Ze hebben maar zoveel macht als wij ze geven

29 september 2010
Willem Huntelaar vrij naar George Carlin

George Carlin

Merkt u ook hoe het systeem functioneert en ons manipuleert? Wanneer het systeem spreekt gaat het alleen maar over de verschillen, over wat ons anders maakt. Nooit praten ze over de overeenkomsten. De politici en de media hebben het alleen maar over hoe wij niet hetzelfde zijn. Zo functioneert de heersende klasse in elke samenleving. Ze verdeelt de bevolking in groepen, groepen die het met elkaar aan de stok krijgen. Ze splijten en hitsen de groepen tegen elkaar op, zodat ze lachend achterover kunnen leunen, ons kunnen overheersen en het geld in hun zakken kunnen steken.

Ze praten alleen over de verschillen: ras, geloof, uiterlijk, ethische afkomst, seksuele voorkeuren, opleidingsniveau en politieke kleur; alles wat ons dus bezighoudt tijdens ons dagelijks gekibbel. Daarmee leiden ze ons af, zodat ze ons verder ongemerkt kunnen bestelen en hun macht verder kunnen uitbreiden.

Onze samenleving is verdeeld in drie lagen:

• de bovenklasse krijgt vrijwel al het geld en betaalt geen belasting. Zij maken de wetten die ofwel in hun eigen voordeel zijn of alleen voor de anderen gelden. Ze hoeven zich aan geen regel te houden en profiteren daar schaamteloos van
• de middenklasse betaalt de hoofdmoot van de belastingen en draagt vrijwel alle lasten. Zij draaien op voor de miljardensteun aan de banken en de failliete landen in zuid-Europa. Zij doen al het werk
• de armen zijn er om de middenklasse angst aan te jagen. Met hun lage lonen bedreigen ze de jobs van de middenklasse en ze fungeren daarnaast als angstvisioen voor de middenklasse: "Zo diep wil ik niet zakken"

... en dus werken ze zich het schompes zodat ze hun consumptiewereld van gebakken lucht en sprookjes kunnen handhaven, terwijl de bovenklasse profiteert van hun arbeid, van de belasting die ze betalen.

Dagdagelijks worden ons in de zogenaamd objectieve nieuwsmedia de loopjongens en -meisjes van de bovenklasse gepresenteerd: politici. Wij dienen te geloven dat die laailichters van de verschillende partijen ons vertegenwoordigen met verschillende partijprogramma's, dat we rood, bruin of blauw moeten stemmen, of toch beter groen. Maar als we kijken wat ze daadwerkelijk uitvoeren eens ze zijn 'verkozen' is er geen verschil tussen rood, blauw, groen of geel; er verandert niets aan het beleid. De trein dendert voort over hetzelfde spoor terwijl de conducteur een een nieuw kleurtje draagt en de kaartjes weer duurder zijn geworden. Op wie je ook stemt, uiteindelijk doen ze allemaal hetzelfde: ons bestelen en belazeren ter meerdere eer en glorie van hen die op de achtergrond aan de touwtjes trekken. Het Nederlandse parlement bestaat uit 150 trekpoppen die aan hetzelfde lijntje hangen als de idioten van voor, die men ministers noemt.

Politici zijn er niet om voor verandering te zorgen. Hun taak is het in de naam van de heersende klasse te zorgen dat alles bij het oude blijft. Een nieuw laagje asfalt, een boom, een park, allemaal geen probleem, maar het geld stroomt altijd naar dezelfde grote hoop. Democratie? We mogen alleen kiezen wie ons belazert, maar ons belazeren doen ze allemaal.

Waarom worden we dom gehouden? Waarom mogen we alleen dat weten wat ze willen dat we weten? Waarom politiek achter gesloten deuren? Waarom staatsgeheimen? Zijn wij niet ook de staat? Nee. De staat dat zijn de eigenaren van het land, de adel, de elite, bankiers en groot-industriëlen, zij die de post en de de gezondheidszorg privatiseerden, zij die de verzorgingsstaat afbouwen en rente vangen over de staatsschuld. Zij nemen de belangrijke beslissingen. Daar komt geen Balkenende of Rutte aan te pas.

Vergeet de politici. Het zijn acteurs, woordvoerders die ons het gevoel moeten geven dat we een stem hebben. Maar we hebben geen stem. We hebben alleen eigenaren. Wij zijn hun eigendom. Alles is van hen: het land, de productiemiddelen en - vooral - onze arbeid. Maar ook de rechtbanken en het parlement, en de media, zodat ze kunnen controleren wat wij wel en niet te weten komen over de wereld waarin we leven.

Ons hele systeem is - en dat al tientallen eeuwen lang - ingericht op het onder controle houden van de massa, van ons, van u! Het doel van die controle? Meer voor hen en minder voor ons. Hoeveel miljardairs zijn er op de planeet? Veel! Ze hebben alles. Waar leven ze nog voor? Ze willen meer. Zijn ze tevreden als ze eindelijk meer hebben? Nee, want dan willen ze nog meer.

Wat ze echter vooral niet willen is een bevolking - de massa, het plebs, wij dus - die in staat is zelfstandig en kritisch te denken. Ze willen geen goed geïnformeerde burgers die herkennen hoe ze op het randje van de slavernij balanceren, die vragen stellen. Dat is niet in hun belang. Ze willen volgzame arbeiders, die alles geloven wat ze door de massamedia verteld wordt, die hun mond houden en braaf zijn.

Hun media vertellen ons de hele dag wat ze ons willen doen geloven, ons laten denken en wat we moeten kopen. Een eigen mening is niet gewenst. De media bepalen onze mening. Dit is goed en dat is slecht, Iran is de vijand en de VS brengen vrede en democratie! Ze vertellen ons wat we moeten hebben om gelukkig te zijn. En als we het dan eenmaal hebben is het al weer ouderwets en moeten we iets anders kopen om gelukkig te zijn. Maar het is helemaal niet de bedoeling dat we gelukkig zijn. Het is een Tantaluskwelling. Hoe hard we ook rennen, hoezeer we ook ons best doen: nooit zullen we bereiken wat we willen.

Het systeem is een casino. Wat we ook doen, de bank wint altijd. De tafel staat scheef, er is gefoefeld met de dobbelstenen en wij verliezen steeds weer. Zo nu en dan wint er iemand om ons het gevoel te geven dat het kan. Ze geven ons een aalmoes en wij zijn als een kind zo blij met de goedheid van onze leiders en het systeem. Dat motiveert ons om mee te blijven doen. "We hebben het toch prima?"

Sommigen verdienen goed geld, maar dat kan maar op één manier: van belang zijn voor het systeem. Hoe belangrijker men voor het systeem is, hoe meer men de heersende klasse ondersteunt, des te groter je salaris, des te welluidender je titel. Maar het is zwijggeld. Zie de bonussen van de banken, de wachtgeldregelingen van de politici en de salarissen van de topambtenaren in Den Haag en Brussel. Ook als parasiet in Wall Street, Frankfurt of op het Damrak kun je fortuin maken. Maar het lukt slechts zolang je het spel meespeelt. Wie uit de school klapt wordt geruïneerd, of erger. Pas na een uitgekiende karaktermoord mag men ongestoord spreken. Dan is de geloofwaardigheid om zeep en is er geen gevaar meer voor het systeem.

Het systeem functioneert zo perfect dat de meerderheid van de mensen erin meegaat en het zelfs verdedigt. Ze verdedigen hun eigen slavernij. Hoe dom moet je zijn om je vrijwillig te laten uitbuiten en dankbaar te zijn voor het stuk droog brood dat je krijgt toegeworpen, terwijl de hoge heren leven in perverse luxe? Ze zitten in hun burcht en weten dat de slotgrachten diep genoeg zijn. Ze weten dat de media miljoenen hebben overtuigd dat kapitalisme het ware geloof is, dat er kansen zijn voor iedereen en je je geen zorgen hoeft te maken als je niets te verbergen hebt. Wie zich er tegen verzet wordt uitgelachen door de eerste verdedigingslinie: vrienden en familie, collega's en kennissen die de onzin van de massamedia wél geloven. Wie daar doorheen breekt krijgt al snel te maken met serieuzer verzet. Zij die uiteindelijk alle slotgrachten oversteken en een echt gevaar kunnen vormen (JF Kennedy, Pim Fortuyn, David Kelly, Benazhir Bhutto) betalen met hun leven.

En zolang de heersende klasse erin slaagt ons te verdelen, ons onder elkaar te laten vechten en ons af te leiden van kwesties die er echt toe doen, zal het zo blijven. Alleen een grotere solidariteit van de gehele middenklasse, waar u en ik en iedereen die u kent toe behoren, zal iets aan de scheve situatie waarin we leven kunnen veranderen. Pas wanneer we inzien dat wij samen met Moslims, Chinezen en Grieken in hetzelfde schuitje zitten, wanneer we de werkelijke vijand weten te herkennen, wanneer we de heersende klasse verantwoordelijk maken voor de oorlog en de honger in de wereld, maken we een kans.

De helft van de wereld is al aan de bedelstaf gebracht. U behoort nog tot het deel dat nuttig is, maar ook in het Westen zullen binnen afzienbare tijd merken wat onze eigenaren werkelijk van ons vinden. Daarom moeten we niet naar links of naar rechts kijken om te weten wie onze tegenstanders zijn. Kijk omhoog! Kijk naar hen die alles hebben, die vol minachting op ons neerkijken en ons uitlachen terwijl wij ons kapot werken en nog steeds - na zo lang belazerd te zijn - denken dat we iets in de melk te brokkelen hebben.

Maar wat is een fabriek met slechts directeuren? Een leger met alleen generaals? Een schip met alleen kapiteins? Zonder ons is de heersende klasse machteloos, en ze weten het. Maar ze weten ook dat wij daar nooit achter zullen komen zolang we de sprookjes van de gevestigde media blijven geloven.

Ze hebben slechts zoveel macht als wij ze geven.