|
||||||||||||
7 augustus 2010 Sinds 23 juli loopt er in bioscopen in de VS een propagandafilm over de afbouw van het aantal atoomwapens. De film heeft maar één bedoeling: de publieke opinie over een toekomstige aanval op Iran beïnvloeden. Hij heet 'Countdown to Zero' en lijkt op het eerste gezicht bedoeld als een oproep tot het ontmantelen van atoomwapens - een goede boodschap dus. In wezen is de film echter niets anders dan een lange hetze tegen Iran om een aanval op dat land te rechtvaardigen.
Wie maakt zo'n film? Welnu, precies dezelfde mensen (Participant Media) die ons ook El Gore's 'An inconvenient truth' brachten. Ook die film - over het gevaar van een hoog CO2-gehalte in de atmosfeer - was een aaneenschakeling van leugens en paniekzaaierij. In 'Countdown to Zero' doen ze het weer. Er wordt verteld hoe Islamistische terroristen van Al Qaeda proberen nucleair materiaal in handen te krijgen. Daarmee willen ze een atoombom maken om 4 miljoen Amerikanen de lucht mee in te blazen. Steeds weer worden er beelden getoond van de Iraanse president Mahmoed Ahmadinedjad en wordt hij in verband gebracht met de 'terroristen'. Pure laster. We weten dat er geen werkelijke, door moslims opgezette organisatie als Al Qaeda bestaat. Wel door de CIA en Mossad ingehuurde idioten die op bestelling terroristische aanslagen plegen. Daarbij wordt de film vermomd als wetenschappelijke documentaire, terwijl ze niets anders is dan geopolitieke polemiek, lege veronderstellingen en propaganda - net als de film van El Gore. Zijn klimaatverhaal - dat eigenlijk 'An inconvenient lie' had moeten heten - staat bol van de onwaarheden, overdrijvingen en pseudowetenschappelijke conclusies en dient geen ander doel dan politieke indoctrinatie, vooral van de jeugd. Deze nieuwe film moet hetzelfde doen. Met een hoop bombast en analyses van zogenaamde experts wordt het er bij de toeschouwer in geramd dat de mensheid in groot gevaar is. Enkele "schurkenstaten" dreigen atoomwapens in handen te krijgen, en daarom moet men preventief toeslaan.
Het klinkt een beetje als de opmerkingen van Condoleezza Rice in januari 2003. De veiligheidsadviseur van George III zei, voordat het Amerikaanse leger Irak een tweede keer aan puin schoot, over Saddam Hussein: "We weten dat hij de infrastructuur en de nucleaire wetenschappers heeft om atoomwapens te fabriceren.Het probleem is dat er altijd onzekerheid zal blijven bestaan over de vraag hoe snel hij ze kan fabriceren. Het antwoord op die vraag mag niet komen in de vorm van een nucleaire paddenstoel." Nu weten we dat Rice stond te liegen. Er werd geen spoor van massavernietigingswapens gevonden in Irak en Rice was donders goed op de hoogte van de reële situatie. Maar niemand stelde vragen. Een blik op de lijst met mensen die in de film worden geïnterviewd zou eigenlijk genoeg moeten zeggen: een verzameling van de grootste oorlogshitsers van de laatste 20 jaar als Tony Blair, Zbigniew Brzezinski en James Baker. Daarnaast mensen van het in de wapenindustrie gespecialiseerde investeringsfonds Carlyle Group, waarvan de familie Bush een van de groot-aandeelhouders is, leden van de Trilateral Commission, de Council on Foreign Relations en van groepen die de proliferatie van kernwapens willen tegengaan. Dezelfde mensen die twee keer op basis van leugens en gefalsificeerd bewijsmateriaal een soevereine, welvarende staat in puin schoten komen ons nu vertellen dat atoomwapens de wereld uit moeten - mensen van wie inmiddels door meerdere parlementaire commissies is aangetoond dat ze ons bewust onder valse voorwendsels een aanvalsoorlog in hebben geleid. Het is alsof Adolf Hitler en Joseph Stalin worden geïnterviewd over het respecteren van de mensenrechten en de noodzakelijkheid van democratie. We zien dus exact hetzelfde patroon van leugens, indoctrinatie en propaganda dat gebruikt werd in de aanloop naar de moorddadige aanval op Irak. Deze keer is Iran het doelwit, en de Westerse burgers laten zich wederom massaal bij de neus nemen. Joe Cirincione, voormalig adviseur van Barack Obama over nucleaire zaken, lid van de Council on Foreign Relations en president van de Ploughshares Fund, een groep die de proliferatie van kernwapens wil tegengaan, zegt het het duidelijkst: "Iran is het speerpunt. Zij zijn het grootste probleem dat we moeten oplossen."
De film is uiteraard volledig eenzijdig en behartigt slechts de kapitalistische belangen van de VS en hun belangrijkste bruggenhoofd in Azië, Israël. Men noemt de atoomwapens van Noord-Korea en Pakistan als groot gevaar, en zwijgt uiteraard in alle talen over de arsenalen van Israël en India, twee landen die het non-proliferatieverdrag nooit hebben ondertekend, maar die wel over kernwapens beschikken. Maar het hardst gaat men uiteraard tekeer tegen het niet-kapitalistische Iran, een land dat volgens de laatste inspecties niet over kernwapens beschikt, noch in staat is ze te maken, een land dat inspecties van zijn installaties toestaat (in tegenstelling tot Israël) en dat bovendien wel het non-proliferatieverdrag ondertekende. Er wordt beweerd dat Iran zijn buurlanden bedreigt. De waarheid is echter dat de buurlanden van Iran maar door twee landen bedreigd worden: de VS en Israël. Deze landen dreigen zelf met nucleaire wapens, bombarderen aan de lopende band landen die niet in de pas lopen en doden ongewapende burgers die hulpgoederen naar het getto van Gaza willen brengen. De film neemt dan ook geen stelling tegen kernwapens in het algemeen, maar alleen tegen de kernwapens van juist die landen die zich verzetten tegen Barack I en zijn kapitalistische opzichters. Ook toekomstige ongevallen met kernreactoren worden op geen enkele wijze vernoemd. Maar met het groeiende aantal kerncentrales neemt ook het risico op een ongeluk als dat in Tsjernobyl toe. Dat ongeval maakte tot nu toe meer slachtoffers dan de bommen op Hiroshima en Nagasaki. En daarmee wordt duidelijk dat ook de atoomlobby achter de film zit. Zij sponsorden immers het CO2-sprookje van Gore en zijn ook bij deze film nauw betrokken. Met op dit moment 120 nieuwe kerncentrales in aanbouw of gepland varen zij wel bij de opwarmingshoax. De film zwijgt overigens ook in alle talen over het verarmd uranium dat de legers van de VS via hun munitie en explosieven verspreid(d)en op de Balkan en in Irak en Afghanistan. Geen woord over de misvormde kinderen en de explosieve toename van mensen met kanker in die gebieden. Het verarmd uranium is afval van kerncentrales en door er munitie en explosieven van te maken komt de atoomindustrie op een gemakkelijke en lucratieve manier van zijn troep af. Uiteraard zullen de makke schapen die vonden dat El Gore voor zijn film een Oscar verdiende ook deze namaakproductie slikken als zoete koek. Ze zullen na het zien van de film massaal voor kernenergie stemmen en zonder na te denken de toekomst van de hele mensheid op het spel zetten. Natuurlijk is de film doorspekt met het aloude sprookje over Osama Bin Laden - die volgens de filmmakers uiteraard nog leeft - en wordt de kijker ook even meegedeeld dat het democratisch verkozen Hamas, dat strijdt voor het opheffen van de blokkade van Gaza, een terroristische organisatie is. Het is pure oorlogspropaganda. Propaganda van de slimmere soort weliswaar, maar nog steeds propaganda. Veel halfwakker volk zal argumenteren dat de film echt pleit voor het einde van kernwapens, want helemaal ontkend kan dat niet worden. Maar de boodschap is een wolf in schaapskleren, professioneel verpakt met indrukwekkende beelden en montage. Maar hoe kan men pleiten voor het afbouwen van het aantal kernwapens en tegelijkertijd een betoog houden voor een aanval op Iran, dat niet eens kernwapens heeft? Hoe kan men duiden op de gevaren van kernenergie terwijl men een oogje toeknijpt voor de eigen kwalijke geschiedenis op dat gebied? Het verschijnen van de film roept herinneringen op aan het uitkomen van de film 'Pearl Harbour', kort voor de aanslagen van 11 september 2001. De boodschap in die film was dat Amerika "zonder reden", vanuit het niets door de Japanners werd aangevallen en dat de dappere Amerikaanse soldaten nu moesten terugslaan. Ook die film was een massage, een voorbereiding op wat komen ging. Het volk werd klaargestoomd om zich volmondig en kritiekloos achter een oorlog tegen Afghanistan te scharen. De eerste woorden van George III na 11 september waren dan ook "dit is een nieuw Pearl Harbour". Door de film wisten bijna alle Amerikanen waar de keizer het over had. Hij moest orde op zaken stellen in zijn rijk. Op 7 oktober 2001, vier weken na de aanslagen in New York begon men met het bombarderen van Afghanistan.
|
|
|||||||||||
|
||||||||||||
