|
||||||||||
Door Arjan Plantinga Binnen enkele dagen vertrekt de Freedom Flotilla II vanuit Griekenland in de richting van Gaza, het Palestijnse getto waar 1½ miljoen onschuldige Palestijnen collectief worden gestraft door de Israëlische bezetters. Na het fiasco van een jaar geleden, toen een moordcommando van het IDF negen ongewapende opvarenden van de Mavi Marmara, onderdeel van de Freedom Flotilla I, in koelen bloede vermoorde op volle zee, is het wachten op de volgende kapitale blunder van Tel Aviv. Hoewel het menselijke deel van de planeet geschokt reageerde en opriep tot maatregelen tegen het misdadige regime in Tel Aviv, hielden de vrienden van Rothschildlandia de Zionistische entiteit - zoals altijd - de hand boven het hoofd. Aan de vooravond van het vertrek van Freedom Flotilla II tonen de corrupte spreekbuizen van het grootkapitaal nog maar eens door wie ze betaald worden en geven ze alle medewerking aan een haast wanhopige poging van de Israëlische propagandamachine om de humanitaire missie in een kwaad daglicht te stellen. Zowel Israël als de VS - "verspreiders van vrijheid en democratie" - hebben de afgelopen dagen zware druk uitgeoefend op Griekenland om een excuus uit de hoge hoed te toveren om het konvooi geen toestemming te geven uit te varen. Die pogingen zijn tot nu toe vruchteloos geweest. De “Freedom Flotilla II - Stay Human”(blijf menselijk) vertrekt hoogstwaarschijnlijk vandaag ondanks een vloedgolf aan Israëlische propaganda in de gevestigde media over de aard van de missie en de mensen aan boord van de schepen. Een van de schepen die de meeste aandacht krijgt is het Amerikaanse schip “Audacity of Hope“(heldhaftigheid van de hoop), in analogie op het sprookjesboek van de Amerikaanse president Barrack Obama. Aan boord van het Amerikaanse schip zijn onder andere een voormalige piloot van de Israëlische luchtmacht, Yonatan Shapira en overlevende van de holocaust, Hedy Epstein.
De tweede Vrijheidsvloot naar Gaza bestaat uit tien schepen met hulpgoederen (medicijnen, bouwmaterialen) voor de gevangen inwoners van Gaza en vredesactivisten uit heel de wereld. Onder hen schrijvers, religieuze leiders, kunstenaars, maar ook tien leden van het Europees Parlement en volksvertegenwoordigers uit Frankrijk, Noorwegen, Zweden en Spanje. De uiteenlopende reacties op de vloot tonen - zonder dat er veel speurwerk nodig is - wie er op deze planeet menselijk genoemd mag worden, en wie zijn ziel volledig aan de geldkraan van de Rothschilds heeft verkocht. Tot de eerste groep rekenen we gelukkig nog steeds de meerderheid van de mensheid, al wordt het de gemiddelde mens niet gemakkelijk gemaakt om zich een goed beeld te vormen van wat er werkelijk gaande is, door de aanhoudende stroom leugens die de Israëlische overheid in de onderhorige massamedia verspreidt. Zo meldde de Telegraaf vandaag op haar website dat er toch zeker wel Hamas-leden aan boord van de schepen zouden zijn. Eerder al wist die krant te melden dat de overkoepelende humanitaire organisatie die de humanitaire missie organiseert banden had met de denkbeeldige Islamitische terroristen. De Amerikaanse media stonden de laatste dagen bol van berichten over een video van een homoseksuele man die niet mee aan boord van de schepen zou mogen - omdat hij homo was. De video werd binnen enkele uren ontmaskerd als een misbaksel van nota bene een medewerker van het kabinet van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. Tot de eerste groep behoren gelukkig ook nog enkele politici, maar een meerderheid vormen ze zeker niet onder hun collega-democraten. Daarover zometeen meer. Tot de tweede groep behoren - op een enkele uitzondering na - vrijwel alle Westerse ministers en volksvertegenwoordigers. Vooral de politieke macht in Washington heeft de laatste weken alle maskers laten vallen en weer maar eens aan de wereld getoond zij met vrijheid en gerechtigheid helemaal niets te maken willen hebben. Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken ging zelfs zover om de 50 Amerikaanse opvarenden van de Audacity of Hope te dreigen met boetes en gevangenisstraffen als ze zouden deelnemen aan de vloot. De altijd weer even hypocriete Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken wist zelfs te vertellen dat Israël het recht heeft zijn territorium met geweld te verdedigen. Haar woordvoerder wenste vervolgens niet in te gaan op vragen van journalisten naar de legaliteit van de Israëlische blokkade van Gaza.
Dus in plaats van haar burgers - vredesactivisten - te verdedigen worden de Amerikaanse opvarenden door hun eigen minister aangevallen en tonen de VS weer maar eens dat ze de banden met een terroristische en illegale staat als Israël belangrijker vinden dan de veiligheid van hun eigen burgers. Dat Clinton kan rekenen op de steun van de overgrote meerderheid van het Amerikaanse Congress bleek uit de steun voor afgevaardigde Dennis Kucinic. Hij stuurde een brief aan Clinton met het verzoek de Amerikaanse burgers te beschermen tegen Israëlische agressie. Van de meer dan 500 leden van het Congress wensten slechts vijf afgevaardigden en senatoren de brief te ondertekenen. Het officiële standpunt dat de VS daarmee innemen komt erop neer dat Israël volgens hen het recht heeft om nog maar een oorlogsmisdaad toe te voegen aan de nu al eindeloos lange lijst, en geweld te gebruiken tegen vreedzame burgers die opkomen voor de rechten van een onderdrukt, uitgebuit en bestolen volk en actie voeren tegen een onwettige blokkade. Het officiële standpunt van het corpocratische regime in Brussel was minder dreigend, maar in antwoord op een vraag van EU-parlementslid Kyriacos Triantaphyllides of de EU de Europese burgers aan boord van de schepen zou beschermen tegen de Israëlische agressor gaf de EU-Commissie een ontwijkend antwoord. "Een vloot als deze is niet het meest geschikte middel om hulpgoederen in Gaza te krijgen." Op de vraag om bescherming werd niet geantwoord. Hoe duidelijk kan een ontwijkend antwoord zijn...? We hoeven er dan ook niet op te rekenen dat er vanuit de VS of Europa ooit enige humanitaire - of enige andere - actie zal worden ondernomen in het belang van de mensen in Gaza en tegen een van de meest moorddadige regimes uit de moderne geschiedenis. Vorig jaar werden dus negen opvarenden van de Mavi Marmara standrechtelijk geëxecuteerd in internationale wateren, en sindsdien is het Israëlische moorden niet gestopt. Een Italiaanse activist werd dit jaar in Gaza door troepen van het IDF vermoord, en enkele weken geleden werden 20 Syrische ongewapende demonstranten afgeknald aan de Syrische grens. De Israëlische vredesactivist en acteur Juliano Mer Khamis werd door een gemaskerde man voor de ogen van zijn zoon doodgeschoten vanwege zijn "liberale standpunten over Palestijnen". De Israëlische moordaanslag op de Mavi Marmara en de Syrische activisten zond een golf van verontwaardiging en afschuw door de internationale gemeenschap - het menselijke deel daarvan. De aanval kwam niet eens zo heel lang nadat het Israëlische leger een gruwelijke aanval had uitgevoerd op Gaza, waarbij meer dan 1300 Palestijnse burgers, vooral vrouwen en kinderen, werden gedood. Uiteraard zette de Israëlische PR-machine direct na de vreselijke oorlogsmisdaad een grote propagandacampagne op poten in Europa en de VS, in een poging om weer maar eens de geschiedenis in hun voordeel te herschrijven en het onverdedigbare handelen van het bewind in Tel Aviv te rechtvaardigen. Deze PR-campagne loopt nog steeds. Vooruitlopend op wederom een uitbarsting van ongeëvenaard geweld tegen ongewapende en welwillende vredesactivisten zetten de Israëlische propagandisten de laatste tijd alle zeilen bij om de berichtgeving in de Westerse media naar hun hand te zetten. De vredesactivisten worden op de meest schaamteloze manieren gedemoniseerd en zo wordt de weg bereid voor de volgende gewelddadige confrontatie. De New York Post nam het voortouw. De vredesactivisten worden weggezet als "Anti-Israël fanatici". In het anonieme artikel worden overlevenden van de holocaust, journalisten, volksvertegenwoordigers, voormalige Israëlische piloten getypeerd als "maniakken" en worden de meest flagrante leugens over wat er een jaar geleden met de eerste Flotilla gebeurde verspreid.
Dit soort revisionisme is echter cruciaal voor de Israëlische propagandisten, zeker nu ze moeten erkennen dat de kans groot is dat de humanitaire missie weer zal eindigen in een bloedbad. En Israël gaat ver in het fabriceren van leugens. Afgelopen weekeinde kwam men op de proppen met de lachwekkende bewering dat er chemische wapens aan boord van de Flotilla zouden zijn:
En:
De pogingen van de hasbara om de vloot zwart te maken, de toespelingen van zowel de Amerikaanse regering als het Israëlische leger op geweld en zelfs "extreem geweld" en de slaafse houding van de Westerse staatsmedia ten opzichte van de Flotilla doen het ergste vrezen voor het lot van de tien schepen en hun opvarenden. Het regime in Tel Aviv wordt zo steeds verder in de hoek gedrukt. Men weet zich nog wel onvoorwaardelijk gesteund door het omvangrijke evangelistische blok in de VS en de lobbyisten die er met hallucinante hoeveelheden geld de publieke opinie en de politici bewerken, maar buiten de VS en de kernlanden van de EU brokkelt de steun voor Israël snel af. Dat maakt Tel Aviv wanhopig. Geconfronteerd met een nieuwe kans op een bloederig fiasco kan Netanyahu en zijn roversbende geen kant op. Het meest verstandige zou zijn de vloot gewoon te laten passeren. Dat zou in de media de minste aandacht krijgen en een heel klein plusje achter de naam zetten. Maar een dergelijke toegeving zou in Israël op heel weinig begrip kunnen rekenen. De Joodse staat is de laatste dertig jaar verworden tot een land van radicale Zionisten waar niemand ervan opkijkt wanneer tienduizenden jongeren de straat op gaan op Jeruzalemdag en scanderen dat alle Arabieren dood moeten en hun huizen verbrand. Toegeven aan de vloot is in het huidige fascistische klimaat in Israël op dit moment zelfmoord voor elke Israëlische politicus. Aan de andere kant zou een nieuw bloedbad het land nog verder in isolement duwen en de roep om maatregelen tegen Israël, haar leiders en haar inwoners alleen maar luider maken. Die roep is ook zonder een bloedbad al zeer luid. Zo riep de Maleisische minister van Buitenlandse Zaken deze week in Londen op tot het berechten van de Israëlische politieke leiding die hij "oorlogsmisdadigers" noemde. Steeds meer landen erkennen inmiddels een Palestijnse staat en de verwachting is dat ook de Verenigde Naties in september tot die erkenning zullen overgaan. Vooralsnog overschreeuwt het handjevol sympathisanten van het land de meerderheid van de bewoners van deze planeet, simpelweg omdat ze daarvoor betaald worden. Maar de koers die Tel Aviv nu al 65 jaar vaart is niet te handhaven en dat weten ze zelf ook wel. Hoe van koers te veranderen is echter een zeer groot probleem voor een land dat tot op het bot is doordrongen van haat en minachting jegens alles wat niet Joods is, en dat er ondanks alles nog steeds in slaagt zichzelf als slachtoffer te zien. De voormalige luchtmachtofficier Yonatan Shapira, die aan boord zal zijn van de Audacity of Hope, illustreerde misschien wel het best de groeiende vastberadenheid die Israël tegenover zich weet:
"Whatever happened to the heroes," zongen dertig jaar geleden The Stranglers. Welnu: die zitten op een schip dat een van de komende dagen naar Gaza vaart.
|
|
|||||||||
|
||||||||||
