Hij is de duivel naar keuze omdat er geen formidabelere tegenstander
denkbaar is op het wereldtoneel voor de plannen van Washington
- of we die nu Groter Midden-Oosten, Nieuwe Zijderoute, Volledige
Overheersing of Amerika's Pacific Century noemen.
Dames en heren, maak u klaar voor het gevecht... Vergeet
het verleden (Saddam, Osama, Khaddafi) en het heden (Assad,
Ahmadinejad). We kunnen er een fles Petrus 1989 om verwedden (met
het probleem dat we zes jaar moeten wachten op de uitkomst),
maar voor de komende zes jaar zal de belangrijkste boeman
voor Washington - en voor hun op hol geslagen NAVO-partners
en de bijpassende poortwachters in de media - niemand minder
dan de back-to-the-future-president van Rusland, Vladimir
Poetin zijn.
En vergis u niet: Poetin zal genieten van zijn rol. Hij bevindt
zich weer precies daar waar hij zich wil bevinden, namelijk
aan het hoofd van de Russische strijdkrachten, het Russische
buitenlandse beleid en nationale veiligheid.
Anglo-Amerikaanse elites krijgen nog buikpijn van zijn legendarische
toespraak in München in 2007, toen hij de regering van
George W Bush ervan langs gaf voor zijn obsessieve, unipolaire
imperialistische plannen "via een systeem dat met democratie
niets te maken heeft" en het voortdurend overschrijden
van zijn "nationale grenzen op bijna elk vlak".
Washington en zijn vazallen zijn dus gewaarschuwd. Voor de
verkiezingen vestigde Poetin al duidelijk de aandacht op zijn
stappenplan 'De Fundamenten': geen oorlog in Syrië, geen
oorlog tegen Iran, geen 'humanitaire bombardementen' en geënsceneerde
'kleurenrevoluties' - allemaal gebundeld tot een nieuw concept,
"illegale instrumenten voor zachte macht". Voor
Poetin is de door Washington in elkaar gesleutelde New
World Order onacceptabel. Voor hem staat het "door
Vadertje Tijd geprezen principe van soevereine staten"
als een paal boven water.
En dat is niet vreemd. Wanneer Poetin naar Libië kijkt
ziet hij de duidelijke, regressieve gevolgen van de 'bevrijding'
door de NAVO middels 'humanitaire bombardementen; een verdeeld
land onder controle van huurlingenmilities; het achtergebleven
Cyrenaica (Oost-Libië) afgescheiden van het meer ontwikkelde
Tripolitania (aan de kust in het noordwesten); en een familielid
van de laatste koning die op de troon van het nieuwe 'emiraat'
wordt geplaatst - helemaal naar de zin van de modeldemocraten
van het Huis van Saoed.
Nog meer belangrijke fundamenten: geen Amerikaanse basis
die Rusland omsingelen; geen Amerikaans raketafweerschild
zonder schriftelijk garanties dat het systeem nooit tegen
Rusland gericht zal worden, en toenemende nauwe samenwerking
tussen de BRICS-landen.
Veel hiervan vonden we ook al het vorige stappenplan van
Poetin, zijn scriptie 'Een nieuw integratieproject voor Eurazië:
bouwen aan de toekomst'. Een Ippon voor Poetin - een judoliefhebber
- tegen de NAVO, tegen het IMF en tegen hardcore neoliberalisme.
Hij ziet een Eurazische Unie als een "moderne economische
en monetaire unie" die zich uitstrekt over heel Centraal
Azië.
Voor Poetin is Syrië een belangrijk detail (niet in
het minst vanwege Rusland's Middellandse Zee-haven in Tartus,
die de NAVO graag zou 'afschaffen'). Maar de hoofdmoot van
het verhaal is de Eurazische integratie. De Atlantici zullen
massaal uit hun plaat gaan wanneer hij zich gaat inzetten
voor het opzetten van "een machtige supranationale
unie die een van de polen van deze wereld zou kunnen zijn",
terwijl het een efficiënte verbinding zou kunnen worden
tussen Europa en het dynamische Verre Oosten".
Het concurrerende stappenplan is dat van de doctrine van
Obama en Hillary Clinton's Pacific-doctrine. Hoe interessant
is dat?!
Poetin speelt voor Pijplijnistan
Het was Poetin die bijna in zijn eentje de wederopstanding
van Rusland als energiereus in gang zette (olie en gas nemen
twee derde van de Russische export, de helft van het federale
budget en 20% van het BNP voor hun rekening). Reken er dus
op dat Pijplijnistan een sleutelrol zal blijven spelen.
En het zal vooral draaien om aardgas. Hoewel Rusland 30%
van de wereldwijde aardgasvoorraden bezit, bedraagt de Russische
productie van aardgas slechts 5% van de wereldwijde handel.
Ze staan niet eens in de top 10 van producerende landen.
Poetin weet dat Rusland bakken met buitenlandse investeringen
nodig heeft in de poolgebieden - vooral van Westerse en Aziatische
investeerders - om zijn olieproductie boven de 10 miljoen
vaten per dag te handhaven. En er moet een gecompliceerd maar
duidelijk biljoenencontract met China worden onderhandeld
voor de Oost-Siberische aardgasvelden. Het aardoliegedeelte
daarvan is al onder de pannen bij de Oost-Siberische Grote
Oceaan-pijplijn (ESPO). Poetin weet dat deze overeenkomst
voor China - wat betreft het zekerstellen van de energievoorziening
- van vitaal belang is als tegenwicht voor de sinistere wijze
waarop Washington steeds verder naar het oosten opschuift.
Poetin zal er ook alles aan doen om de South Stream-pijplijn
- die uiteindelijk wel eens zo'n 22 miljard dollar zou kunnen
gaan kosten (de investeringsovereenkomst is al beklonken tussen
Rusland, Duitsland, Frankrijk en Italië) uit te bouwen.
South Stream is een project om Russisch aardgas via
een pijp onder de Zwarte Zee naar het zuiden van de EU te
vervoeren, via Bulgarije, Servië, Hongarije en Slovakije.
Als South Stream af is staat de concurrent, de Nabucco-pijplijn
door Turkije, schaakmat, en dat zou voor Rusland een belangrijke
overwinning zijn op Washington en de Brusselse bureaucraten.
Maar alles ligt nog open op het cruciale kruispunt van keiharde
geopolitiek en Pijplijnistan. Opnieuw zal Poetin te maken
krijgen met weer een ander stappenplan van Washington - de
niet echt succesvolle Nieuwe Zijderoute.
En dan is er nog de joker in het spel: de Shanghai-samenwerkingsorganisatie
(SCO). Poetin zal willen dat Pakistan daar een volwaardig
lid van wordt, net zoals China graag Iran erin op wil nemen.
De gevolgen daarvan zijn grensverleggend. Rusland, China,
Pakistan en Iran zouden dan niet alleen hun economische integratie
verder doorvoeren, maar ook werken aan wederzijdse veiligheid
binnen een versterkte SCO, wiens motto luidt "niet-gebonden,
niet de confrontatie zoekend en geen inmenging in de zaken
van andere landen".
Poetin snapt dat 50% van de aardgasreserves in handen van
Rusland, centraal-Azië en Iran , en met Iran virtueel
al lid van de SCO, het allemaal draait om Aziatische integratie
- of misschien zelfs Eurazische. De SCO ontwikkelt zich tot
een economisch sterke defensiemacht, terwijl tegelijkertijd
Pijplijnistan de volledige integratie van de SCO als nieuw
tegenwicht voor de NAVO versneld laat plaatsvinden. De regionale
spelers zullen zelf beslissen wat ze logischer vinden: het
plan van Poetin of een Nieuwe Zijderoute, bedacht in Washington.
Maar vergis u niet. Achter de niet aflatende demonisering
van Poetin en de veelvormige pogingen om de presidentsverkiezingen
in Rusland in een kwaad daglicht te stellen, gaan enkele boze
doch machtige delen van de Westerse elite schuil.
Zij weten dat Poetin een keiharde onderhandelaar zal zijn.
Ze weten dat Moskou steeds nauwer zal gaan samenwerken met
China: op het gebied van het afweren van permanente legerbases
van de NAVO in Afghanistan, op het gebied van het herstellen
van de strategische autonomie van Pakistan, op het gebied
van het verzet tegen raketafweersystemen, steeds ervoor zorgend
dat Iran niet aangevallen wordt.
Hij is de duivel naar keuze omdat er geen formidabelere tegenstander
denkbaar is op het wereldtoneel voor de plannen van Washington
- of we die nu Groter Midden-Oosten, Nieuwe Zijderoute, Volledige
Overheersing of Amerika's Pacific Century noemen.
