Wat gaat er schuil onder het boetekleed?

3 december 2011
Door Arjan Plantinga

Een flinke meerderheid van de bevolking van de Westerse landen is inmiddels ontwaakt voor het feit dat er iets grondig mis is in de wereld. De banken kunnen bij vrijwel niemand nog goed doen, het woord 'speculanten' is bijna synoniem voor 'misdadiger' en zelfs een tot voor kort abstract begrip als 'hedge fund' is goed ingeburgerd en wordt als iets zeer negatiefs ervaren. Het is snel gegaan. De beschuldigingen die twee jaar geleden nog het alleenrecht leken van marginale bloggers en een enkele zwartkijker in de gevestigde media zijn gemeengoed geworden.

Ondanks het voortgierend inzicht in de zichtbare oorzaken van de economische crisis, beperken de gevolgen ervan zich tot enkele flinke druppels op een nog steeds gloeiend hete plaat. De financiële Keizer zit nog steeds op zijn troon, en zijn ministers trekken nog steeds aan alle belangrijke touwtjes in New York, Londen en Frankfurt en in alle regeringscentra van vrijwel alle lidstaten van de Verenigde Naties. Hoe weet ik dat? Omdat geen enkele nationale regering significante maatregelen heeft genomen om de praktijken van de Keizer en zijn ministers iets in de weg te leggen. Hoe dat kan? Dat kan omdat de Keizer en zijn ministers voor vrijwel iedereen van enig belang hebben weten verborgen te houden wat de werkelijke oorzaken zijn van de crisis waarin we ons bevinden, van de crisis die feitelijk nog niet eens echt begonnen is.

Vergelijk het met een huis waarvan het dak lekt. Een kind zou snappen dat je het dak moet repareren om dat op te lossen. Dat gebeurt echter niet. Er wordt zelfs niet over gesproken. Het dak staat buiten elke discussie. Het water wordt gedemoniseerd, de windrichting, de zeeën en oceanen krijgen ervan langs, fabrikanten van regenkleding doen goede zaken en onze politici en economen trekken hallucinante sommen uit om steeds grotere en geavanceerdere emmers te maken om het water op te vangen. Een plan om volle emmers te legen is er niet, als de nieuwste emmers straks vol zijn zullen er weer biljoenen worden uitgetrokken om nog grotere emmers te plaatsen, ingenieuze afwateringen om het water van steeds nieuwe lekken naar die emmers te leiden, er worden nieuwe markten aangeboord om het overtollige water te verkopen, er worden nieuwe markten voor gecreëerd, de mensen kunnen nauwelijks van de ene kant van het huis naar de andere kant geraken door de enorme emmers die het water moeten opvangen.

Maar niemand spreekt over het dak.

Dat lekt.

Het is een gedachte die steeds weer bij me op komt als ik op radio en tv wijze mannen aan het woord hoor over de economische crisis. Men komt met tal van redenen en oplossingen, behalve met de meest voor de hand liggende redenen en oplossingen: ons systeem van geld als schuld, rente, staatsleningen handel daarin en in andere geldproducten en de afschuwelijke situatie dat die mensen en hun organisaties die verantwoordelijk zijn gemaakt voor de geldvoorziening de baas zijn in onze samenleving.

Zouden die mensen en organisaties integer en met het algemeen belang in gedachten hun werk doen, dan zou dat niet eens zo'n groot probleem zijn. Maar dat doen ze niet. Hebben ze ook nooit willen doen. Hun eigen belang, dat van hun families, hun dynastieën staat voorop. Het lot van de rest van de bewoners van onze planeet (99,999%) laat ze koud.

Nu zijn we zogenaamd wakker. Maar zijn we dat wel echt? Het afschaffen van ons geldsysteem, van rente en staatsleningen is nog steeds onbespreekbaar. Zo wakker zijn we dus nog niet.

Het heeft er dan ook alle schijn van dat het zogenaamde 'ontwaken' van de wereldbevolking geen ontwaken is, maar slechts een nieuw merk slaapmiddel, slapen op een andere frequentie, ontwaken in een andere droomwereld, maar nog steeds een droomwereld.

De haute finance lijkt simpelweg doelbewust het boetekleed te hebben aangetrokken, en heeft door dat eigen initiatief volledige controle over de snit en de kleur van dat boetekleed. Het gros van de bevolking lijkt enigszins gepacificeerd door al die financiële bobo's in hun modieuze, dure boetekleden, de bekentenissen van politici lijken hen tevreden te stellen, een enkele mea culpa lijkt voor hen voldoende.

Onder dat boetekleed verbergen de Keizer en zijn ministers echter nog steeds de werkelijke toedracht van de economische crisis en gaan ze even hard verder met het ruïneren van de wereldeconomie.

De burger durft ze niet te vragen dat boetekleed af te leggen, om te kunnen zien wat er verborgen gehouden wordt, welke massavernietigingswapens ze in het geniep in stelling brengen om de enigszins gerustgestelde burger straks de genadeklap te geven.

Want de burger is nog lang niet wakker. En ook al zou hij het zijn....

Wie bijvoorbeeld de verbijsterende leugenmachine richting Iran gadeslaat ziet dat die machine de laatste maanden in een hogere versnelling is geschakeld en dat al die zogenaamd ontwaakte burgers nog steeds massaal vallen voor de verzinsels en manipulaties van de loopjongens van de Keizer.

De wereld siddert voor de gedachte aan een derde wereldoorlog. Niemand wil die oorlog, maar niemand roept oorlogshitsers als de Britse minister van Buitenlandse Zaken Hague, of de Israëlische minister van Nederlandse Zaken Uri Rosenthal tot de orde. Men is zo wakker dat men niet inziet dat ze weer op exact dezelfde manier voor het imperialistische karretje van de Keizer worden gespannen als tien jaar geleden, toen Irak het lijdend voorwerp was van dezelfde hitsers.

Niemand roept de Westerse media tot de orde, de media die weer eenzelfde sfeertje als in de maanden na de aanslagen van 11 september aan het opkloppen zijn, waarin men poogt een totale polarisatie te bewerkstelligen, waarin alle nuance verdwenen is, en je als landverrader wordt gezien wanneer je niet met schuim in de mondhoeken roept om de vernietiging van Iran. Onze corrupte staatsmedia geven braaf de propagandaberichten van de nationale regeringen verder, regeringen die zijn verworden tot tandeloze woordvoerders van de Keizer, en als ze al eens wat dieper graven dan gaan ze zelden of nooit verder dan de bovenste humuslaag.

Onze volksvertegenwoordigers beperken zich tot het stellen van vragen aan de nationale of Europese ministers, en stellen zich tevreden met de nietszeggende antwoorden. In de parlementen is het verder een en al lacherige gezelligheid. Het wegroesten van de scheepsromp dring niet door tot de parlementsleden in de centrale balzaal op het bovendek, en als dat al het geval zou zijn zien ze geen enkele reden er iets aan te doen. Hun plaats in de reddingsboot is gereserveerd.

"Hell is the impossibility of reason," zei Tom Cruise in Born on the Fourth of July. Aangezien Cruise daarmee waarschijnlijk gelijk heeft zijn we dus aangeland in de hel. Redeneren lijkt niet meer mogelijk. Overal worden maatregelen doorgevoerd en gerechtvaardigd met de meest onwaarschijnlijke leugens. De waarheid ligt als een verzopen kat in het riool en is een speelbal van woeste stromen onwaarheden. Misschien is ze al dood? Of we nu spreken over geopolitiek, economie, onze voedselvoorziening, klimaat of geschiedenis, of wat dan ook: vrijwel niets van wat we te horen of te zien krijgen is waar. Wie dit wil aankaarten weet bijna niet waar hij moet beginnen. Het is alsof je de vervuiling van een lekgeslagen megatanker te lijf moet met een tandenborstel van 5 cent. Zelfs al zou je zeven miljard tandenborstels hebben, dan nog zouden je inspanningen nooit voldoende zijn om de zwarte troep volledig op te ruimen, zelfs niet ten dele.

De ontwaakte kikker heeft inmiddels wel door dat het water warmer wordt, maar nog is de temperatuur aangenaam. Tegen de tijd dat het water te heet wordt zal hij de kracht niet meer hebben eruit te springen. Waarheen ook? Het water in de pan direct naast die van hem is even heet, en kiest hij voor de krappe ruimte tussen de pannen dan landt hij direct op de kookplaat. Bovendien wordt hem door speciaal daarvoor aangestelde kikkers wijsgemaakt dat zijn politieke leiders er alles aan doen om het water niet warmer te laten worden. De kikker gelooft het, wakker als hij is. Maar welke maatregelen nemen die politieke leiders? De kookplaat uitschakelen is nog niet bij hen opgekomen. Tegen beter weten in heeft hij vertrouwen in de stupide maatregelen van zijn politieke leiders; een beetje extra water in zijn pan, geleend uit de pan van de buren, een deksel op de pan zodat het verdampte water niet kan ontsnappen, wat extra zout in het water, een nieuw kleurtje voor de pan. De temperatuur blijft stijgen.

Hoe lang al worden de leugens van de heersende klasse aangeklaagd? Hoe vaak al belandden juist die aanklagers op plaatsen waar ze liever niet zouden belanden, en konden de leugenaars ongehinderd voortgaan met hun vernietigende praktijken? Hoe vaak al bleef achteraf dat de aanklagers gelijk hadden en gingen de leugenaars alsnog vrijuit, omdat de nieuwe kliek leugenaars hen de hand boven het hoofd hield? Hoe vaak als liepen de kikkers, de lemmingen en de schapen weer massaal achter die nieuwe kliek leugenaars aan?

Zoals ook nu weer.

We worden op uiterst geraffineerde wijze genaaid. Zij die erop wijzen dat we genaaid worden worden als maffe complotdenkers in de hoek gezet, want deze keer, ja deze keer vertellen de leugenaars wel de waarheid en wordt de massa weer op de meest boosaardige wijze bij de neus genomen en richting een nieuwe oorlog, een nieuwe economische crisis en richting biljoenen kostende, niets uitrichtende CO²-wetgeving gedirigeerd.

Ergens in de toekomst komt er een moment dat we erachter komen hoe het hele CO²-verhaal fraude is, hoe Iran nooit een kernwapen heeft proberen bouwen en misschien zelfs hoe de 'oorlog' in Afghanistan niets dan de grootste drugssmokkeloperatie in de geschiedenis van de mensheid was. Zullen de mensen dan wakker zijn? Niks hoor. "Dat was toen," zullen de mensen dan redeneren. "Dat soort dingen gebeurt nu toch niet meer."

Misschien moet ik eens langs bij mijn kleermaker, en mij zo'n modern boetekleedje laten aanmeten. Die schijnen goed te zijn voor je geloofwaardigheid.