Palestijnse toekomst - zijn studenten - wil vrij zijn...

Vrij om te leren...
Vrij om te oefenen...
Vrij om uit te blinken...
Vrij om plannen te maken...
Vrij om te reizen...
Vrij om te handelen...
Vrij om te regeren...
En eindelijk vrij van de Israëlische terreur

Door Stuart Littlewood
14 september 2010

Het laatste wat Israël wil is massa's slimme, intelligente jonge Palestijnen om de hoek in de versplinterde overblijfselen van de Bezette Gebieden.

Maar dat is precies wat de Palestijnse jongeren zijn: slim en intelligent - wanneer ze maar een halve kans zouden krijgen. En dus moeten ze onderdrukt worden. Moeten ze constant vernederd worden. Ze moeten ontmoedigd worden. Hun opleiding moet diepgaand verstoord worden, zodat het een gebroken, ontluisterde, kalme massa zonder ambitie wordt, volledig afhankelijk van enkele kruimels hoop en gemakkelijk onder controle te houden.

En dus voeren de Israëliërs een boosaardige oorlog tegen vooral studenten, maar ook tegen vrouwen en kinderen in het algemeen.

Een bericht van vorige week van de Universiteit van Bethlehem over aanvallen van Israëlische krakers, in één geval onder de ogen van Israëlische soldaten, op een professor en een student, herinnerden me aan drie eerdere gevallen van intimidatie en sabotage door de Israëlische autoriteiten. Op dit moment in de lange strijd voor fatsoen en vrijheid is het daarom belangrijk deze verhalen nog eens onder de aandacht te brengen - verhalen die helder illustreren waarom Palestijnse onafhankelijkheid zo belangrijk is.

Om de Universiteit van Bethlehem - of willekeurig welke andere universiteit - te bereiken moeten Palestijnse studenten elke dag de gevaarlijke hindernisbaan van de Israëlische checkpoints nemen. "Soms pakken ze je identiteitskaart af en nemen uitgebreid de tijd om alle gegevens op te schrijven, alleen om ons te laat te laten komen," vertelt een student. Vaak moeten studenten hun schoenen en riemen uitdoen, tassen laten controleren. "Het is net als op het vliegveld. Soms moeten we buiten uren lang blijven wachten, regen of zonneschijn, het kan ze niks schelen." Soldaten proberen studenten hun kleren uit te trekken en smijten vrouwelijke studenten seksuele beledigingen naar het hoofd.

Sommige studentes vertellen hoe ze seksueel geïntimideerd worden en hoe ze zich de hele dag zorgen maken wat de soldaten hen zullen aandoen als ze 's avonds weer naar huis gaan.

De dagelijkse intimidaties ondermijnen de motivatie en de concentratie van de studenten. De bezetting legt hen enorme obstakels in de weg. Hier volgen drie verhalen die representatief zijn voor duizenden Palestijnse studenten. Ze zullen elk sociaal voelend mens tot tranen toe bewegen... witheet maken, misschien.

Merna
Merna was een studente in haar laatste jaar. Israëlische soldaten zetten regelmatig midden in de nacht het vluchtelingenkamp in Bethlehem waar ze woonde op stelten, plunderden huizen en arresteerden willekeurige bewoners. Een voor een namen ze haar familieleden mee. Eerst werd haar 14-jarige neefje en beste vriend doodgeschoten door een Israëlische scherpschutter omdat na het ingaan van de avondklok op de stoep voor hun huis zat.

Vervolgens arresteerden de Israëliërs haar oudste broer, een 22-jarige kunstenaar, en gooiden hem voor vier jaar in de bak. Daarna kwamen ze terug voor Merna's 18-jarige broer. Nog steeds niet tevreden kwam het leger nog eens terug, en namen ze haar jongste broertje mee, net 16. Onder die omstandigheden moest Merna studeren.

"Toen ze hem meenamen riep hij ons toe goed voor onszelf te zorgen," vertelt Merna, terwijl de tranen in haar ogen staan. "Hij is mijn kleine broertje. Hij is degene voor wie wij moeten zorgen. Wat doet hij daar in die verschrikkelijke gevangenis?"

Het Israëlische leger behandelt Palestijnen vanaf 16 jaar als volwassenen - een flagrante schending van het Verdrag inzake de rechten van het kind van de Verenigde Naties. Israëlische jongeren worden wel tot hun 18e als kind beschouwd. Palestijnen worden berecht door Israëlische militaire rechtbanken, zelfs als het burgerlijke kwesties betreft. Deze rechtbanken hebben lak aan internationale wetten en verdragen, en dus is er onder de Israëlische bezetting geen enkele juridische bescherming voor individuen.

Aangezien detentie gebaseerd is op geheime informatie, die noch de gevangene nog zijn advocaten te zien krijgen, is het onmogelijk een fatsoenlijke verdediging te voeren. Daarnaast vinden de veiligheidsdiensten altijd wel een slap excuus om de arrestanten in de cel te houden "in het belang van de veiligheid van Israël". Hoewel veroordeelden recht op herziening en beroep hebben, is het onmogelijk de aanklacht aan te vechten en 'feiten' te controleren omdat alle informatie die de rechtbanken te zien krijgen geheim is.

Geconfronteerd met de enorme mentale druk was Merna desondanks vastberaden haar studies voort te zetten. Het "meest morele leger ter wereld", zoals de Israëliërs hun geüniformeerde hufters noemen, hebben dan misschien haar broers van een opleiding beroofd, zij wilde vechten voor die van haar. Na een slapeloze nacht vol tranen ging ze de volgende dag toch weer naar de universiteit.

Een medestudent herinnert zich dat wanneer ze met Merna chatte, ze vaak offline moest omdat de soldaten haar huis weer waren binnengedrongen. Maar zelfs wanneer ze de hele nacht was wakker geweest omdat de soldaten haar huis weer overhoop hadden gehaald en haar hadden ondervraagd, kwam ze de volgende dag weer naar school.

"Naar school gaan is een manier om even weg te zijn van wat er in het vluchtelingekamp gebeurt," zegt Merna. "Voor mij is de universiteit een oase." Maar haar gedachten zijn altijd bij haar neef en haar broers. "Ik wou alleen dat zij dit ook zouden kunnen doen."

Merna is nu een vooraanstaand lid van het Bethlehem University Student Ambassadors-programma, en een lichtend voorbeeld voor haar medestudenten. Ze hoopt haar laatste jaar in het buitenland te kunnen doen en daarna te kunnen terugkeren naar de universiteit om terug te kunnen geven aan de gemeenschap wat die haar heeft gegeven.

Jonge intellectuelen als Merna zullen echter tegen de stroom in blijven roeien. Hoewel ze sterk werd afgeleid door het wrede lot van haar naaste familieleden, vormde de beproeving haar stalen vastberadenheid.

Berlanty
Deze Christen, vierde jaars-studente Bedrijfskunde, kwam oorspronkelijk uit Gaza, maar leefde al sinds 2005 op de Westelijke Jordaanoever, nadat ze van het leger een reisvergunning had gekregen. Op de weg terug van een sollicitatiegesprek in Ramallah werd ze gegrepen door het Israëlische leger. Enkele weken voordat ze afstudeerde werd ze gedeporteerd naar Gaza "omdat ze probeerde haar studies af te ronden aan de universiteit van Bethlehem."

Ook zij dreigde op het laatste moment te worden beroofd van een universitaire graad. Het "meest morele leger ter wereld" laadde haar geblinddoekt en gehandboeid in een legerjeep en reed haar van Bethlehem naar Gaza, ondanks garanties van de juridisch adviseur van het Israëlische leger dat ze niet zou worden gedeporteerd voordat een advocaat van Gisha (een Israëlische NGO, die zich inzet voor de Palestijnse zaak) de kans had gehad haar zaak te bepleiten voor een Israëlische militaire rechtbank in Bethlehem. Eenmaal de grens over dumpte het meest morele leger Berlanty in het donker met de mededeling: "Je bent in Gaza."

"Sinds 2005 durfde ik mijn familie niet te bezoeken omdat ik bang was dat ze me niet terug zouden laten gaan naar de Westelijke Jordaanoever," vertelde ze aan Gisha via haar GSM, voordat die dor de soldaten werd afgepakt. "Twee maanden voordat ik afstudeerde werd ik gearresteerd en midden in de nacht naar Gaza overgebracht, zonder mogelijkheid om mijn studie af te ronden."

Volgens de Israëlische ambassade in Londen verklaarde bij navraag dat de vergunning van Berlanty om op de Westelijke Jordaanoever te verblijven verlopen was, en dat ze dus "illegaal" op de Westelijke Jordaanoever verbleef: "Zoals u misschien weet dient elke inwoner van Gaza die op de Westelijke Jordaanoever een vergunning te hebben."

De woordvoerder van de ambassade voegde eraan toe wanneer Berlanty haar studie in Bethlehem wilde afronden ze een vergunning diende aan te vragen bij de desbetreffende autoriteiten. Aan de Universiteit van Bethlehem werd me verteld dat afgelopen jaar 12 personen uit Gaza zo'n vergunning had aangevraagd en dat geen van hen er een had gekregen.

Berlanty's beroep, behandeld door Gisha, werd afgewezen. Het is een klassiek voorbeeld van hoe de Israëlische overheid gehakt maakt van burgerrechten die zijn vastgelegd in het internationaal recht. Zo worden Gaza en de Westelijke Jordaanoever internationaal erkend als één gebied, en onder internationaal recht heeft iedereen het recht zich vrij binnen zo'n gebied te bewegen. Daarnaast is de staat Israël ook gebonden aan de Oslo-akkoorden om "zonder obstakels een normaal en soepel verkeer van mensen, voertuigen en goederen binnen de Palestijnse gebieden te respecteren en te verzekeren".

Terwijl de Israëlische ambassade in Londen zijn verachtelijke uitspraken deed over het lot van Berlanty, durfde de Israëlische ambassadeur zich te beklagen over een arrestatiebevel dat in 2009 werd uitgevaardigd tegen de voormalige minister van Buitenlandse Zaken Tzipi Livni, wegens oorlogsmisdaden. Livni was de politiek verantwoordelijke voor de bloedige aanslagen op Gaza in december 2008/januari 2009, waarbij 1400 Palestijnen werden vermoord, voornamelijk vrouwen en kinderen, duizenden anderen werden verminkt en ontelbare gezinnen dakloos werden.

Wanneer Berlanty, die geen enkele misdaad heeft begaan, niet kan gaan en staan waar ze wil in haar eigen land, hoe kan de Israëlische ambassadeur dan denken dat de met bloed besmeurde Livni, en andere Israëlische leiders met haar, vrijelijk naar bijvoorbeeld Engeland zou moeten kunnen reizen? Maar goed, da's een ander beschamend verhaal.

Samer
Enkele maanden voordat hij zou afstuderen werd Samer door het Israëlische leger gearresteerd en in de bak gegooid. Zes jaar lang...

Op zijn 27e keerde hij terug om te beëindigen wat hij begonnen was. "Ik voel me weer een echte student," zei hij met een brede grijns. "Ik heb een notitieblok en studieboeken. Ik kan vragen stellen, ik kan praten met mijn medestudenten, professoren en medewerkers. Ik leef weer een echt leven."

In de gevangenis duurde het 55 dagen voordat Samer een advocaat mocht spreken, en werd vervolgens zes jaar lang constant van de ene naar de andere gevangenis gebracht. Hij werd meermaals gemarteld, en werd meerdere malen vier tot vijf dagen lang, acht uur per dag ondervraagd, met alleen een T-shirt aan, z'n handen op zijn rug gebonden, zittend op de koude grond met een airconditioner die koude lucht in zijn nek blies. Hij zat meer dan een jaar in eenzame opsluiting.

Lidmaatschap van een studentenvereniging of studiegroep is onder militaire wetgeving verboden voor Palestijnen, en studenten die politiek actief zijn op de campus lopen het risico opgepakt te worden door Israël's geüniformeerde gangs, die doodlopend de Palestijnse samenleving en het academische leven onveilig maken om hen te ontvoeren.

Veel Westerse leiders begonnen hun politieke carrière door naam te maken in studentenkringen, in discussiegroepen en door deel te nemen aan demonstraties. Hoe zouden zij hebben gereageerd wanneer ze daarvoor zouden zijn gearresteerd?

Een flink deel van die politieke leiders zijn nu overigens lid van de 'Vrienden van Israël', hoewel dat regime een repressief beleid voert tegen precies die activiteiten die hen aan een lucratieve politieke carrière heeft geholpen. We mogen veronderstellen dat de leden van de Israëlische regering ook een universitaire studie deden. Moeten we aannemen dat zij niet politiek actief waren in hun studententijd?

Het verhaal van Samer is illustratief voor duizenden Palestijnse studenten die eindigen als politieke gevangene. Veel van hen rotten weg in Israëlische gevangenissen, omdat hen het recht op een eerlijk proces en juridische bijstand wordt ontzegd. Sommigen moeten jaren wachten voordat er zelfs maar een aanklacht tegen hen wordt geformuleerd.

Een terugkeer na een verblijf in een Israëlische gevangenis is niet eenvoudig, zoals Samer mocht ervaren. Hij leed zwaar onder de effecten van zes jaar wrede opsluiting, was vaak moe, depressief, gespannen en prikkelbaar. Maar hij wist dat de universiteit zijn houvast was, de belangrijkste hoop op een betere toekomst.

In eerste instantie vond hij het moeilijk te communiceren met zijn medestudenten, velen van hen veel jonger dan hij. Maar de professor, aan wie hij vanuit de gevangenis enkele brieven kon schrijven, zei: "Ik zie hem als een succesverhaal omdat hij moed niet heeft verloren. Hij wilde zo graag zijn studie afronden en is teruggekomen. De gevangenis was zwaar, maar hij heeft het doorstaan en doet het nu goed."

"Een andere professor herinnert hem nog goed van zes jaar eerder: "Hij is nu een stuk volwassener," vertelt ze. "Hij is trots op het feit dat hij hier studeert, en kent de waarde van een universitaire studie. Samer mist geen enkel college. Een gat van zes jaar komt niet iedereen te boven. Maar hij doet het omdat hij vooruit wil, en zijn klasgenoten zien dat en bewonderen hem daarvoor."

Dit zijn slechts enkele voorbeelden van het beleid van Israël's boevenbende, dat zijn boosaardigheid botviert op een geketende bevolking die is overgeleverd aan de cynische willekeur van het regime in het gestolen Heilige Land.

Zeg niet dat u het niet wist...

RSS

Palestijnse toekomst - zijn studenten - wil vrij zijn...