor zijn verschillende verkiezingscampagnes. John Rowe, directievoorzitter en CEO van Excelon, is een van de 15 mensen in de Obama's 'Blue Ribbon Commission on America's nuclear future'. Obama is een enorm groot voorstander van kernenergie.

Door het onderdrukken van nieuws en informatie over Fukushima, en nu ook over de problemen met twee kerncentrales in Nebraska door overstromingen, is het niet zo moeilijke om te snappen dat de ouwe jongens van de kernenergielobby niet willen dat de mensen nadenken over de enorme gevaren van zelfs maar één kerncentrale. Nebraska zet je aan het denken: wat was de gedachte achter het bouwen van een kerncentrale in een overstromingsgebied van een rivier? Dat is bijna even erg als er een bouwen in zone met veel aardbevingen. Maar dat hebben ze ook gedaan...

Wat de gedachte was? Winst!

De VS hebben 104 kerncentrales, geëxploiteerd door 30 verschillende energiemaatschappijen. In totaal staan er op deze planeet 440 commerciële reactoren, naast 250 onderzoeksreactoren en nog eens 180 reactoren voor de aandrijving van onderzeeboten en andere marineschepen. Zij zorgen samen voor ongeveer 17% van de totale energiebehoefte op Aarde. Van land tot land bekeken loopt het aandeel uiteen van 2% tot (in Frankrijk) 75% van de totale hoeveelheid energie. Echt leiderschap, dat niet alleen aan financieel gewin denkt, maar ook aan het welzijn van de mensen, zou er allang in geslaagd zijn om die 17% te vervangen door schonere, duurzamere en - vooral - minder dodelijke energiebronnen. Waarom wordt de genenpool van de mensheid en van alle andere levende wezens op deze planeet dan toch blootgesteld aan de enorme gevaren van kernenergie? Twee redenen, die nauw met elkaar verweven zijn: politiek en geld.

We kunnen moeilijk de Amerikaanse burger verantwoordelijk houden voor de vreselijke misdaden van Amerikaanse leiders in hun naam. De Amerikaanse burger - en daarmee bijna iedereen op deze planeet - wordt gegijzeld door een club gewetenloze gangsters die op 11 september 2001 definitief de macht greep.

De meeste Amerikanen zijn fatsoenlijke mensen die de wereld echt wel vooruit willen helpen als hun leiders ze zouden laten zien hoe. Daar komt bij dat fatsoenlijke mensen zich meestal niet willen opdringen, en dus is het moeilijk in te schatten precies hoe talrijk ze zijn. Daartegenover staat dat brutale hufters, zoals we ze overal ter wereld zien opduiken in regeringen, in de top van het bedrijfsleven en zelfs in wetenschappelijke kringen (IPCC) altijd zeer opdringerig zijn. Daardoor lijken ze overal en zeer talrijk te zijn.

In de film The Day the Earth Stood Still uit 1951, land de buitenaardse Klaatu met zijn ruimteschip in Washington D.C. Hij is op een 'missie van goede wil'. De ontwikkeling van kernenergie, hun eerste stappen in de ruimte en vooral hun voorliefde voor geweld van de mens baart de wezens op de andere planeten grote zorgen. Op andere planeten hebben de intelligente wezens almachtige robots ontwikkeld die hun agressie in goede banen leiden. Klaatu wordt vergezeld door een zo'n robot, Gort. Klaatu waarschuwt dat wanneer de mensheid zijn agressie zal exporteren naar de ruimte de robots de Aarde zullen vernietigen. Voordat Klaatu weer vertrekt zegt hij: "De beslissing is aan jullie..."

Nu we zo diep zijn weggezakt in ons eigen moeras van geweld dat we alleen nog onze eigen planeet dreigen te vernietigen, stel ik me een terugkeer van Klaatu en Gort voor en hoe het wezen van een andere planeet ons zal voorhouden dat onze wijsheid achterblijft bij onze intelligentie, en dat echte superioriteit pas zal ontstaan wanneer we beiden met elkaar in balans brengen.

Wijsheid als wapen tegen Mayr's intelligentie als dodelijke mutatie?

De boodschap van Klaatu in de film is zeer eenvoudig: "Iedereen die op zoek is naar macht wordt verboden een machtspositie te bekleden." Volgens mij een geweldig idee. Maar ik vrees ook dat Mayr helemaal gelijk heeft met zijn voorstelling van intelligentie.

Vrijwel niets in deze wereld wijst in de richting van het tegendeel. Goed, Duitsland spreekt over het sluiten van al zijn kerncentrales, maar dat deden ze al eerder en het gevolg was uiteindelijk een verlenging van de wettelijke levensduur van alle Duitse centrales. Groot-Brittannië besloot vorige week tot het bouwen van nieuwe reactoren, Nederland gaat hard in dezelfde richting en het kernwapengevaarlijke Frankrijk beschikt over een kleine zestig reactoren zonder enige intentie bij de corporatistische regering in Parijs om er ook maar een te sluiten.

Een ongeluk is snel gebeurd en de ongelukken in Tsjernobyl en Fukushima bewijzen dat de mens volslagen machteloos is wanneer er iets misgaat. En dat er iets zal misgaan is boven elke twijfel verheven. In onze regio zal het geen aardbeving of Tsunami zijn, maar de kerncentrale van Doel bij Antwerpen (op 15 kilometer van waar ik zit te schrijven) ligt aan de Schelde, achter een dijkje, en onder een aantal van de drukste vliegroutes ter wereld. Elke dag passeren er duizenden vliegtuigen recht over de kerncentrale en een stormvloed als in 1953 zal de centrale van Doel onder water zetten.

Zal de mens op tijd zijn corrupte leiders aan de kant zetten? Of zal Gort of een van zijn collega's binnenkort moeten beslissen dat het welletjes geweest is?