Zijn wij de grootste sukkelaars die de wereld ooit gezien
heeft?
7 augustus 2011
Als de politieke wil er zou zijn zou het niet zo moeilijk
zijn om uit te vinden of de grote en machtige landen in het
Westen (VS, Brittannië) systematisch worden gemanipuleerd
in het voordeel van bepaalde bevoorrechte groepen. Natuurlijk,
iedereen vermoedt dat dat zo is, en het is zelfs zeer waarschijnlijk
dat het zo is, maar pas wanneer we een en ander zwart op wit
hebben weten we het zeker. Hoe komen we daar achter? Wel nu,
men zou een wet kunnen maken die de 10.000 hoogst betaalde
individuen van een land verplicht volledige openheid te geven
over hun inkomsten en hun uitgaven, hun lidmaatschap van al
dan niet geheime genootschappen en privéclubs, met
wie van de lijst van 10.000 ze verwant, bevriend of professioneel
gelieerd zijn en hoeveel belasting ze betalen.
Natuurlijk zullen er niet veel zijn onder degenen die samenzweren
tegen 'het volk' die hun steun zullen wensen te geven aan
een dergelijke oefening: een gebrek aan (of totale afwezigheid
van) openheid is de beste vriend van hen die bezig zijn politieke
systemen naar hun hand te zetten.
Feit is echter dat de topverdieners in onze samenleving een
buitenproportionele invloed hebben. Is het daarom niet meer
dan normaal dat hun financiële wederwaardigheden en sociale
connecties zichtbaar zijn voor hen over wie ze zo veel macht
uitoefenen? De huidige economische crises zouden ons eraan
moeten herinneren dat onze economie het speeltje is van investeerders,
bankiers, CEO's en mediamagnaten. Geen van die mensen wordt
door het volk gekozen, geen van hen hoeft zich bloot te stellen
aan de goedkeuring van het volk. Is het niet absurd dat presidenten
en minister-presidenten dagdagelijks aan hevige kritiek blootstaan,
terwijl de elite - die veel meer macht heeft over de koers
van een land - zich nooit hoeft te verantwoorden?
Overal op de wereld worden regeringen de laatste jaren verplicht
enorme hoeveelheden van het zuurverdiende geld van de burger
in de grootste financiële instituten te storten in een
wanhopige poging de catastrofale blunders van de rijke en
machtige bankiers en CEO's recht te breien. Dus nu dat de
burger zich massaal in de schulden moet steken vanwege de
rampzalige beoordelingsfouten van een paar duizend bevoorrechte
individuen, heeft die burger dan niet het recht alles te weten
over de achtergronden en de financiële handel en wandel
van hen die hen richting een economische depressie hebben
geleid. En moet dat geen blijvende regeling zijn zodat we
nooit meer op een dergelijke manier door de elite kunnen worden
opgelicht?
Wanneer een presidentskandidaat elk aspect van zijn privéleven
aan de kiezer moet prijsgeven, waarom geldt dit dan niet voor
de titanen op Wall Street? Waarom wordt hen toegestaan zo
verschrikkelijk veel macht uit te oefenen over de mensheid
zonder daar tegenover de burger verantwoording voor te moeten
afleggen? We weten waarom - omdat het in hun belang is zich
aan het nieuwsgierige oog van de gewone man te onttrekken.
Ze sluiten hun deals in het geniep. Ze beslissen hoeveel ze
betaald krijgen in het geniep. Het allerlaatste wat ze willen
is dat de burger zich bemoeit met hun clandestiene praktijken.
Stel je voor dat het uit zou komen dat - zoals de meeste
van u vermoeden - dat de 10.000 meest verdienende 'professionals'
vrijwel geen belasting betalen vanwege hun buitenlandse rekeningen
en constructies voor het ontduiken van de belastingen. Stel
je voor dat het uit zou komen - zoals de meeste van u vermoeden
- dat de VS en Brittannië worden bestuurd door studenten
van de elitaire 'Ivy League' universiteiten en Oxbridge. Was
het de bedoeling van de Founding Fathers dat alleen zij die
afstudeerden aan de duurste universiteiten van het land het
land zouden besturen? Waarom zou bepaalde instituten worden
toegestaan om een dergelijke onevenredige macht uit te oefenen?
Zijn jouw kansen in het leven verkeken als je niet naar een
van de elitescholen gaat? Wat is dat voor een systeem dat
zoiets teweegbrengt? En wat moet je er tegen doen - als je
dat al zou willen... en kunnen...?
Zoals met alle misdaden is de eerste stap het ontmaskeren,
het onthullen van de misdadigers. De praktijken van de elite
dienen grootschalig aan het licht gebracht te worden zodat
iedereen kan zien welke smerige spelletjes er boven onze hoofden
gespeeld worden. De essentie van hun macht ligt in de geheime
netwerken die ze hebben opgezet om het gros van de mensen
uit te kunnen sluiten, en die ze in staat stellen om beslissingen
te nemen waar mensen in hun kringen baat bij hebben maar die
nooit in het belang zijn van de gewone man. Eens ze hun daden
niet meer achter gesloten deuren kunnen plegen zal hun macht
snel afnemen.
Maar zelfs als een dergelijk wetsvoorstel ooit in het Huis
van Afgevaardigden of het Lager Huis ter stemming zou worden
aangeboden maakt het geen schijn van kans omdat zij die erover
stemmen het spelletje zeer graag meespelen.
noot: Op verschillende websites in de VS wordt momenteel
de financiële handel en wandel van enkele politici uit
de doeken gedaan en wordt beweerd dat president Obama een
privévermogen heeft van 3 miljard dollar (geparkeerd
bij o.a. Deutsche Bank).
Waarom zou een regering die beweert in naam van het volk
te handelen een dergelijke Wet van Openheid niet willen doorvoeren?
De mensen willen alleen maar weten wie de mensen zijn die
hun samenleving besturen, met wie ze connecties hebben en
wat hun achtergrond is? Moet het niet gewoon de gangbare praktijk
zijn dat regeringen aan hun kiezers meedelen wie de mensen
zijn et de meeste financiële invloed? Iedereen kent toch
de eenvoudige vergelijking die wereld draaiende houdt: geld=macht.
De rijkdom en invloed van de 10.000 topverdieners is feitelijk
zeggen dat de burger niet mag weten wie er aan de macht is.
Hoe kunnen de kiezers een dergelijk systeem tolereren? Wij
dienen volledig zicht te krijgen op de handel en wandel van
hen die de belangrijke beslissingen nemen en daarmee het leven
van een ieder van ons vorm geven. Dat is alleen maar rechtvaardig.
Toch is die openheid er niet of nauwelijks, en wanneer dan
alleen in publicaties die slechts door een handjevol gelezen
worden. Ondertussen neemt de arrogantie van de elite zulke
spectaculaire vormen aan dat 'adembenemend' de lading niet
meer dekt. Veel telgen uit de elitaire families werken in
de financiële wereld. Is er een betere plek om de wereld
te besturen dan van daar uit? Het zijn deze mensen die de
kredietcrisis hebben veroorzaakt en daarmee zoveel levens
hebben geruïneerd. Miljoenen werden op de schroothoop
gegooid vanwege hun verbijsterende hebzucht. Zijzelf hebben
uiteraard nergens last van. Ze wonen nog steeds in dezelfde
obscene villa's, meestal meerdere, op de allerbeste locaties.
Hun kluizen liggen nog steeds vol met goud en diamanten. In
de jachthavens liggen nog steeds hun macabere jachten. Ja,
sommige van hun fondsen hebben wat geld verloren. Wat dan
nog? Dat hebben ze snel terugverdiend. Alleen de gewone man,
hij die zijn vermogen volledig zag verdampen, zal niet in
staat zijn weer op te krabbelen. De elite heeft nooit schrik
van recessies of depressies. Voor hen is een economische crisis
simpelweg een manier om de concurrentie uit de weg te ruimen.
Ze kopen 'opportuniteiten'. Aan het eind van elke crisis zijn
de rijken rijker, sterker en machtiger. Waarom pikken wij
dat steeds weer?
Ter illustratie van de schaamteloosheid, hier een aantal
voorbeelden:
John Thain, voormalig directielid van Goldman Sachs, voormalig
CEO van Merrill Lynch., vond het midden in de economische
crisis een goed idee zij bureau nieuw in the richten. Prijskaartje
$1,2 miljoen, voor:
1) Een "commode op pootjes" - $35.000.
2) "Regency-stoelen" - $24.000.
3) Een "perkamenten prullenmand" - $1.400.
4) Een Perzisch tapijt - $85.000.
5) Diensten van de high society binnenhuisarchitect Michael
Smith - $800.000.
Thain, een extreem rijk heerschap, betaalde dit uiteraard
niet zelf. Zoals altijd mogen anderen de centen ophoesten
om het egoïsme van de elitaire titaantjes ophoesten.
Op het moment dat Merrill Lynch voorbereiding trof om een
recordverlies van 15,3 miljard dollar en het schrappen van
duizenden banen aan te kondigen eiste Thain een bonus van
35 miljoen. Is het geen onvoorstelbare arrogantie van iemand
die een dergelijk verlies heeft veroorzaakt om überhaupt
nog ergens om te vragen?
Thain was de baas van de aandelenbeurs van New York tussen
2003 en 2007. Toen hij het roer overnam bij Merrill Lynch
was zijn opdracht de bank uit de vetrode cijfers te halen,
en een van zijn eerste daden was dus het herinrichten van
zijn bureau. Is het dan verbazend dat de economie zich in
de huidige staat bevindt, wanneer we dit soort mannen aanstellen
om de zaken te herstellen?
Vlak voordat Merrill Lynch werd overgenomen door de Bank
of America zorgde Thain er overigens nog snel even voor dat
de bonussen voor de hoogbetaalde medewerkers hun enorme bonussen
vervroegd uitbetaald kregen, om te voorkomen dat de bonussen
door Bank of America geschrapt zouden worden. Thain had geen
respect voor de Bank of America, geen respect voor de Amerikaanse
overheid en geen respect voor de Amerikaanse belastingbetaler.
Het handelen van meneer Thain illustreert de handelswijze
van de financiële elite - er altijd voor zorgend dat
hun kostje gekocht is; altijd met volledige minachting voor
alle anderen.
Mensen als Thain wonen niet langer in de echte wereld. Ze
bestaan alleen in het wereldje van de haute finance, waar
ze wegkomen met de zwaarste misdaden en niemand ooit probeert
ze tegen te houden.
Dennis Kozlowski, CEO van Tyco International was er ook zo
een. Hij liet Tyco betalen voor zijn appartement in New York
van $30 miljoen, inclusief douchegordijnen van 6.000 dollar.
Hij stal 150 miljoen dollar aan niet-goedgekeurde bonussen
van de firma en pleegde fraude voor een bedrag van 400 miljoen.
Kozlowski erkende dat zijn verloningspakket "verwarrend"
was en "bijna beschamend groot", maar ontkende met
klem dat hij iets verkeerd gedaan had. Geheel tegen de gewoonte
in werd hij vervolgd en in de bak gegooid. Hij was ongetwijfeld
wat vervreemd van zijn vrienden in haute finance, en ze lieten
hem aan zijn lot over. De elite houdt niet van schaamte. Wanneer
iemand te ver gaat en gepakt wordt zullen ze hem niet helpen.
Er is geen eergevoel onder dieven.
Todd Thomson, voormalig hoofd van de financiële afdeling
bij Citigroup, had vanuit zijn kantoor op de vijftigste verdieping
van een wolkenkrabber een verbluffend uitzicht over Central
Park. De directiekamer had marmeren vloeren, massief eiken
kasten, een tropisch aquarium en een enorme open haard. Het
was allemaal zo extravagant dat zijn kantoor de bijnaam 'Todd
Mahal' kreeg. Bijna niemand behalve Thomson had er toegang
toe. Uiteraard had Thomson een corporate jet tot zijn beschikking.
Op de terugweg van een zakentrip naar China dumpte hij de
volledige directie van Citigroup op het tarmac van de luchthaven,
omdat hij alleen wilde zijn met Maria Bartiromo van CNBC.
De bekende hoernaliste had in financiële en journalistieke
kringen de bijnaam Money Honey.
Sir Fred Goodwin, geridderd door de Engelse koningin, voormalig
CEO van de Royal Bank of Scotland, dagvaardde een Britse krant
toen die het volgende over hem had gepubliceerd:
1) Goodwin had een privéweg willen aanleggen van zijn
hoofdkwartier naar een in de buurt gelegen vliegveld zodat
hij niet tussen het gewone volk moest rijden
2) Hij liet een keuken van Sint-jakobsschelpen naast zijn
kantoor bouwen.
Goodwin had geen succes met zijn dagvaarding. Zijn bijnaam
was "Fred the Shred", vanwege de enorme aantallen
mensen die hij ontsloeg. Hij was verantwoordelijk voor de
catastrofaal verlopen overname van de ABN Amro. Goodwin presteerde
het om het aandeel van RBS met 98% te doen dalen. De bank
is nu voor 70% eigendom van de Britse regering. Goodwin nam
met tegenzin ontslag. Goodwin, algemeen omschreven als buitengewoon
arrogant, werd omschreven als "de slechtste bankier"
ter wereld. Een belangrijke krant noemde hem een boef die
miljoenen verdiende en dan de belastingbetaler de rommel liet
opruimen. Hij heeft zich nooit verontschuldigd voor zijn gepruts
en werd zeer gewaardeerd door de toenmalige Britse minister-president
Gordon Brown. Brown liet zich zelfs door Goodwin adviseren
over de te nemen economische beleidsbeslissingen. Brittannië
bevindt zich nog steeds in een zelden eerder geziene economische
crisis.
Jimmy Cayne, voormalig CEO van Bear Stearns, speelde graag
golf op vrijdag en liet zich steevast per helikopter naar
de golfbaan vliegen. Op het moment dat het faillissement van
Bear Stearns werd aangekondigd stond Cayne op de golfbaan.
Verzekeringsfirma AIG, dat enorme hoeveelheden geld van de
Amerikaanse belastingbetaler kreeg, stuurde 70 werknemers
naar een het luxueuze St Regis Resort in Californië.
De rekening voor een verblijf van zeven dagen bedroeg $440.000.
Maar de ergste van het hele schaamteloze spel was de psychopaat
Dick Fuld van Lehman Brothers. Vier dagen voordat de bank
failliet ging probeerde Fuld de uitbetaling van $20 miljoen
aan "speciale verloningen" te regelen voor drie
topmedewerkers die de firma gingen verlaten. Fuld, de man
die een van de meest gerespecteerde bankinstituten van de
VS ruïneerde incasseerde 500 miljoen aan salaris in de
tijd dat hij aan het roer stond en de bank de afgrond in stuurde
(los van de honderden miljoen aan aandelenopties). Hij verkocht
zijn villa van $14 miljoen voor $100 aan zijn vrouw, om die
uit handen te houden van de curatoren die op zoek waren naar
compensatie voor zijn spectaculaire onbekwaamheid. Er is geen
enkele kans dat deze schurk ooit door een rechtbank veroordeeld
wordt. Fuld bezit nog steeds een enorm vastgoedimperium en
een grote collectie moderne kunst.
In Brittannië werden vier leden van het ongekozen Hogerhuis
door journalisten betrapt op corruptie. Ze stemden ermee in
geld van de journalisten aan te nemen om ervoor te zorgen
dat wetsvoorstellen zouden worden aangepast. Een van de Lords
zei dat hij per gewijzigd wetsvoorstel £100,000 ontvangt,
en dat "dat goedkoop was voor hetgeen ik voor hen doe".
"Om mij aan boord te krijgen moet je wel mijn honger
weten te stillen," zo vertelde hij de journalisten. We
zullen allemaal wel weten wat hij daarmee bedoelt.
Brittannië, een land dat beweert weinig tot geen last
te hebben van corruptie, is een van de meest corrupte en door
vrijmetselaars geleide landen op deze planeet. Corruptie is
er wijdverbreid en is feitelijk een onderdeel van het systeem.
Het is zo goed geïntegreerd in het weefsel van heel het
land dat het bijna onzichtbaar is.
Ook de VS kenden schandalen rond politieke corruptie. Het
hoort bij de financiële en aristocratische elite die
het land van bij het begin hebben bestuurd. De gouverneur
van Illinois, Rod Blagojevich zag er geen graten in om te
proberen de vrijgekomen Senaatszetel van Barack Obama's te
verkopen. In een telefoongesprek dat werd afgeluisterd door
de FBI zei hij: "Ik heb hier dit ding en het gvd goud
waard, en eh, eh, ik ga dat gvd niet zomaar weggeven. Dat
ga ik niet doen."
De hebzucht en de arrogantie van deze mensen gaat alle perken
te buiten. Ze denken dat ze hun eigen regels mogen bepalen
en dat ze alles kunnen maken. Vaak is dat ook zo. Slechts
af en toe worden er een of twee opgeofferd en voor de schone
schijn aan de schandpaal genageld. Deze mensen, al met al
een paar duizend individuen vormen de extreem rijke Oude Wereld
Orde; koninklijke, adellijke en extreem rijke families die
bepalen wat er in de wereld gebeurt, besturen regeringen en
economieën. Ze handelen niet in het belang van de burger,
maar alleen in hun eigen belang.
Wat gaan we eraan doen? Blijven we in onze luie zetel hangen
zonder actie te ondernemen? Blijven we politici kiezen die
in de zak van de elite zitten en die niets doen om de financiële
excessen in te perken? Blijven we de prijs betalen voor hun
hebzucht en onbekwaamheid? Zijn wij de grootste sukkelaars
die de wereld ooit gezien heeft?
***
Bovenstaande is overgenomen van verschillende
pagina's van de Armageddon
Conspiracy. Wij hebben geen idee wie ar achter deze website
zit, maar het is interessant leesvoer. Vertaling: Arjan Plantinga
|
