Welke media zijn eerlijk en onafhankelijk? Welke niet?
De lakmoestest

13 november 2011
Door Arjan Plantinga

De Morgen wordt geacht een kwaliteitskrant te zijn. En inderdaad ze hebben nog enkele journalisten in dienst die wel eens zelf op onderzoek uitgaan. Meestal is dat om een sportwedstrijd te bekijken hoor, daar sturen de kranten nog massaal mensen naartoe.

Zaterdagavond verscheen dit artikel - 'Hoe Italië verstrikt raakte in schuldencrisis' - op de website van de krant. Een vertaling van een persbericht van het Franse persbureau AFP, zoals honderden kranten en nieuwssites in heel de Westerse wereld en daarbuiten het persbericht zullen hebben overgenomen.

Het artikel is een schoolvoorbeeld van hoe de gevestigde media, de woordvoerders van de heersende klasse, de elite (of hoe u de psychopaten in de politiek en het ambtenarenapparaat en aan de top van de financiële wereld het bedrijfsleven ook wilt noemen) hun lezers in de maling nemen, iets op de mouw spelden, met een kluitje in het riet sturen.

In plaats van een duidelijke uiteenzetting over de werkelijke toedracht vinden we in het artikel een nietszeggende opsomming van enkele zorgvuldig gekozen stukjes van de tijdlijn - zonder enige duiding, zonder enige uitleg - na het lezen waarvan de lezer nog steeds niet weet hoe Italië verstrikt raakte in schuldencrisis, hoewel hij dat dan wel denkt. De meeste lezers stellen zich daar echter geen vragen bij. Ze denken dat ze net uitgebreid zijn geïnformeerd en dat ze het nu weten. Maar ze weten helemaal niets! Wat bij de lezer blijft hangen is het door de machthebbers gewenste beeld, namelijk dat de economische ondergang van Italië a) onvermijdelijk was; b) wellicht de schuld van Berlusconi was; en c) dat het heel normaal is dat Italië wordt aangevallen door 'de markt'.

"Ah, ja, de markt, nee, wie kent hem niet. Poe hee, ja, nee, jeetje, als die aanvalt, oh, oh, dan ken je het wel shaken....," redeneert de brave burger.

Het artikeltje is een uitgekiend stukje volksverlakkerij.

"You shall know the truth and the truth shall make you mad," zei ooit de schrijver Aldous Huxley. Daarmee had hij in zoverre gelijk dat de waarheid een mens inderdaad boos maakt, maar feit is helaas ook dat de waarheid in onze Westerse wereld tot volksvijand nummer 1 is verklaard. De waarheid is een roepende in de woestijn, de waarheid wordt in onze wereld uitgelachen, genegeerd en vernederd, in de hoek gezet, beklad en verwaarloosd. De waarheid is lelijk, ze stinkt, ze is traag, ze is tandeloos en ongewapend. De waarheid is niet populair, een loser, 'links', misschien zelfs wel een terrorist.

Maar ze is er wel.

Hoe ons journaille omgaat met de waarheid en ons manipuleert kan dus worden aangetoond met het eerste het beste bericht dat we in een gerespecteerde krant als De Morgen tegenkomen, maar wordt eigenlijk nog veel beter geïllustreerd door datgene wat we zelden of nooit tegenkomen in de reportages op TV & radio en op de pagina's van de gevestigde media - op papier of digitaal.

De echte leugens, de echte omissies, de echte schande van de gevestigde media wordt zichtbaar wanneer we kijken naar wat de gemiddelde nieuwsvolger, de grote massa die zelden of nooit een echt onafhankelijke nieuwssite bezoekt, echt niet weten mag.

Om te weten of een nieuwsmedium eerlijk en onafhankelijk is, of slechts een spreekbuis van de macht & het geld is er inmiddels een aantal heikele thema's komen bovendrijven die fungeren als lakmoestest: aan de manier waarop er over deze onderwerpen wordt geschreven en gesproken is direct en zonder meer af te lezen uit welke hoek de wind waait.

Hieronder een opsomming van de m.i. belangrijkste onderwerpen die in een goede wereld, met echte vrije pers en journalisten die werkelijk hun werk, doen met enige regelmaat op de voorpagina's van de kranten zouden moeten staan, maar die dat nooit doen. Als een van de onderwerpen al eens ter sprake komt dan wordt het of belachelijk gemaakt, of wegverklaard; "niets te zien, gewoon doorlopen, u kunt rustig gaan slapen".

Het feit dat u nooit iets leest in uw dagblad of favoriete tijdschrift over de volgende onderwerpen, dat er op televisie geen reportages over worden gemaakt zou iedereen aan het denken moeten zetten.

1 - De 1e Wereldoorlog
Op school, in de geschiedenisboekjes, in alle nieuwsartikelen, tv-documentaires en talkshows waarin de 1e Wereldoorlog ter sprake komt wordt gesproken over de gruwelijkheid van de oorlog, de vele doden, dat hij de aanleiding vormde voor de opkomst van Hitler 15 jaar later, en dat de oorlog zo gruwelijk was omdat er werd gestreden met 20e eeuwse wapens en 19e eeuwse strategieën. Oh ja, en waarom kwam er oorlog: vanwege de moord op de Oostenrijks-Hongaarse Kroonprins Frans Ferdinand. Hoewel er hele boekenkasten zijn volgeschreven door serieuze historici over de werkelijke toedracht, krijgen de revisionisten nooit een centimeter aandacht in de gevestigde media. Hun waarachtige verhaal zou de mensen de waanzin en misdadigheid van deze massamoord op 10 miljoen jonge Duitse, Britse, Franse, Russische en Amerikaanse mannen laten duidelijk worden en de kansen op meer oorlog in de toekomst serieus verkleinen. Dat is niet in het belang van de Poppenspelers, en dus zwijgen hun media.

2 - 11 september
In de media van de Westerse regimes, en dus ook in de Vlaamse en Nederlandse media, krijgt de argeloze burger steeds weer hetzelfde verhaaltje over 19 moslims met een stanleymes, die vier vliegtuigen kapen, daarmee twee enorme wolkenkrabbers tot stof herleiden, een derde daar even over laten nadenken en iets verderop een volledig onmogelijk vliegbeweging maken om een stuk van het Pentagon te laten instorten. Een en ander werd gecoördineerd vanuit een grot in Afghanistan, door een man met een baard en een tulband en een GSM. Een enorm veiligheidsapparaat met een budget van 40 miljard per jaar had niets in de gaten. De aanvallen vormden de aanleiding voor de Amerikaanse invallen in Afghanistan en Irak. Bij elke terugblik ligt de nadruk steeds weer op de moslims, bin Laden, de oorlogen, soms op de olie, en altijd het enorme leed van de slachtoffers. Zo nu en dan is er aandacht voor de enorme hoeveelheid mensen die dit bespottelijke verhaal in twijfel trekken, maar die worden altijd belachelijk gemaakt met groteske bewering dat ze zeggen dat er geen vliegtuigen waren en dat Bush het zou hebben gedaan. Verder gaan onze staatsmedia nooit, terwijl de hoeveelheid direct en indirect bewijs voor een monsterlijke samenzwering gigantisch is. Alleen al de totale weigering van de staatsmedia om op een serieuze manier het bewijs en de ongerijmdheden van deze gebeurtenis onder de loep te nemen zou voor ieder zelfstandig denkend mens reden genoeg moeten zijn om alle respect voor onze staatsmedia te verliezen. Toch gebeurt dat niet. Ik heb meerdere medewerkers van grote kranten, tv en radio er persoonlijk op aangesproken. Ze wuiven het weg, willen er niet over praten. Ze weten dat ze schuldig zijn. Het is bedrog.

3 - De kern van onze geldvoorziening en het systeem van centrale banken
Alle gevestigde media schrijven de laatste drie jaar doorlopend over de problemen van de financiële wereld, over de hebzucht van de banken, het slappe optreden van de politiek, dat het anders moet, dat er maatregelen moeten genomen worden. Maar de het hete hangijzer wordt steeds maar omzeild. De gevestigde media weigeren door te dringen tot de kern van de zaak, zijnde de opzet van ons geldsysteem en de centrale banken, geld als schuld, de onzinnigheid van het systeem van staatsobligaties, etc. Onze staatsmedia draaien om de hete brij heen, die voor hun voeten ligt, die schreeuwt om aandacht. Het is wat de Amerikanen noemen 'the elephant in the room', iedereen ziet het enorme beest, maar niemand durft zijn aanwezigheid te erkennen. Het is taboe, er wordt niet over gesproken. Er mag niet over gesproken worden. Daarmee zou men raken aan de kern van de zaak, aan de bron van de perverse rijkdom van de groep/de families die alle media feitelijk in bezit hebben en bepalen wat er hier gebeurt. Ik noem ze vaak de Poppenspelers. Het omzeilen van de werkelijke oorzaak komt neer op het niet mogen noemen van regen als oorzaak van de steeds terugkerende overstromingen.

4 - HAARP
Het miljarden kostende, levensbedreigende experiment van de Poppenspelers (de Amerikaanse regering heeft er niet veel mee te maken, buiten dat het zich op hun grondgebied afspeelt) wordt door de gevestigde media vrijwel volledig doodgezwegen. Het zou voor elke echte journalist een fantastisch en uiterst dankbaar onderwerp moeten zijn, Pullitzer-materiaal, maar men zwijgt in alle talen.

5 - Chemtrails
De chemtrails zijn nog steeds een van de grootste mysteries van onze tijd. Van HAARP is redelijk bekend wat het is, wat het doet, wat het kan. Over chemtrails weet men vrijwel niets. Dat er door vele honderden vliegtuigen met opzet iets in de lucht gespoten wordt staat voor mij en vele anderen boven elke twijfel verheven, maar wat en waarom heeft nog niemand kunnen aantonen. Zo nu en dan komt er een weermannetje voorbij stuiteren die weer iets bazelt over condenserende waterdamp, maar daar blijft het bij. De weigering van de gevestigde media om dit voor iedereen zichtbare mysterie echt te onderzoeken bewijst hun medeplichtigheid aan het dom houden en manipuleren van de bevolking.

6 - Berichtgeving over Israël
Misschien wel een van de grootste schandvlekken op onze Westerse media zijn de fluwelen handschoentjes waarmee wordt bericht over vrijwel alle aspecten van het misdadige karakter van de staat Israël. De manier waarop alles wordt belicht vanuit het standpunt van de Israëliërs (nooit krijgen we een woordvoerder van de democratisch verkozen regering van de Gazastrook te horen of te zien), er aan alle genegeerde resoluties van de VN wordt voorbijgegaan als waren het slechts voetnoten, de manier waarop de Israëlische kernwapens, de weigering van de inspecties van die wapens, de weigering van Israël het non-proliferatieverdrag te ondertekenen worden genegeerd, het stilzwijgen over de ware toedracht achter de oorlogen uit de jaren '60 en '70, de vele terroristische aanslagen van de Zionisten, en de volledige weigering van het stellen van echte vragen en het trekken van echte conclusies liggen dagdagelijks als een enorme koeienvlaai op de hoofden van alle leden van het Westerse journalistenkorps. De vooringenomenheid ten opzichte van Israël is voor iedereen zichtbaar, maar alle kritiek hierop wordt als lijden onze media massaal aan het Syndroom van Anton van de hand gedaan als onzin. Onze media durven zichzelf objectief te noemen en dat is een belediging voor alle werkelijk objectieve media. Tegelijk is de slaafse houding van onze media ten opzichte van Israël er een zeer sterke indicatie van waar we zullen moeten zoeken om erachter te komen vanuit welke hoek onze media worden gestuurd of wellicht gechanteerd en afgeperst. Ook de manier waarop journalisten die het wel hebben gewaagd kritiek te hebben op Israël werden behandeld (Helen Thomas) wijst erop dat de media stevig in handen zijn van één bepaald kamp.

En dat brengt ons automatisch bij ons zevende en laatste punt, wellicht de bindende factor in alle zes voorgaande:

7 - Het Rothschildimperium
Sinds het einde van de 1e Wereldoorlog is deze familie, hun rijkdom en hun reikwijdte in dichte mist gehuld. Forbes stelt jaarlijks een lijst op met de 500 rijkste mensen ter wereld. Nooit staat daar ook maar een telg van de Rothschildfamilie op. Ze zijn vrijwel volledig afwezig in de media. Uit de weinige informatie die er wel vrijkomt moet blijken dat ze zich bezighouden met het in stand houden van Brits en Frans erfgoed, het sponsoren van kunstenaars, het verzamelen van vlinders en het redden van de planeet. Dit alles terwijl toch van een enorm aantal banken, mijnen, oliemaatschappijen, wapenproducenten, en eigenlijk van grote bedrijven in vrijwel alle degelijke branches kan worden aangetoond of aannemelijk gemaakt dat ze deels of geheel eigendom zijn van de familie of van een van de vele holdings of dat ze dat ooit waren. Wie alleen maar kijkt naar hun bezittingen aan onroerend goed snapt dat we hier met een verschrikkelijk rijke familie te maken hebben. Geld is macht en wie het meeste geld heeft heeft dientengevolge ook de meeste macht. Wie ondanks al dit geld en al deze macht toch volledig door de media met rust gelaten wordt, en tijdens die zeldzame keren dat ze wel eens op TV verschijnen met meer egards dan koningin Elizabeth behandeld wordt is waarschijnlijk oppermachtig - ook over de media.

Er zijn nog enkele punten die we aan dit lijstje hadden kunnen toevoegen (en u kunt er waarshijnlijk ook nog wek een paar bedenken):

- de aanslagen in Londen, Madrid en op Bali
- de hardnekkige leugens over CO² en de toestand van het klimaat
- het zwijgen over Climategate
- de Protocollen van de Ouderlingen van Zion
- waar kwam ineens Obama vandaan?
- de sterk vooringenomen berichtgeving over de islam
- Al Qaida en het in stand houden van de mythe
- steeds weer de foute vertaling van de toespraak van Ahmadinejad over Israël
- drugshandel door de CIA vanuit Afghanistan
- de boosaardige praktijken van Monsanto & co

Maar hopelijk is hiermee duidelijk dat de gevestigde media verre van onafhankelijk zijn, en dat een strijd voor een betere wereld zal moeten beginnen met een strijd tegen de gevestigde media - niet alleen tegen de banken en de politiek.

Daarmee doel ik niet op een fysieke strijd tegen journalisten, op aanslagen op de studio's en redacties. De gevestigde media zijn nog steeds van onschatbare waarde, omdat ze op tal van manieren nog steeds het best geïnformeerd zijn en via de publieke middelen ook het best gefinancierd worden. Ze zijn in de hele wereld vrijwel direct live aanwezig als een ontwikkeling daarom vraagt. De persbureaus vangen alles wat ook maar enigszins nieuwswaarde heeft, maar slechts een fractie daarvan bereikt de burger.

Maar de media moeten veel nadrukkelijker op hun verantwoordelijkheden worden gewezen, doorlopend het vuur aan de schenen gelegd voor e wijze waarop ze de burger in het ootje nemen. Ze komen er veel te gemakkelijk mee weg.

Misschien zou het een enorme vooruitgang zijn wanneer er wetgeving komt die a) bepaalt dat nieuws geen product is waar je een prijs op kunt plakken, hetgeen zou betekenen dat de nieuwsdiensten als ANP, Belga, AFP en Reuters al hun nieuws voor iedereen beschikbaar zouden maken, en niet alleen tegen betaling van flinke sommen geld; en b) de dwaze beperkingen op het verkrijgen van het statuut van journalist (de perskaart!) afschaft en het principe persvrijheid werkelijk laat worden toegepast.

Daarbij geldt bijna het volledige bovenstaande ook voor ons onderwijs. Maar dat is de volgende stap.