|
|||||||||||
29 november 2011 Klimaatsceptici spenderen heel wat tijd aan het omverwerpen van de dwaze claims van de Warmista's dat het wetenschappelijk debat beslist is. Volgens de Warmista's wordt hun wetenschap dan ook nog eens onderschreven door "honderdduizenden hoogst gerespecteerde wetenschappers". In werkelijkheid is het hele Warmistafort gebouwd rond een klein, nauw verweven kliekje personen (men kan mensen met zo weinig respect voor de wetenschappelijke methode nauwelijks wetenschappers noemen) die bereid zijn data te vervalsen en resultaten te manipuleren, of, botweg gezegd, te liegen om politieke plannetjes vooruit te helpen die niet worden ondersteund door empirische bewijsvoering. Dat is wat de eerste vrijgave van de Climategate e-mails van de Climate Research Unit aan de Universiteit van East Anglia zo waardevol maakte. Die onthulden duidelijk de politieke basis van de klimaatkijkers die de drijvende kracht waren achter de plannen van de Warmista's. Vorige week werden nog eens 5.000 e-mails - inmiddels Climategate 2 gedoopt - vrijgegeven. Iedereen die nog bestrijdt dat de Warmistabeweging wordt bestuurd door slechts een handvol personen staat met zijn mond vol tanden na het lezen van dit bericht van een van de Warmista's die protesteert dat zijn meningen niet het gehoor vonden dat ze verdienden: "Het lijkt dat enkele personen heel veel in de melk te brokkelen hebben, en ongeacht hoeveel er vooraf besproken wordt: de beslissingen worden steeds op het laatste moment genomen door een heel select groepje." Door de jaren heen werd dit groepje, geleid door Phil Jones van East Anglia en Michael Mann van de Penn State Universiteit, zo hecht dat zelfs zij die neigden in de richting van een eerlijkere benadering van de staat van het klimaat aarzelden aan de boom te schudden. Of zoals een Warmista het stelt: "Ik ben er niet van overtuigd dat het altijd de moeite waard is om de waarheid vast te stellen, als dat ten koste gaat van de persoonlijke relaties." Wat ben ik toch een stommeling dat ik al die jaren heb verkwist met te geloven dat het bedoeling was van wetenschap om de waarheid te vinden, ongeacht de hindernissen. Op basis hiervan dienen we de uitgangspunten van de wetenschappelijke methode dus als volgt te herdefiniëren: "Wetenschap dient zo objectief mogelijk te zijn, zolang je je vrienden maar niet beledigt." Helaas had de kerngroep in het episch centrum van Climategate vanaf het prille begin geen interesse in "wetenschappelijke waarheidsvinding". Of zoals een van hen het uitdrukt: "Het komt er misschien op neer dat we een besluit nemen over welke boodschap we willen uitdragen en om dat dan te gebruiken als richtlijn bij wat we vermelden en wat we weglaten." Met andere woorden: "Laten we alvast een conclusie trekken en dan alleen het bewijs gebruiken dat die conclusie onderschrijft, en de rest negeren. Een wetenschapper die daar een beetje moeite mee heeft schrijft: "Ik denk ook dat de wetenschap wordt gemanipuleerd om er een politieke draai aan te geven, wat voor ons op de lange termijn slecht zou kunnen uitpakken." In een ander bericht aan Phil Jones klaagt deze zelfde wetenschapper: "Waarnemingen tonen niet de stijgende temperaturen in de tropische troposfeer, tenzij je de resultaten van een enkele studie accepteert en een hele resem andere verwerpt. Dat is gewoon heel gevaarlijk. We moeten de onzekerheden communiceren en eerlijk zijn." Uiteraard is daarvan niets in huis gekomen. "Het cijfer dat je stuurt is zeer misleidend... we hebben al heel wat oneerlijke presentaties gezien van modellen door individuele auteurs en door het IPCC," schrijft een van de wetenschappers. Hoe jammer is dat deze zogenaamde wetenschappers meenden dat ze de waarheid alleen aan elkaar konden vertellen en niet aan het grote publiek. Sommige van de waarheden die ze met elkaar uitwisselden zijn echt verbazend. "Ik bevind me in de vreemde positie dat ik zeer sceptisch sta tegenover de kwaliteit van alle huidige reconstructies, en toch klink als een pro-broeikasfanaticus!" Dus, ondanks het feit dat hij geen enkel vertrouwen had in de modellen die het IPCC gebruikte in zijn rapporten, was deze wetenschapper bereid de conclusies van het IPCC tot het uiterste te verdedigen. Waarom had hij geen vertrouwen in de modellen? Eenvoudig: ze waren ontworpen om de grote leugen te vertellen. Wanneer men bijvoorbeeld werd geconfronteerd met het probleem dat wanneer alle data werden gebruikt de opwarming verdween, zocht Phil Jones zijn toevlucht tot een geheel nieuwe methode: hij gebruikte alleen "perioden die opwarming vertoonden." Op een bepaald moment geeft Jones toe dat "de basis van het probleem is dat alle modellen fout zijn." Daar is uiteraard een heel eenvoudige reden voor. Wanneer de modellen niet het beeld geven dat de Warmista's willen zien, "stellen ze het een beetje bij". Een van de wetenschappers maakte zich genoeg zorgen over dit "bijstellen" om te schrijven dat hij "twijfelde of de de mensen die deze modellen maakten er nog veel langer mee zouden wegkomen." In dit geval betekende het "bijstellen" het model net zo lang te veranderen tot het het resultaat geeft dat je wenst. Toen het uiteindelijk onmogelijk bleek de modellen nog meer te martelen zonder dat de nutteloosheid van de modellen voor iedereen duidelijk zou zijn, vielen de Warmista's terug op het veranderen van de meetresultaten. De meest efficiënte manier om de modellen te vervormen was door alleen data te gebruiken uit periodes van opwarming en andere data te negeren, zoals Jones zelf toegeeft. Met deze methode kon een van de wetenschappers de afkoeling op het noordelijk halfrond tussen 1940 en 1970 verminderen, zodat hij geen excuus hoefde bedenken door bijvoorbeeld sulfaten de schuld te geven - iets wat niet kon worden bewezen. Een andere Warmista beklaagt zich over het feit dat hoeveel hij ook rommelt met de data "het heel moeilijk is de Middeleeuwse Opwarming te laten verdwijnen". Voor de modernere periodes was dat allemaal veel gemakkelijker: de Warmista's veranderden gewoon de temperatuurmetingen voor een groot deel van de 20e eeuw en gooiden dan de originele meetresultaten weg. Waarom? Een e-mail legt duidelijk uit wat er op het spel stond: "Ik kan niet genoeg benadrukken hoeveel interesse er is vanuit de politiek voor dit project als boodschap die de regering omtrent klimaatverandering kan uitdragen om hen te helpen hun verhaal uit te dragen. Ze willen graag een sterk verhaal, en willen niet voor aap gezet worden." Met andere woorden: al de wetenschappelijke leugens waren het resultaat van wetenschappers die probeerden hun politieke bazen de beschikking te geven over een belangrijk thema waarmee ze levens van de burger konden bestieren en de verkwisting van biljoenen euro's konden rechtvaardigen. Succes was, zoals een Warmista het uitdrukte, afhankelijk van de burger er op de een of andere manier van te overtuigen dat "klimaatverandering extreem gecompliceerd is, maar wel de dominante mening te accepteren dat mensen het beïnvloeden, en dat die invloed risico's met zich meebrengt die veel en dringende aandacht verdienen." Met andere woorden: klimaatwetenschap is te ingewikkeld voor de simpele kiezer om te begrijpen, die moet worden wijsgemaakt dat als we de wereldeconomie niet ruïneren de planeet geroosterd zal worden. "Het belangrijkste is te zorgen dat zij de PR-oorlog verliezen," schrijft Michael Mann in een e-mail. Nog verder afdwalend van de werkelijke roeping van de wetenschap spenderen de Warmista's heel wat tijd aan het bespreken van de tactieken om de massa te overtuigen dat de opwarming van de Aarde echt wel een belangrijk probleem is. Zo merkt een van hen op: "Nu de schaal en de noodzaak zijn vastgesteld ligt de politieke uitdaging erin om aandacht te verleggen van de kosten van het verminderen van de uitstoot - slechte politiek - naar de waarde van een stabiel klimaat - veel betere politiek. Het meest waardevolle dat we kunnen doen is het verhaal van de abrupte klimaatverandering zo kleurrijk mogelijk te vertellen." Niets was ongeoorloofd om het maatschappelijk debat te winnen. Zo schreef Mann bijvoorbeeld, woedend dat enkele sceptici zijn werk hadden gefileerd, aan Jones dat hij "had gesproken met mensen in de States over het vinden van een onderzoeksjournalist om naspeuringen te doen naar McIntyre en hem te ontmaskeren. Misschien moeten we hetzelfde doen met die Kennan. . . Ik denk dat de enige manier om die mensen tegen te houden is hen te ontmaskeren en in diskrediet te brengen." Steve McIntyre en Doug Kennan zijn gekende sceptici. Sterker nog: het werk van McIntyre was cruciaal bij het bewijzen dat dat Mann's beruchte 'hockeystick-grafiek' - het kloppend hart van het IPCC-3 rapport - een vervalsing was. Maar in plaats van McIntyre's conclusies te weerleggen met bewijzen en cijfers, besloot Mann dat het besmeuren van de reputatie van zijn uitdager de beste keuze was. Sceptics dienden altijd op hun hoede te zijn voor Mann's hatelijke aanvallen. Wat echter interessant is dat veel van zijn collega-Warmista's geen hoge pet ophadden van het werk van Mann. Desondanks aarzelden ze om zijn werk te bekritiseren - deels omdat ze de sceptici niet nog meer koren op de molen wilden geven, maar ook omdat ze bang van hem waren. Een van de Warmista's schreef aan Jones dat Mann een "geduchte tegenstander' was en "wraakzuchtig". Bezorgd dat hun e-maildiscussies de aandacht zouden vestigen op hun fraude gaven Jones en de rest elkaar doorlopend advies over hoe ze het bewijs daarvan onder de mat konden vegen. Zo stuurde Jones een email waarin hij stelde: "Mij is verteld dat het IPCC boven de nationale FOI [Freedom of Information]wetten staat. Een van de manieren om jezelf en iedereen die bij AR5 werkt in te dekken is aan het einde van het proces al je e-mails te wissen." Een andere Warmista antwoordde daarop: "Bedankt Phil, voor je ideeën - ik garandeer je dat er geen vuile was buiten gehangen zal worden." Ondanks dit alles zou de enorme fraude van het IPCC nooit mogelijk geweest zijn zonder de medeplichtigheid van het grootste deel van de wereldwijde media, die de leugens van de Warmista's met haak, lijn en dobber en al hebben geslikt. Zie bijvoorbeeld de email van een BBC-journalist aan Phil Jones nadat de BBC een licht sceptische reportage had uitgezonden: "Ik kan heel goed begrijpen dat je niet blij bent met het uitzenden van die reportage. Maar we worden doorlopend afgemaakt door de mafketels omdat we ze geen aandacht geven, vooral, zoals je zelf zegt, nu de COP [Conference of the Parties to the Kyoto Protocol] eraan komt, en objectief en onpartijdig (...kuch...) als de BBC is, wordt er in sommige kringen hier verwacht dat we ze zo nu en dan iets laten zeggen. Ik hoop dat de aandacht die ze krijgen duidelijk maakt dat we denken dat ze uit hun nek lullen." Wat nog zorgwekkender is is het feit dat het erop lijkt dat de overheid, die de opdracht heeft hety belang van de burger te dienen, actief deelneemt aan de fraude. In een van de e-mails van Jones heeft hij het over het wegmoffelen van de data, en maakt hij duidelijk dat het Amerikaanse Ministerie van Energie een actieve rol speelde in deze fraude: "Al het werk wat we in het verleden hebben gedaan wordt gedaan met steun van de onderzoekstoelages die we krijgen - en dat moet goed geheim gehouden worden. Ik heb dit in het verleden besproken met onze belangrijkste geldschieter (het Amerikaanse Ministerie van Energie) en zij hebben er geen problemen mee dat we de niet de data van alle meetstations vrijgeven." Ik hoop maar dat iemand in het Amerikaanse congres geïnteresseerd is in waarom het Ministerie van Energie betrokken was bi het wegmoffelen van de klimaatcijfers. Men mag veronderstellen dat investeren in het Solyndra-fiasco een stuk moeilijker was geweest wanneer opwarming als fraude was aangeduid. Mijn favoriete citaat uit al de openbaar gemaakte e-mails was van de klimaatjihadist die zijn collega's vroeg wat er met hen zou gebeuren wanneer men erachter zou komen dat klimaatverandering "niet meer was dan een natuurlijke fluctuatie over meerdere decennia", aangezien al het bewijs dat aantoont. Hij gaf zelf antwoord op zijn vraag: "Ze zouden ons waarschijnlijk vermoorden." *** Origineel: 'Scientists
Behaving Badly'
|
|
||||||||||
|
|||||||||||
