Spelen Israël en Iran onder een hoedje?
IJverig tegen rijk

4 november 2011
Door Arjan Plantinga

Drie mensen binnen de Israëlische regering willen graag dat Israël op eigen houtje een aanval uitvoert op de nucleaire installaties van Iran. De andere kabinetsleden willen dat in meer en mindere mate niet. Alle heren zijn ervaren terroristen, en verdienden de afgelopen decennia allemaal hun sporen bij de geïnstitutionaliseerde roof van een landen de systematische uitdrijving van de originele bewoners (de echte Semieten, en enig overgebleven afstammelingen van het Joodse volk uit de Bijbel; de Palestijnen). De meesten weten waarover ze praten, kennen de regio en de eigenaardigheden, weten dat het niet zo in elkaar zit als de door hun eigen organisaties gevoerde Westerse media het voorstellen. Al deze heren lachen met de pratende hoofden op zondagmorgen, de Midden-Oostendeskundigen en de Israël-kenners. Zijn tevreden dat hun opzet wat dat betreft geslaagd is.

Premier Mileikowsky en ministers Brog en nu ook Lieberman zijn voor. De rest is tegen. De rest is tegen omdat ze weten dat een aanval op Iran het einde van hun vaderland, dat ze op de een of andere morbide manier wel zullen liefhebben, zal betekenen. Ze kennen de kracht van het Iraanse leger, ze kennen de enorme hoeveelheid zeer gesofisticeerde raketten waarover de mannen van de hoogvlakte beschikken en ze weten wat het betekent wanneer de eerste van die raketten richting Israël suist.

Ook de Amerikanen hebben er niet veel zin in.

Zij denken strategisch, kennen ook de kracht van de bondgenoten die Iran heeft, en zien een slagveld van de Jordaan tot aan de Indus helemaal niet zitten; niet met China en Rusland langs weerszijden op het vinkentouw, niet terwijl ze net begonnen waren aan hun grootschalige operatie in Afrika, waar de Chinezen al jaren alles opkopen, niet terwijl de onrust onder de eigen bevolking op een heuse opstand begint te lijken.

Alle partijen schijnen ook te weten dat Iran zes tot tien functionerende kernkoppen in zijn bezit heeft. We moeten de bewijzen nog zien, maar Veterans Today zegt ze te hebben, en binnenkort te publiceren. Die zes kernkoppen kunnen waarschijnlijk grote delen van het Nabij Oosten vernietigen, afweersysteem of niet; een nucleaire lading die 20 of dertig kilometer van het ideale doel ontploft, blijft een irritant ding, waartegen nauwelijks verweer mogelijk is. Het zouden flinke bommen zijn. Russische makelij, verkregen via Oekraïne.

Nog niets werd echter bewezen, maar wees er zeker van dat als het zo is, de Israëliërs en alle Westerse geheime diensten op de hoogte zijn.

Een minister-president die zonder provocatie, zonder bedreigd te worden een nucleaire staat wenst aan te vallen is gek, een nucleaire staat die zeer wel in staat is zijn eigen land tot as te herleiden is niet goed snik. Dat is zelfmoord. Is Mileikowsky suïcidaal? Ik vermoed van niet en dus is het zeer wel mogelijk dat het allemaal een spel is wat hier gespeeld wordt, een spel met meerdere doeleinden, maar vooral een waarbij de ene hand de andere wast.

Onrust rond Iran, rond de Straat van Hormoez en rond de andere mega-olievelden in de regio is goed voor hen die olie bezitten en voor hen die handelen in olie. De onrust zorgt voor stijgende olieprijzen die de verliezen van de dalende vraag naar olie zullen compenseren. Onrust is dus goed voor Iran, dat economisch gezien problemen ondervind door de vele Westerse sancties. De grote meneren in het Westen handelen nog wel met Iran - op hun voorwaarden - maar de gewone commerçant waagt zich er niet meer aan. Dat doet zowel in Iran als in het Westen pijn, en dus heeft Iran geld nodig. Stijgende olieprijzen brengen zulk geld in het laadje; in Iran, in de VS en ook in Israël.

Zulke dreiging biedt ook het militair-industriële complex de mogelijkheid om weer eens een stevige hoeveelheid orders in de wacht te slepen, en het is dan ook niet toevallig dat juist dezer dagen de Engelse geheime dienst het nieuws naar buiten bracht dat de VS voor 700 miljard aan nieuw nucleair wapentuig in zullen slaan. De lobbyisten van de wapenindustrie - ex-generaals en een hele resem zelfverklaarde deskundigen - doen hun uiterste best de noodzaak van deze uitgaven geloofwaardig te maken.

"Luister niet naar wat ze zeggen, maar kijk naar wat ze doen."

Ze zeggen niet wat ze doen, en ze doen niet wat ze zeggen. Maar MI6 lekte een en ander naar The Guardian. Het is bekend. Net zoals bekend is dat MI6 weet dat Israël achter het dwaze complot tegen de Saoedische ambassadeur zat, en achter Stuxnet, achter moordaanslagen met gebruik van vervalste Europese paspoorten, en zoals MI6 weet (en er wellicht bij assisteerde) dat Israël de aanslagen van 9/11 en 7/7 pleegde, en van Madrid en nog heel veel andere. Sommige bewezen, andere onomstotelijk of zelfs erkend. Israëliërs slaan zich graag op de borst met hun eigen misdaden. Het zijn stommelingen, die met de steun van grote broer Amerika een hele grote mond opzetten.

Maar het is een spel. Wanneer de Westerse leiders slechts om terughoudendheid vragen aangaande Gaza, en feitelijk vooral zwijgen over of instemmen met de dreiging tegen Iran. Wanneer we dan tegelijkertijd zien dat die leiders wapens kopen, up to date brengen, dan weten we genoeg. De dreiging is reëel, een aanval wordt door velen niet uitgesloten, vooral door hen die niet beter weten.

Zij die wel beter weten, weten dat er geen aanval zal komen; tenzij ook zij een einde aan hun leven en dat van hun familie, hun landgenoten, en miljoenen anderen in Azië, Amerika en wellicht zelfs Europa willen maken. Maar dat willen ze niet en dus doen ze het niet. Het is een spel. De Iraniërs en de Israëliërs hebben een deal gesloten, weten beide dat de tegenstander te machtig is en dat beide hun voordeel kunnen doen met een opgeklopt sfeertje. Zijn de Amerikanen op de hoogte? Ja. Zijn ze het ermee eens? Ja, maar niet iedereen, anders was het niet naar buiten gekomen. Zo'n lek komt van een tegenstander.

U kunt dus voorlopig rustig gaan slapen, en nadenken over wat de nieuwe realiteit voor uw aandelenportefeuille betekent. Voor nu lijkt, als ik het allemaal goed heb begrepen, de dreiging van een oorlog even afgewend. Tel Aviv en Teheran begrijpen elkaar en spelen het spel mee, maar weten beide ook dat het evenwicht in de regio wankel is, de rust tijdelijk en fragiel. In Egypte, Libië, Tunesië, Jemen, Syrië, Koerdistan, Irak, Afghanistan, Pakistan, ertussen en omheen, borrelt het, net als in de VS, Ierland, Griekenland, Portugal, Spanje, Roemenië, Italië, Brittannië.

Waar niet?

En de strijd gaat niet alleen over geopolitiek en religie. De strijd gaat in heel de wereld over heel veel, misschien wel over alles, met verschillende accenten. Wie oplet ziet de machtsblokken ageren. Ze zijn zelf niet te zien, maar net als bij Tyche, ver weg voorbij de Kuipergordel, zien we wel hun invloed. De tijd van de kaarten op tafel leggen is bijna aangebroken. Langzaam wordt duidelijk wie aan welke touwtjes trekt, en elke dag weer kan men zich daarover verbazen. Men kan zich verbazen over de flagrante leugens, over het meten met twee, drie of veel meer maten en over de mate waarin de argeloze burger er met open ogen intrapt. Maar dat laatste kan ook niet anders. Slechts weinigen zijn in staat het paradigma, het wereldbeeld waarmee ze zijn grootgebracht, los te laten, en te accepteren dat ze 25, 35 of 65 jaar lang in de maling zijn genomen - op school en door alle gekende media.

Zij die wel durven zoeken vinden een overweldigende hoeveelheid info, die voor 90% uit spookverhalen en opzettelijk door de heersende klasse geplaatste misinformatie bestaat. Afschuwelijke websites als Godlikeproductions en vele anderen vuren een spervuur van magische bull shit over kometen, onbekende planeten en niet-Aardse wezens op hen af. Charlatans als David Wilcock en Alex Jones hebben honderdduizenden volgers. Wilt u toch zo'n onheilsprofeet als icoon op uw TFT, kies dan voor Davic Icke. Hij zit op het juiste spoor. Juister dan vrijwel alle anderen die een slaatje slaan uit de angst van de onwetende, zoekende burger.

Maar goed, dat terzijde. Waar het behalve aandelen voor ons nu om gaat? In eerste instantie om het voorkomen van oorlog en verregaande vernietiging van mensen en moraal, om het voorkomen van een nog grotere chaos dan er al heerst, om het redden van het vege lijf.

Oorlog is altijd het laatste redmiddel van een leider die de macht over zijn volk aan het verliezen is. In die situatie bevinden zich vrijwel alle Westerse leiders. En niet alleen de politieke leiders: ook de financiële, economische, wetenschappelijke, morele en culturele leiders zien hun hefbomen steeds korter worden. De burgers van de VS tot Japan, van Ierland tot Israël komen in opstand tegen de heersende klasse, tegen de volksmenners en de bedriegers. Ze eisen een beter beleid en een eerlijker verdeling van de opbrengsten, maar eisen ook steeds nadrukkelijker een nieuw systeem, een verlicht systeem, open en eerlijk, vredig en welvarend, echt democratisch.

Het oude systeem is niets van dat alles. De leiders van het oude systeem vrezen daarom hun ondergang en alleen een oorlog kan ze redden; een oorlog die de mensen niet willen, maar wel zullen moeten willen. Daar wordt echt wel voor gezorgd. In Israël is de dreiging alleen al genoeg. Heel het land is soldaat, en dus heeft niemand tijd voor demonstraties tegen de armoede van de arbeidersbevolking en de jongeren, tegen het gebrek aan betaalbare huisvesting en het gebrek aan vrijheid in Israël. De natie wordt bedreigd! Allen te wapen!!

Het is een spel. Net als de paniek rond de euro dat is. Enkele weken geleden schreef ik over de 'ultieme mindfuck'. De kans bestaat dat die mindfuck niet als op 11 september 2001 op één enkele dag wordt uitgespeeld, maar een proces van jaren is.

Om tot de gewenste oplossing te komen - een Europese superstaat, met één centrale regering, die alle macht in handen heeft - is men nu al een paar jaar bezig het probleem het creëren, zodat we de gluiperds in Brussel straks zullen smeken hun tientallen jaren oude plan tot voleinding te brengen. Als het verzet te hevig wordt, wordt de massa afgeleid. Fukushima, Breivik, , Londen, festivals, Elenin, voetbal, Iran, een Grieks referendum en dan weer niet. Een wereldoorlog is hun laatste redmiddel.

Het gaat maar door, en het is vrijwel onmogelijk geworden in de massaal opgetrokken rookgordijnen en de kakofonie van tegenstrijdige verklaringen te zien wat ze doen.

Wat ze doen is hun macht verstevigen, hun rijkdom vergroten en de gewone man tot ver voorbij zijn pensioen laten werken voor die rijkdom. Wanneer de rust over drie tot vijf jaar weerkeert, zal het tijdperk van de Waterman beginnen met het einde van het experiment democratie, met de vernietiging van alle verworvenheden van 200 jaar socialisme en met een wereld die in een permanente staat van oorlog het einde van de mensheid over zich heeft afgeroepen.

Of komt de bevolking zo massaal in opstand dat de top van de piramide van zijn troon geflikkerd wordt? Komt de bevolking zo massaal in opstand dat de psychopaten die het voor de rest verpesten zullen worden aangeduid, opgepakt en weggestoken? Komt de bevolking zo massaal in opstand dat de macht en de middelen van de 1% geen effect meer hebben?

Zal ijverig het misschien voor één keertje winnen van rijk?