De Derde Wereldoorlog is voorbij - en wij hebben verloren

18 november 2011
Door Arjan Plantinga

Een vader van een vierjarige jongen komt op voor de rechten van kinderen door voorafgaand aan een footballwedstrijd te demonstreren tegen de gang van zaken bij Penn State. De man staat zwijgend voor het stadion, omgeven door enkele tienduizenden van de fraaiste exemplaren van de Amerikaanse samenleving, met twee kartons met teksten - mooie teksten, menslievende teksten. Als dank wordt hij uitgescholden, bedreigd, geslagen en met bier overgoten door de primaten voor wie hun footballclub boven alles gaat, zelfs boven de rechten van kinderen.

Het hele voorval heeft me diep geraakt. Niet zozeer vanwege het feit dat het gebeurt. Ik ben niet van gisteren, kom ook wel eens buiten en weet dat kindermishandeling en verkrachting van alle tijden en plaatsen is. Ook het feit dat de hele bestuurlijk bovenlaag van een gerespecteerd instituut als Penn State University probeerde de zaak in de doofpot te stoppen om de kip met de gouden eieren (de footballploeg leverde de universiteit jaarlijks 50 miljoen USD op) niet te hoeven slachten, en om zelf geen gezichtsverlies te lijden, was niet waar ik het meest op afknapte. Die doofpotoperatie duurde bijna tien jaar, maar waarschijnlijk nog langer. Ook dat gebeurt op meer plaatsen. We kennen allemaal de gevallen van stilgezwegen kindermisbruik in de katholieke kerk, de rare dooppraktijken van Joodse rabbijnen en - hoewel je er nooit van hoort - zullen er ongetwijfeld ook imams an andere geestelijke leiders zijn die in het donker de katjes knijpen.

Nee, waar ik het meest van schrok was de reactie van de supporters van Penn State op het ontslag van hoofdtrainer Joe Paterno, die ook al sinds 2002 op de hoogte was van de praktijken van een van zijn assistenten, en die niets anders deed dan de voorzitter van de club op de hoogte brengen van hetgeen hem ter ore was gekomen.

Dat ontslag was erover voor de fans. Niet het kindermisbruik, niet de doofpotoperatie van het bestuur, maar het ontslag van de succesvolle trainer was een reden om te rellen, om TV-wagens om te keren de boel kort en klein te slaan.

Wat mij betreft illustreert dit kleine verhaaltje te midden van duizenden, tienduizenden andere, grotere, belangrijkere verhalen het morele failliet van de Westerse wereld en onze totale kansloosheid tegenover een machtselite die ons in alles behalve pure aantallen overtreft.

De gemiddelde Westerse burger is een wezenloze, zielloze vetklomp geworden en doet elke dag weer zijn uiterste best om het gelijk van Henry Kissinger ("...useless eaters...") te onderstrepen. Elke dag maar weer kom ik overal weer voorvallen en berichten tegen die me zo langzamerhand doen geloven dat de eugenetici - en alle anderen die de wereldbevolking willen reduceren tot pakweg 500 miljoen - het bij het rechte eind hebben.

U zult denken "Plantinga is een beetje depressief." Nu ja, je zou voor minder. Maar nee, depressief ben ik niet. Ontmoedigd, ja, lichtelijk wanhopig misschien. Waarom zet ik me onder andere middels dit blogje in voor verandering? Waarom klaag ik een aantal van de exorbitante misstanden op onze planeet aan? Waarom ben ik zo'n fervent tegenstander van de piratenvrijstaat Israël? Van schurkenstaten in het algemeen, zoals de VS, Brittannië, Nederland? Waarom probeer ik achter de kernthema's in deze wereld een werkelijkheid te zoeken die ik elders in de Nederlandstalige media niet tegenkom? Waarom neem ik het als fundamentalistisch atheïst op voor moslims, als die weer eens van alles de schuld krijgen en er weer miljoenen worden uitgegeven aan drieste maatregelen tegen fictieve terroristische organisaties?

Want de werkelijkheid is anders dan ze ons wordt voorgesteld. Vrijwel alles om ons heen is een grote leugen. De enige waarheden die de oude media nog verspreiden zijn de voetbaluitslagen en het weer van gisteren. Ons onderwijs is gelogen. We leren rekenen en schrijven, maar al het andere is propaganda, in hapklare brokken geserveerd zodat u uw plaats kunt vinden in deze door pervers rijke, bloeddorstige en machtswellustige psychopaten gedomineerde wereld. Voor elk schandaal dat u tegenkomt heeft op op de lagere school al een verklaring gekregen. Zo kunt u vrolijk doorgaan met werken, consumeren en nog meer consumeren. Zij die minder willen consumeren kunnen ook nog sparen en hun geld in bewaring geven bij de kluizen van diezelfde pervers rijke, bloeddorstige en machtswellustige psychopaten. Alsof sparen het tegenovergestelde is van consumeren!? Ook sparen is een kwestie van 'ik, ik, ik'.

De media spelen het spel mee, en zorgen voor de nodige correcties tussen hun verkooppraatjes door. Met twintig, dertig tegelijk zakken ze tijdens de weekeinden af naar de voetbalstadions, waardoor hun redacties geen geld over hebben voor echte journalistiek. Van de nationale voetbalploegen wordt elke gebarsten teennagel uitgebreid geanalyseerd, terwijl miljoenen sterven van honger door de uitbuiting van de al eerder genoemde pervers rijke, bloeddorstige en machtswellustige psychopaten.

Het is door die enorme scheefgroei in ons Westerse prioriteitenstelsel dat het krankzinnige gedrag van de footballfans van Penn State zich kan manifesteren. Iedereen kent de beroemde foto van het driejarige Feyenoordsupportertje met de opgestoken middelvinger. Hij en zijn ouders hebben het niet door, maar ook dat is Penn State. Ook dat is een gevolg van de diep penetrerende hersenspoeling die elke Westerse mens ondergaat vanaf de moment dat hij 'auto' kan zeggen.

Is het niet met voetbal, dan is het wel met een ander nutteloos tijdverdrijf waar een bijna religieus belang aan wordt toegekend, waardoor de zaken die er werkelijk toe doen al vanaf heel jonge leeftijd naar de achtergrond gedrongen worden.

Ik heb me heel de week afgevraagd of het niet beter zou zijn dat de heersende klasse eindelijk hun plannen voor een gevoelige bevolkingsreductie in werking zouden laten treden. Is er voor de moderne mens met zijn verachtelijke moraal eigenlijk nog wel toekomst? Ook de man die de demonstrerende vader voor het footballstadion met bier overgoot heeft waarschijnlijk kinderen, en zal zijn worstenbroodethiek uitstorten over het hulpeloze schepsel dat hij en zijn tandeloze slachtoffer tot de wereld hebben veroordeeld. En zo zijn er miljoenen in de Westerse wereld.

De laatste dagen staan de Nederlandse media weer vol van de verwikkelingen bij voetbalclub Ajax, waarmee wordt aangetoond dat ook in Nederland de prioriteiten ver te zoeken zijn. Nu zal de gemiddelde Zonnewind-lezer minder geïnteresseerd zijn in de privé-oorlog tussen Cruyff en Van Gaal, maar ook bij u, beste Zonnewind-lezer, stel ik een laakbaar prioriteitsgevoel vast.

Uiteraard worden er statistieken bijgehouden van de bezoekers van deze site. Zo kan ik zien hoeveel bezoekers hier komen en welke pagina's u bezoekt. Tot mijn schrik moet ik vaststellen dat ook u meer geïnteresseerd bent in sensatieverhalen dan in echte analyses van wat er zich afspeelt, en dat bijvoorbeeld de Palestijnse kwestie ook u geen zier interesseert.

En wat nu?

Wat nu, nu ik vaststel dat de bewustwording van de bevolking niets meer lijkt te zijn dan dat: bewustwording? Occupy-Antwerpen sterft een roemloze dood, zoals vrijwel alle Occupy-demonstraties uitgaan als een nachtkaars, omdat wij verslaafd zijn aan de impuls, verslaafd aan de nieuwe input, maar slechts in heel gebrekkige mate slagen in het opzetten van iets bestendigs, in het doortrekken van een beslissing. We beginnen graag aan iets nieuws, maar we maken het nooit af. Onze aandacht verslapt snel, en dan zappen we naar een ander kanaal.

Maar het leven is geen televisie. De Tweede Kamer heeft geen afstandsbediening. De EU-regering in Brussel heeft maar één kanaal. Het constante testbeeld van het IMF gaat u snel vervelen. Mij ook, maar ik blijf toch kijken.

En dan zie ik twee werelden: de wereld van de consumerende burger en de wereld van de mensen die profiteren van die consumerende burger. Ik zie een wereld die denkt vrij te zijn in een democratie, en ik zie een wereld die wie weet dat democratie een fabeltje is, en dat het geld regeert, die weet hoe de consumerende mens in de maling wordt genomen en die nu besloten heeft dat het gedaan is met luilekkerland voor die consumenten, dat we weer teruggaan naar de 19e eeuw, met werkdagen van 16 uur voor een hongerloon, zeven dagen per week, en dat wie geen werk heeft is aangewezen op de armenzorg - wie die ook moge voorzien wanneer het sociale vangnet dat we nu nog hebben volledig is afgeschaft door de klootzakken die zich 'liberaal' noemen, door de Bart De Wevers en Mark Ruttes van deze wereld, de loopjongen van de heersende klasse. Die 19e eeuw komt met rasse schreden op ons af. Ze is er nog niet, maar ze is wel onderweg. En hoe bewust we er ons in ons veilig coconnetje ook van zijn, ze zal ons toch bereiken.

Om dingen te veranderen dienen we een meerderheid te mobiliseren voor die verandering. Maar gebeurtenissen als deze week rond Penn State lieten me ineens inzien dat die meerderheid er tijdens onze generatie niet zal komen. Een te groot deel van de Westerse samenleving is te hersendood, te afgestompt, te ver heen om zelfs maar te kunnen begrijpen wat er speelt, waarom een kerngezonde economie als slecht wordt neergezet, waarom we helemaal niet hoeven te besparen, wat er misdadig is aan ons financieel systeem en waar we moeten beginnen om hier iets aan te veranderen.

Ik leefde de afgelopen weken, maanden zelf in een zeepbel, dacht dat de kritische massa om het tij te keren dichterbij was dan ze in werkelijkheid is, dat de bewustwording van een kleine, nog denkende groep voldoende zou zijn om het waarheidsvirus tot een pandemie te doen uitgroeien. Die zeepbel spat in slow motion uiteen. Ik doe geen pogingen om ze bijeen te houden, en ben toch ook wel benieuwd naar het nieuwe wereldbeeld dat ontstaat wanneer mijn uitzicht niet meer wordt belemmerd door de glanzende binnenkant van mijn viscoos omhulsel.

Misschien zal ik het beter zien. Misschien zal ik volledig ontmoedigd zijn door het verdwijnen van de illusie dat er hoop op verbetering mogelijk was.

Iedereen vreest voor de Derde Wereldoorlog.

Vrees niet.

Die is al afgelopen.

Het was geen oorlog in de conventionele zin. Het was een oorlog van de heersende klasse, de pervers rijke, bloeddorstige en machtswellustige psychopaten, de banken en de rest van het grootgeld, tegen de arbeidende bevolking, de loonslaven - of u nu 2.000 of 20.000 per maand mee naar huis neemt : tegen de gewone man.

Tegen ons dus.

En wij hebben verloren.