Schaamteloos

12 november 2011

Een anonieme reageerder op The Burning Platform gaf gisteren een treffende weergave van de geestesgesteldheid van veel Amerikanen. Het tekent de gevoelens van machteloosheid in een samenleving die in handen is gevallen van harteloze psychopaten.

"Wees nooit bang je uit te spreken voor eerlijkheid en waarheid en medeleven tegen onrecht en leugens en hebzucht. Als mensen dat overal zouden doen, zouden we de wereld veranderen."

William Faulkner

Ik wou dat ik kon geloven dat William Faulkner's advies mogelijk was in de wereld waarin we vandaag de dag leven. Maar spijtig genoeg ben ik de hoop voor onze samenleving aan het verliezen. Het lijkt erop dat we in een dodelijke, neerwaartse spiraal zijn terecht gekomen met weinig kans eruit te geraken.

Onze samenleving is zo in verval, en de bevolking zo apathisch en onwetend dat ik denk dat we te ver heen zijn om er ooit nog bovenop te komen. Eerlijkheid, waarheid, en medeleven zijn grondig verslagen door onrecht, leugens en hebzucht. Onze technologisch hoogontwikkelde samenleving is een stinkende beerput geworden, ontdaan van alle menselijkheid, gezond verstand en fatsoen. Zij die de macht en rijkdom in handen hebben en ons land besturen hebben geen aandacht voor hen vreemde concepten als goed en slecht, moreel of immoreel. Sociopaten voelen geen enkele verplichting tegenover de maatschappij, de mensheid of komende generaties Ze denken alleen maar aan zichzelf, hun welvaart, hun status, hun reputatie en hun controle over anderen. Ze zijn niet in staat tot het voelen van schaamte of spijt. Ze denderen blind voort naar de ondergang van zichzelf en de samenleving.

Football-coach Joe Paterno werd woensdag door de Raad van Beheer van de Penn State Universiteit ontslagen. Dat dat nu pas gebeurde was een schande voor de universiteit en voor de hele samenleving.

De man wist al sinds 2002 dat een van zijn assistenten - een meneer Sandusky - een pedofiel was, nadat de man in de kleedkamer van het sportcomplex was betrapt bij het verkrachten van een 10-jarige jongen. Paterno deed niets met die wetenschap. Hij en de andere bestuurders van Penn State veegden het vreselijke misdrijf onder het tapijt en gaven de man daarmee de kans sinds 2002 nog in ieder geval zeven andere jonge jongens te verkrachten.

Paterno was op de hoogte gebracht door een van zijn jongere assistenten, die ook niets deed aan het feit dat niemand rond de voetbalploeg iets ondernam. De assistent accepteerde zelfs een promotie om zijn mond te houden. Sandusky kon vorige week nog worden gezien bij een training. De houding van de spelers, technische staf en bestuurders - die allemaal in meer of mindere mate op de hoogte waren van wat Sandusky deed - is een misselijkmakend voorbeeld van hoe ver onze samenleving is afgezakt. Maar het gaat nog verder:

* Jerry Sandusky zet een charitatieve organisatie op zodat hij toegang krijgt tot jonge jongens. Tussen 1994 en 2002 zijn verschillende mensen al getuige van zijn handelingen. Een moeder van een van de jongens geeft Sandusky in 1998 aan bij de politie, maar er wordt niets gedaan. Het onderzoek wordt geklasseerd, maar Sandusky wordt wel gedwongen zijn officiële functie bij de ploeg neer te leggen. Men was dus binnen de sportploeg en het bestuur van de universiteit zeer wel op de hoogte van de misdrijven van Sandusky, maar men wilde het niet in de openbaarheid laten komen, want dat zou een smet zijn geweest op de footballploeg, en een flinke daling van de inkomsten die Paterno's ploeg voor de universiteit genereerde hebben betekend.
* Na zijn gedwongen ontslag heeft Sandusky nog steeds toegang tot de campus van de universiteit en tot de kleedkamers van het sportcomplex. Hij wordt in 2002 betrapt terwijl een 10-jarige jongen anaal verkracht in een doucheruimte door een 28-jarige assistent van de footballploeg. De man grijpt niet in om de jongen uit de klauwen van Sandusky te redden, en licht slechts hoofdcoach Paterno in over wat hij heeft gezien. Joe Paterno doet niets anders dan de voorzitter van de club inlichten wanneer hij op de hoogte wordt gesteeld van de gruwelijk misdaad.
* Sandusky mag verder gaan met het verkrachten van jonge jongens dankzij de lafheid en het totale gebrek aan moreel besef van de coaches en het bestuur van de universiteit
* Een nieuwe aanklacht in 2009 leidde wel tot een politieonderzoek. Het rapport van de grand jury, vorige week, geeft een goed beeld van de psychopathische karakter van de mensen van Penn State. In een verbijsterend staaltje arrogantie en hoogmoed spraken Paterno en de voorzitter van Penn State hun volledige steun uit voor de Athletic Director en de assistent-directeur van de financiële afdeling, die zijn gearresteerd. Paterno gaf vervolgens een verachtelijk showtje weg door voor zijn eigen huis een pep-rally te leiden, met zijn armen omhoog als een winnaar. De levens van ten minste acht jongens werden geruïneerd en Joe Paterno laat zich vieren.
* De Raad van Beheer vond de moed om Paterno de voorzitter van de footballploeg te ontslaan, maar dat leidde tot een volgend incident dat je tot nadenken stemt over de staat van de samenleving: duizenden supporters van de ploeg demonstreerden en steunden Joe Paterno, richtten vernielingen aan, gooiden een TV-bus omver en stichtten brandjes. Zijn deze jonge mensen dan helemaal niet in staat tot kritisch denken? Worden zij volledig gestuurd door de gevoelens voor hun sportploeg en hun boosheid over het vertrek van de (succesvolle) coach. Zien ze het verschil niet tussen feiten en leugens? Geven ze dan echt meer om voetbal dan om de verkrachten van een tiental (en waarschijnlijk meer) jonge jongens?

Ik ben heel de week verblind geweest door boosheid bij het zien van deze machtige heren van Penn State en hun pogingen hun macht en hun reputaties veilig te stellen ten koste van eerlijkheid en waarheid en medeleven, in plaats van hun verantwoordelijkheid te nemen voor hun daden of het gebrek daaraan. Terwijl ik de tragedie zich voor mijn ogen zag afspelen was ik verbijsterd over de gedachtegang van rijke mannen met macht. Ze hebben enorme ego(s en denken dat ze boven de wet staan. Ze zijn zo onder de indruk van zichzelf dat ze denken dat zij hun eigen regels kunnen bepalen, en dat de wet alleen geldt voor de kleine man. Ze missen elke vorm van een moreel kompas. Ze kennen geen schaamte. En dit verachtelijke gedrag van deze prominente heren wordt volledig genegeerd omdat deze heren elk jaar 50 miljoen dollar winst genereren voor de universiteit. Hun psychopathische drang om hun reputaties en macht te beschermen heeft geleid tot een schandaal van zulk een epische omvang dat het Penn State voor altijd zal achtervolgen en de hele universiteit permanent heeft beschadigd.

Het denken van deze psychopaten is een kanker die vreet aan de basis van onze samenleving. Want het blijft niet beperkt tot de Penn State Universiteit. Het is een maatschappelijke ziekte die elk onderdeel van ons leven dreigt aan te tasten. Er loopt een rode draad door schandalen en incidenten die aan het licht komen. Vrijwel altijd gaat het om rijke mannen die andere rijke mannen beschermen. Fatsoen en waarheid zijn steeds de voetveeg van geld en hebzucht Dezelfde omstandigheden zien we terug in het schandaal rond de katholieke priesters die de afgelopen jaren de Roomse kerk op stelten heeft gezet. Pedofiele priesters bestaan al eeuwen binnen de katholieke kerk. De situatie op Penn State toont aan dat pedofielen overal zijn.

Maar niet alleen onze onderwijsinstellingen en religieuze instituten hebben ons in de steek gelaten, ook de financiële en politieke wereld hebben zichzelf de laatste decennia op spectaculaire wijze vernietigd. Ook hier zien we dezelfde psychopaten, die zich van geen kwaad bewust zijn en menen dat we hen de kans moeten geven om het allemaal op te lossen.

Er was een tijd dat banken oerdegelijke organisaties waren die een hekel hadden aan grote risico's, en die volgens een strikte methode winsten maakten door geld te lenen aan mensen en bedrijven die in staat waren die leningen terug te betalen. Investeringsbanken waren vennootschappen. Als een van de vennoten te veel risico nam zou hij het fortuin van de andere vennoten kunnen in gevaar brengen. Daarom namen ze nooit te veel risico. Hun saaie businessmodel genereerde jaar na jaar bescheiden winsten. De medewerkers van de banken werden goed betaald, maar niet excessief. De directeuren van deze banken waren kinderen van de Grote Depressie. Zij wisten wat depressie inhield.

Tijdens de jaren '90 werd deze oudere generatie bestuurders vervangen door een nieuwe generatie, en die wisseling is niet goed afgelopen. Deze psychopathische CEO's kregen van hun collega psychopaten in de regering en bij de centrale bank groen licht om te roven en te plunderen zoveel als ze maar wilden. De samenzwering van deze geestelijk gestoorde oplichters maakte een einde aan de duidelijke scheidslijn tussen bankieren en gokken. Ze palmden de waakhonden van de overheid in, gokten met geleend geld en creëerden frauduleuze hypotheekproducten. Ze verkochten leningen aan iedereen die kon ademhalen en in staat was een kruisje onder een contract te zetten. Ze ontwierpen financiële producten die zo gecompliceerd waren dat zelfs hun eigen experts ze niet begrepen. Ze kochten ratingbureaus om opdat die een AAA-waardering op hun bagger zouden plakken, en maakten grappen over de idioten die de rommel kochten. Ze gingen tegelijkertijd short op hun eigen verkoop. Deze psychopaten graaiden honderden miljarden bij elkaar, terwijl ze nucleaire tijdbommen plaatsten onder het wereldwijde financiële systeem.

Toen hun gokpraktijken misliepen hadden ze het lef de belastingbetaler te gijzelen en op te laten draaien voor de enorme verliezen. De psychopaten in de regeringen voldeden maar al te graag aan hun eisen. Nadat alle gaten weer gevuld worden nam niemand maatregelen en gingen ze vrolijk verder, betaalden zichzelf nog steeds miljarden aan bonussen en salarissen, terwijl de economie van de gewone man geruïneerd was, mensen uit hun huizen werden gezet en de landen kreunden onder de enorme schulden die men had moeten aangaan om de financiële sector bij te staan. Het boosaardige tuig op Wall Street, in Londen, Frankfurt en Parijs tonen geen enkele berouw en gaan op dit moment nog steeds door met hun roofzuchtige woekerpraktijken.

Bankiers, speculanten, 'investeerders'; het zijn schoolvoorbeelden van psychopaten, zonder enige spijt, berouw of medeleven met hun miljoenen slachtoffers, hun emoties zijn oppervlakkig, ze zijn uitermate egoïstisch en misleidend. Psychopaten zijn asociaal en in staat hun eigen moeder te misbruiken als ze er hun voordeel mee kunnen doen. Hoewel geen enkele empathie voor anderen kunnen voelen en geen enkele emotionele diepgang hebben zijn ze vaak wel in staat zich voor te doen als doorsnee persoonlijkheden door de nodige emoties te veinzen. Bankiers en speculanten zullen nooit vrijwillige verantwoordelijkheid nemen voor hun daden. Ook vandaag nog gebruiken ze hun gestolen rijkdom voor het manipuleren van ministers en parlementsleden. Hetzelfde doen ze met de massamedia en justitie. Ze zullen daarmee doorgaan tot het hele systeem op de meest spectaculaire wijze in elkaar stort. Ze geven alleen om hun eigen welvaart, hun macht en hun status. Ze zijn schaamteloos.

Wanneer ik nadenk over alles wat er mis is in onze samenleving word ik wanhopig, boos en bang voor de toekomst. Het lijkt erop dat iedereen op de belangrijke posities in het onderwijs, relgie, financiën en politiek een psychopaat is, en dat ze erop uit zijn het hele systeem te vernietigen, ongeacht de kosten voor de samenleving en toekomstige generaties.

Onze samenleving is gedegenereerd tot een egocentrisch, zelfgenoegzaam, ijdel en oppervlakkig slap aftreksel van een samenleving. Hier en daar worden mensen boos, maar echt goed waarom weten ze meestal ook niet. Het gebrek aan kritisch enken en de overweldigende effecten van de propaganda van de media hebben de intelligentie van de bevolking dusdanig verlaagd dat wanneer het systeem uiteindelijk in elkaar zakt, de massa's zich zullen vastklampen aan de eerste de beste verlosser, in plaats van echte antwoorden te eisen en de offers te brengen die die nodig zijn om het systeem weer op de rails te krijgen.

Dit land zal krijgen wat het verdient: een despotische leider en een gewelddadige samenleving geregeerd door de meest primaire principes. Dat krijg je ervan wanneer een samenleving liegen en hebzucht meer waardeert dan eerlijkheid en medeleven. Zowel actie als een gebrek aan actie hebben uiteindelijk een gevolg. Wij hebben onze keuze gemaakt.

Origineel: Is there no shame?
Vertaling© Arjan Plantinga