Mislukte coup toont tanende macht van kapitalistische gangsters
Oliemaatschappijen achter staatsgreep Equador

1 oktober 2010
Door Willem Huntelaar

Het is maar net een maand geleden dat we berichtten over de plannen van de Ecuadoraanse president Rafael Correa om de oliemaatschappijen in zijn land aan te pakken. De bevolking van Ecuador draagt momenteel vooral de lasten van de oliewinning op hun grond. De lusten verdwijnen voor het grootste deel in de zakken van de eigenaars en aandeelhouders van de firma's die de olie naar boven halen. Correa wil daar terecht iets aan doen en merkt nu dat de bazen van de oliemaatschappijen letterlijk over lijken gaan, want er hoeft weinig twijfel over te bestaan dat de muiterij van de politie en leger in de hoofdstad Quito op poten is gezet door Amerikaanse .geheime diensten in opdracht van diezelfde nobele ondernemingen. Volgens president Correa hebben de politie en delen van het leger zelfs geprobeerd een staatsgreep te plegen. Aanleiding was officieel een beleidsmaatregel van de regering waardoor onder andere het premiesysteem voor de politie en het leger werd herzien.

Correa zat donderdag uren vast in een ziekenhuis in de hoofdstad Quito, waar hij werd verzorgd na een aanval met traangas eerder op de dag (de traangasgranaat werd gericht op Correa geschoten en miste hem op een haar na). Honderden woedende politiemensen beletten hem een tijd lang om het ziekenhuis te verlaten. Na enkele uren kon Correa onder bescherming van het leger het ziekenhuis verlaten. De ontzetting ging gepaard met vuurgevechten, waarbij twee doden en tientallen gewonden vielen. Eerder op de dag hadden woedende militairen en politiemensen al bezit genomen van verschillende commissariaten. Ook het Congres en de internationale luchthaven van Quito werden enkele uren bezet. In de grote stad Quayaquil werden plunderingen gemeld.

De 47-jarige Rafael Correa is sinds 2007 aan de macht. In april 2009 werd hij herkozen. Zijn termijn eindigt in 2013. Net als in naburige landen als Bolivia en Venezuela voert Correa een sociale politiek die erop is gericht de rijkdom van een kleine, puissant rijke elite eerlijker te verdelen onder de vaak straatarme bevolking, door middel van sociale - en werkgelegenheidsprojecten, beter onderwijs en goedkopere gezondheidszorg. Een van de middelen waarmee de president dat wil bereiken is een groter aandeel te krijgen van de opbrengsten van de grondstoffen die Ecuador rijk is.

Een ieder zal begrijpen dat zowel de VS als zij die op dit moment de vette winsten in hun zak steken het hier niet mee eens zijn. De VS zien de Bolivariaanse (sociale) revolutie in hun achtertuin al lange tijd met lede ogen aan en doen er via hun enige overgebleven bruggenhoofd Columbia alles aan om de socialistische arbeidersrevolutie te beëindigen en de vroegere, hun welgezinde rijke elite, weer aan de macht te brengen. Hoewel de VS in een officiële reactie lieten weten de muiterij te veroordelen en op te roepen tot het respecteren van de democratie, is het zeer aannemelijk dat de Amerikaanse geheime diensten de muiterij in eendrachtige samenwerking met de oliefirma's hebben opgezet.

Amerikaanse inmenging in de politiek van soevereine staten is niets nieuws onder de zon, (zie ook deze, deze, deze en deze) maar zeker in Zuid-Amerika hebben de VS de laatste 10 jaar grote moeite de zaken naar hun hand te zetten. Er wonen nu eenmaal weinig moslims, waardoor het terroristentrucje niet werkt. Bovendien zijn alle politieke leiders er middels goed gecontroleerde en eerlijk verlopen verkiezingen aan de macht gekomen, waardoor het de gangsters in Washington ontbreekt aan een geloofwaardige stok om openlijk mee te slaan.

Alleen het steunen van de binnenlandse oppositie is zodoende een reële optie. Ze deden het in het verleden al meerdere keren met succes, maar de machtsbasis van de huidige generatie Zuid-Amerikaanse leiders is sterk. Deze zoveelste mislukte Amerikaanse operatie is dan ook weer maar eens een teken dat de ooit zo machtige Uncle Sam een oude man is geworden die zijn 'kleinkinderen' niet meer onder de duim heeft. In Venezuela probeerde men het tijdens de recente verkiezingscampagne met een keiharde mediacampagne tegen president Chavez. Maar hoewel vrijwel alle grote media in Amerikaanse handen zijn en een smerige lastercampagne tegen hem voerden, kreeg Chavez toch weer de meerderheid van de stemmen in het nog steeds door (afnemende) armoede en werkloosheid geplaagde land.

De mislukte coup-poging tegen Correa toont weer maar eens aan dat de wil van het volk, die een bekwaam en rechtvaardig leider ondersteunt, ook de machtige VS teveel is. Het is daarom te verwachten dat men snel naar grovere middelen zal grijpen om zo weer een kapitalistische handlanger op de troon te krijgen.