Over flotilla's en de wet:
Volksbeweging tegen de Israëlische lobby in de VS en Europa

Door Lawrence Davidson
10 juli 2011

Lawrence Davidson stelt dat de de dodelijke invloed van Israëlische belangengroepen op Westerse regeringen, en dan vooral die van de VS, betekent dat voorvechters van gerechtigheid voor de Palestijnen maar een keuze overblijft: burgerlijke actie in de samenleving zoals de humanitaire hulpkonvooien naar Gaza.

"Wanneer we standvastig zijn zal er een tijd komen, zoals het gebeurde in het geval van Zuid-Afrika, waarin de kracht van de volksbeweging zo groot is dat politici en bureaucraten zullen inzien dat de kosten van het negeren van de algemene opinie meer kost dan het negeren van de Zionistische lobby's."

- (Lawrence Davidson)

Volksbeweging tegen corrupte politici

Als we het hebben over de strijd tegen het Israëlische beleid van onderdrukking zien we twee niveaus die met elkaar in strijd zijn: dat van de regering en dat van het volk. Het meest recente voorbeeld van deze dualiteit is het halve dozijn schepen dat vorige week (en nu nog) werd vastgehouden in Griekse havens. De schepen, geladen met humanitaire hulpgoederen voor de 1½ miljoen mensen in de Gazastrook, zijn de werktuigen van een volksbeweging tegen de onmenselijkheid van de staat Israël. De krachten die hen tegenwerken zijn de werktuigen van overheden die zijn aangetast door de invloed van belangengroepen en platvloerse omkoping van volksvertegenwoordigers en ministers.

Veel te weinig mensen zijn zich bewust van de kracht van een goed georganiseerde volksbeweging omdat we het publieke debat hebben overgegeven aan professionele politici en bureaucraten, en ons hebben teruggetrokken in de privésfeer van het leven van alle dag, dat we los zien van politiek. Dat is een serieuze vergissing. Politiek geeft ons leven vorm, of we er nu aandacht aan besteden of niet. Door de politiek te negeren staan we de staatsmacht toe om niet langer te reageren om wat de burgers wensen, en alleen te luisteren naar de wensen van de belangengroepen en lobbyisten. Onze onverschilligheid betekent dat de politici en de bureaucraten hun professionele levens slijten binnen systemen die ongeïnteresseerd zijn in en niet in staat te handelen in het algemeen belang omdat ze volledig gecorrumpeerd zijn door de macht van de lobby. Ook de gerechtigheid is zo vaak het slachtoffer van de manier waarop de politiek functioneert. Het saboteren van het tweede humanitaire konvooi naar Gaza ten gevolge van disproportionele invloed van de Zionistische belangengroepen op het Midden-Oostenbeleid van de VS en Europa is daar een goed voorbeeld van.

Kleine maar snel groeiende elementen binnen onze samenleving hebben dit begrepen en proberen er iets aan te doen door burgers samen te brengen en gezamenlijk invloed te krijgen op het publieke debat. Hun inspanningen kunnen gezien worden als een volksbeweging, hoewel niet alle initiatieven direct als progressief gezien moeten worden. Zo is het wonderlijke Tea Party-fenomeen in de Verenigde Staten een radicaal conservatieve beweging die zich ten doel heeft gesteld de invloed van de regering te beperken en zelf mee ten onder te gaan. Maar andere volksbewegingen, en de manier waarop ze directe actie ondernemen om het recht te doen zegevieren, zijn veel gezonder. De wereldwijde beweging voor het boycotten en sanctioneren van en desinvesteren in Israël (BDS), waar de hulpkonvooien naar Gaza uit voortkomen, is er daar een van.

Het forum van het Internationaal Recht

De strijd tussen de corrupte politiek die het Westen in op een lijn houdt met de onderdrukkende en racistische ideologie die allesbepalend is in Israël en de volksbeweging die ernaar streeft de slachtoffers van die ideologie te bevrijden wordt inmiddels wereldwijd en in vele fora gestreden. Een van die fora is het forum van het Internationaal Recht. Op dit moment is daar de vraag of de Israëlische blokkade van Gaza en de pogingen van de Flotillabeweging om de blokkade te breken legitiem zijn. Laten we dit aspect van het conflict eens nader bekijken:

1. De bekende Amerikaanse jurist Alan Dershowitz, een fanatiek pleitbezorger van Israël heeft botweg gesteld dat "de Israëlische zeeblokkade van Gaza legaal is onder het Internationaal Recht, en dat iedereen die de blokkade probeert te doorbreken gearresteerd en vervolgd kan worden". Dershowitz is natuurlijk geen expert Internationaal Recht. Hij heeft naam gemaakt als advocaat van moordenaars en ander gespuis (en dat maakt hem natuurlijk uitermate geschikt om voor Israël te pleiten). Dat gezegd hebbende: waarop baseert hij zijn boude beweringen?

2.Het argument dat de blokkade legaal zou zijn is gebaseerd op de "Verklaring betreffende het zeeoorlogsrecht" (Londen, 1909) en de Handleiding van San Remo over het internationaal recht dat van toepassing is op gewapende conflicten op zee (1994). Beide zijn onderdeel van een verzameling van internationale verdragen die de bepalingen van een groot deel van het Internationaal Recht herbergen. Volgens deze twee documenten mogen landen die met elkaar in oorlog zijn om militaire redenen elkaars toegang tot de zee blokkeren. Echter, elke blokkade verliest zijn legitimiteit wanneer "schade voor de burgerbevolking excessief is of zal kunnen zijn in vergelijking met het directe militaire voordeel dat van de blokkade verwacht kan worden." Zij die de daden van Israël proberen rechtvaardigen, zoals Dershowitz, lezen de genoemde documenten meest slechts diagonaal en redeneren dat Israël in een gewapend conflict met Hamas verwikkeld is, en dat de blokkade van Gaza legaal is omdat men probeert wapenleveranties aan het getto teen te houden.

3. De gaten in deze redenering zijn groot genoeg om meerdere hulpkonvooien doorheen te laten varen (als die niet op bevel van de Zionisten vast zouden liggen in een Griekse haven). Israël ziet zichzelf namelijk niet in gewapend conflict met een andere staat. Wie daaraan twijfelt mag elk lid van de huidige Israëlische regering eens vragen of men Palestina - inclusief Gaza - kan definiëren als een staat. In werkelijkheid is de juiste definitie van Israëls aanwezigheid op de Westelijke Jordaanoever en Gaza die van een koloniale bezettingsmacht wiens beleid en activiteiten een grove schending zijn van de Conventies van Geneve. Bovenop de kolonisering van het land van Palestina en de wijze waarop de rechtmatige eigenaren van het gekoloniseerde land worden behandeld is de aanwezigheid van de Israëliërs buiten de grenzen van 1967 illegaal (en men kan zelfs debatteren of de aanwezigheid binnen de grenzen van 1967 legaal is). Degenen met wie Israël zogenaamd in een gewapend conflict is verzetten zich slechts tegen de boosaardige bezetting van hun land. Er is geen enkele internationale wet die het in vrijwel alle facetten onwettige Israël het recht geeft he, die zich rechtmatig verzetten te blokkeren. De verzetsstrijders eenzijdig bestempelen als terroristen verandert niets aan de illegaliteit van de blokkade.

4. Zoals hierboven reeds gezegd dienen 'legale' blokkades een militair doel te dienen en mogen ze de burgerbevolking geen overdreven schade berokkenen. Er zijn echter voldoende aanwijzingen dat het de doelstelling is van Israël om precies dat te bereiken wat de internationale verdragen verbieden: de blokkade dient geen enkel militair doel en is voornamelijk gericht op het zoveel mogelijk schade berokkenen aan de burgerbevolking. De blokkade van Gaza werd niet ingesteld uit angst voor wapensmokkel of aanvoer van verzetsstrijders, maar is een bewuste daad van economische oorlogsvoering tegen de inwoners van Gaza omdat ze zo brutaal waren om in vrije en eerlijke verkiezingen op Hamas te stemmen.

Er is vastgelegd bewijs voor deze interpretatie. In 2006 zei Dov Weisglass, een adviseur van de toenmalige Israëlische minister-president Ehud Olmert, in het openbaar dat het doel van het Israëlische beleid in Gaza was om "de Palestijnen op dieet te zetten, zonder ze te laten omkomen van de honger". In juni 2010 publiceerden de McClatchy-kranten Israëlische regeringsdocumenten die bevestigden dat Tel Aviv de blokkade voornamelijk zag als een daad van economische oorlogsvoering en niet als een veiligheidsmaatregel. Daaraan kan toegevoegd worden dat Israëlische kanonneerboten vrijwel dagelijks Palestijnse vissersboten beschieten, vissersboten die niets anders doen dan vissen. We hebben het hier dus over de collectieve bestraffing van 1½ miljoen Palestijnen. Dat alleen is al illegaal en een schending van de Conventies van Geneve. VN-Secretaris-Generaal Ban Ki-Moon, over het algemeen zo gehoorzaam aan de Amerikaanse eisen, ging in 2009 heel even zijn eigen gang en riep de Israëliërs in zijn jaarrapport uit 2009 op de illegale blokkade van Gaza te beëindigen. Hij werd genegeerd.

We kunnen niet vertrouwen op regeringen of Internationaal Recht

Hoe is het nou mogelijk dat Israël steeds wegkomt met de lange, lange lijst misdaden? Dat is mogelijk omdat hun lobbyisten en pleitbezorgers op regeringsniveau voldoende invloed (geld) hebben om de beleidsbeslissingen naar hun hand te zetten. Tegenover deze alles verziekende invloed heeft Internationaal Recht maar heel weinig te betekenen. Zelfs beschamende historische analogieën doen er niet toe. Nima Shirazi, van Wide Asleep In America, schreef een goed artikel met de titel "The deplorable acts: the Quartet comments on Gaza" (de verachtelijke wetten: de reacties van het Kwartet op Gaza). In het stuk wijst hij op de relatieve overeenkomsten tussen de blokkade van Gaza en de blokkade van Boston door het Britse Rijk eind 1773. De Amerikanen uit die tijd noemden de blokkade "de onacceptabele wetten". De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hilary Clinton en haar chef in het Witte Huis zouden eens over deze vergelijking moeten nadenken, maar de factor lobbyisten zal hen daar ten allen tijde vanaf houden.

Het gevolg daarvan is dat zij die gerechtigheid willen voor de Palestijnen hun hoop niet moeten vestigen op regeringen of het Internationaal Recht. Ze zullen actief moeten zijn onder de burgerbevolking, met het uitbouwen van de BDS-beweging en wat daar uit voort komt. Daar waar regeringen op het toneel verschijnen en pogen volksbewegingen te dwarsbomen, zullen hun acties tegen die regeringen moeten richten, al was het alleen maar door die acties te gebruiken als campagneinstrument om de BDS-beweging verder uit te breiden.

Wanneer we standvastig zijn zal er een tijd komen, zoals het gebeurde in het geval van Zuid-Afrika, waarin de kracht van de volksbeweging zo groot is dat politici en bureaucraten zullen inzien dat de kosten van het negeren van de algemene opinie meer kost dan het negeren van de Zionistische lobby's.

Alle goede bedoelingen ten spijt, wanneer het gaat over de Palestijns-Israëlische kwestie hebben de regeringen van de VS en Israël zich volledig boven elke wet geplaatst - niet alleen internationale wetten, maar ook een deel nationale wetten. Het alomtegenwoordige en onjuiste gebruik van termen als 'terrorist' of 'materiele assistentie verlenen aan terroristen' zijn hierin de besmettelijke dragers. De enige hoop op gerechtigheid en de integriteit van de wet ligt in de samenleving zelf. Alleen wij zelf zullen Palestina, maar ook de VS, Europa en Israël in de toekomst kunnen bevrijden.

***

Origineel: "On flotillas and the law: civil society versus Israel lobbies in US and Europe"
Vertaling© uit het Engels door Arjan Plantinga

| Meer

Lees de reacties op