De barbaarse moord op Troy Davis

22 september 2011
Door Kate Randall

Heel de wereld keek gisteravond vol afgrijzen toe hoe Troy Davis werd geëxecuteerd met een dodelijke injectie in de staatsgevangenis van Jackson, Georgia. De door de staat opgedragen executie vormde de laatste angstaanjagende episode in een parodie op de gerechtigheid, die meer dan twee decennia duurde, en zal voortleven als een duistere aanklacht tegen het gehele politieke systeem van de VS en een schandvlek op de geschiedenis van het land.

De barbaarsheid van het hele gebeuren bereikte zijn hoogtepunt toen er kort voor de executie - voorzien voor 19u lokale tijd, een laatste beroep werd gedaan op het federale Hooggerechtshof. Davis zat toen al vastgegespt op de brancard waarop hij zou sterven, en bleef dat tot even voor 23u de verwerping van zijn beroep hem zonder verdere uitleg of rechtvaardiging werd meegedeeld. De moord op een man wiens schuld nauwelijks bewezen geacht kan worden werd dus goedgekeurd door de hoogste juridische macht van het land.

Davis gaf voor zijn executie nog een laatste schriftelijke verklaring: "De strijd voor gerechtigheid eindigt niet bij mij. Dit is een strijd voor alle Troy Davises die voor mij kwamen en die na mij zullen volgen."

Zijn strijd trok de aandacht van miljoenen over heel de wereld. Een petitie waarin werd opgeroepen tot clementie werd door 600.000 mensen ondertekend. Deze nutteloze en onnodige moord raakte ongetwijfeld een zeer gevoelige snaar bij zeer velen, en zal nog lang nazinderen. Het zal dienen als de zoveelste illustratie van het barbaarse, meedogenloze en volledig disfunctionele Amerikaanse systeem.

De Amerikaanse politiek reageerde voor het grootste deel met grote onverschilligheid. Vooral het laffe zwijgen van president Barack Obama, die weigerde in te grijpen, was tekenend. Een van zijn woordvoerders, Jay Carney, leek opgetogen toen hij stelde dat "de president ervoor had gezorgd dat het juridisch systeem accuraat en eerlijk was verlopen", maar dat dat op Davis' zaak geen invloed had omdat het "om een zaak van de staat Georgia ging".

Obama is een groot voorstander van de doodstraf - een praktijk die in de beschaafde wereld vrijwel overal is afgeschaft. Het standpunt van de president wordt gedeeld door bijna de hele politieke wereld in de VS - zowel Democraten als Republikeinen - een politieke wereld die ook voorstander is van standrechtelijke executies, het martelen van gevangenen, geheime gevangenissen die onder geen enkele wetgeving vallen en van het recht soevereine staten hun wil op te leggen middels bombardementen en invasies.

Kort voor Troy Davis werd geëxecuteerd sprak Obama voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en loofde hij de imperialistische oorlog tegen Libië als een geweldige overwinning voor de democratie.

Het lynchen van Troy Davis legt eens te meer de nadruk op het brute, bloeddorstige karakter van de Amerikaanse samenleving in de 21e eeuw. Hij was een van 3.251 gevangenen die wegkwijnen in de dodencellen van de VS, en de 35E die dit jaar werd geëxecuteerd.

De VS zijn het land met de meeste mensen in de gevangenis, zowel in absolute getallen als als een percentage van de bevolking. Volgens de laatste cijfers zitten er in de VS momenteel 2,3 miljoen mensen in de gevangenis, een aantal dat neerkomt op 750 per 100.000 inwoners. Ter vergelijking: in Nederland zijn het er 117 per 100.000, in België 95. In de rest van de wereld komt alleen Rusland in de buurt, met 633 mensen per 100.000. Wat ook opvalt is de disproportionele vertegenwoordiging van minderheden in de VS. Troy Davis, een 'African-American', was 22 ten tijde van zijn berechting. In 2009 zat 1 op de 10 zwarte Amerikanen tussen 25 en 29 in de cel.

Een van de redenen voor het Hooggerechtshof om niet tussenbeide te komen in deze zaak was ongetwijfeld het signaal dat daarmee zou worden afgegeven; dat er iets grondig mis is met hele repressieve systeem in de VS.

De achtergrond waartegen het drama van gisteren zich afspeelt is een samenleving die volledig verziekt is door armoede en een groot, gapend en groeiend gat tussen de gewone bevolking en een minuscule, obsceen rijke elite. Meer dan 26 miljoen Amerikanen zijn werkloos, 46 miljoen Amerikanen leven onder de armoede grens, terwijl de winsten van de grote bedrijven en de salarissen van de CEO's maar blijven groeien. Er zijn geen programma's om hier iets aan te doen. Ver weg van de camera's van CNN en Hollywood, ver weg van de glossy tijdschriften en Wall Street is Amerika vooral een land van armoede, honger, hopeloosheid en verval, van een waardeloos onderwijssysteem en nog steeds geen fatsoenlijke medische zorg voor tientallen miljoenen mensen. Een baan bij het leger is voor de meeste jongeren aan de onderkant van de samenleving de enige uitweg.

De staatsmoord op Troy Davis onderstreept dat de Amerikaanse politieke elite regeert zonder een mandaat en zonder democratische principes. Misdaad is in eerste instantie een gevolg van armoede, maar dat toegeven zou er voor de psychopaten in Washington op neerkomen dat elke executie, en elke veroordeling een brevet van onvermogen is voor de leden van het Congres en de regering.

***

Dit is een verkorte en lichtjes geredigeerde versie van 'The execution of Troy Davis'