Hangen of de stoel

20 januari 2012
Door Arjan Plantinga

De Nederlandse regering en het volledige parlement plaatsten zich dezer dagen buiten de legitimiteit van de internationale gemeenschap door maffiabaas, oorlogsmisdadiger en ordinaire roverhoofdman Benjamin Netanyahu met alle egards te ontvangen, de vriendschapsbanden met het Aziatische roversnest dat deze butler van het Rotschildimperium 'leidt' strakker aan te halen, en iedereen die bij zoveel wansmaak en landverraad kotsend over de reling van het stuurloze schip Nederland hing een gebrek aan realiteitszin en evenwichtigheid te verwijten.

Als dat nu het enige was wat we aan mentaal terrorisme moesten ondergaan, dan konden we nu weer overgaan tot de orde van de dag. Maar dat is helaas niet het geval. We zijn overgeleverd aan de grillen van een steeds verder oprukkende infectie van alle toevoerkanalen die een mens aan het begin van de 21e eeuw tot zijn beschikking heeft.

Waar je ook kijkt zie je grijsgroene drab van het neoliberale bankenkapitalisme, van de psychopatenmaffia, van de schaamteloze, alles ontkennende hebzucht en hufterigheid broeien en borrelen, alles vervuilend en aantastend, overal zijn allesvernietigende slijmsporen achterlatend op de wezenloze ruïnes van wat ooit een menselijke samenleving schijnt te zijn geweest.

Europa gaat aan een verschroeiend tempo naar de kloten, moet naar de kloten. Zo staat het geschreven, zo was het gepland. De euro moet vergaan, zodat uit de ijskoude as de altijd al gewenste feniks van een wereldwijde, digitale munteenheid kan verrijzen, en men alle alternatieve levensvisies voor heel lange tijd de nek om kan draaien vanuit een gecentraliseerde wereldregering.

En het gaat steeds sneller, steeds brutaler en steeds openlijker. De medeplichtige media zijn lang geleden al gestopt met het toepassen van enige creativiteit in de dagelijkse volksverlakkerij die ze met droge ogen het etiket 'nieuws' durven meegeven.

Staat er werkelijk iemand aan het hoofd van de VRT-nieuwsdienst die serieus meent dat elke nieuwsuitzending gisteren moest beginnen met het schokkende feit dat een van de 11 slachtoffers van het gekapseisde Italiaanse cruiseschip is geïdentificeerd?

Is dat de belangrijkste gebeurtenis op donderdag 19 januari, in een wereld die rood kleurt van de radioactieve troep die de lekkende kerncentrales in Japan elke dag staan uit te braken, in een wereld waar dagdagelijks in alle openheid door mensen met macht en 'aanzien' wordt gedreigd om het startsein te geven voor de Derde Wereldoorlog, in een wereld waar 1 miljoen Palestijnen, opgesloten in een concentratiekamp met zicht op zee, elke dag weer door de kampbewaarders van het IDF worden bestookt met raketten en granaten, omdat ze zich niet wensen te schikken in hun lot, in een wereld waarin de Nobelprijswinnaar voor de vrede dagelijks kinderen vermoordt, in een wereld waarin een van de meest vooruitstrevende politieke documenten ooit - de Amerikaanse grondwet en de Bill of Rights - onder onze ogen aan stukken gescheurd wordt door de loopjongens van de bankenkartels die van deze wereld een gevangenisplaneet willen maken die gebukt gaat onder schulden en misdadige besparingen op alles wat goed was, door de loopjongens van een stel monsters waar zelfs de Nazis niet mee vergelijken zouden hebben willen worden, in een wereld die overloopt van de schokkende gebeurtenissen, van dood en verderf, van ziekte en ontbering, van lyrische lelijkheid en onnoemelijk lijden?

De wereld verzuipt in de grijsgroene drab onder een stralend rode lucht waar corruptie pandemische vormen aanneemt en elke bestuursvorm van de polen tot de evenaar de burger vogelvrij heeft verklaard.

De schandalen worden elke dag groter. De verontwaardiging ebt weg.

Zij die het zouden moeten weten, en geacht worden de oplossingen te bedenken gaan elke dag met de billen bloot. De strijd om het presidentschap van de VS gaat straks tussen een massamoordenaar en pathologische leugenaar en een witteboordencrimineel die zijn hond op het dak van zijn auto bond en ermee naar Canada reed en zijn miljarden heeft ondergebracht op de Kaaimaneilanden. Kan daar iets goeds uit komen?

Het is kiezen tussen hangen of de stoel, tussen stikken of verzuipen.

Wij hebben er niets over te zeggen.

Het gaat ons niets aan aan, zegt u?

Wel, de zielige excuses voor premiers en ministers die wij in onze lage landen dagelijks hun kleverige handjes in de staatskas laten steken lopen blind, doof en kwijlend achter de VS aan in vrijwel alles wat enigszins van belang is - al zijn Rutte en Obama op dit moment even geen vriendjes.

Het zou u dus beter wel interesseren wat er in de VS gebeurt, en dat daar inmiddels de laatste hand wordt gelegd aan een agressieve, imperialistische politiestaat met het machtigste leger op deze planeet achter de hand, dat ze al te graag voor wat dan ook willen gebruiken.

De banken zijn de baas, landen zijn al lang geleden afgeschaft, kort voor de democratie en de vrijheid om daar iets tegen in te brengen.

Die banken willen geen vrije, kritische, zelfdenkende, energieke, ondernemende en tot actie bereide burgers. Ze willen slaven, en als ik zo eens om mij heen kijk is de kans groot dat ze die gaan krijgen.

Crisis na crisis, aanslag na aanslag, drama na drama zullen ze op ons loslaten, tot we zullen smeken om ons eindelijk te verlossen uit ons lijden en ons de oplossing te bieden die ze lang geleden in hun duistere spelonken al hebben uitgedacht.

Verwacht geen hulp van uw politici. Verwacht geen hulp van uw bekende Vlaming of Nederlander. Verwacht geen hulp van de vakbond, het leger of de bondscoach.

Alleen u kunt ons helpen.

Maak u los van de grijsgroene drab en begin te begrijpen dat er alleen iets zal veranderen wanneer u het spel niet meer meespeelt.

U zult niet alleen zijn.