Het spel is uit!

9 november 2011
Door Arjan Plantinga

Er is iets nadrukkelijk veranderd op onze planeet. Het is nog lang niet voor iedereen zichtbaar, en wat het is is nog voor niemand herkenbaar. Maar sommigen hebben het al wel gezien. Anderen voelen het, verwachten het, bespeuren het. Als de eerste weeën van een zwangere vrouw, een eenzame donderslag in februari die de lente aankondigt, de eerste rimpelingen op het water als voorbodes van de storm die zich ver weg aan het vormen is.

Hoewel onze media het anders doen vermoeden wordt er in de kringen waar de echte beslissingen worden genomen lauw gereageerd op het rapport van de IAEA. De Amerikanen langs de kant van Obama (nog steeds president) willen het "bestuderen", en zijn dus niet overtuigd. De Russen veegden het zonder meer van tafel en de Chinezen hebben niet eens de moeite genomen er echt op te reageren. Wat Europa vindt doet niet ter zake. Dat horen we wel vanuit Tel Aviv.

Het wijst er allemaal op dat de Khazaren - die de IAEA van de laptop voorzagen, waarop het substantiële deel van het rapport gebaseerd is - weer alleen staan met hun krokodillentranen over die slechteriken op de Perzische hoogvlakte, die hun hoofdsponsor maar geen toestemming willen geven in hun land de centrale bank over te nemen.

Dan was er de zogenaamd toevallig openstaande microfoon naast Sarkozy en Obama, die uiting gaven aan hun hartgrondige afkeer van Benjamin Mileikowsky, de premier van Israël. Terwijl het CIDI bekijkt of er klachten van antisemitisme tegen de technicus, tegen de producent van de microfoon en tegen het gemeentelijk elektriciteitsbedrijf van de stad Cannes kunnen worden ingediend, moge het duidelijk zijn dat het incident geen incident was, maar een strak georkestreerde hint aan de Israëliërs dat hun oorlogszuchtige gebral niet langer gepruimd wordt in de democratische wereld, dat men (veel te laat weliswaar, maar toch) inziet dat het tijd is voor verzet tegen de macht van de Rothschilds en dat ze zeer wel weten dat Iran niet aan een atoombom werkt.

In verschillende grote mediakanalen was de afgelopen dagen aandacht voor het lot van Scott Campbell, die door het straattuig in uniform van de stad Oakland vanaf een meter of drie een rubberkogel op zich afgevuurd kreeg, omdat... Ja, waarom eigenlijk?

In veel andere mediakanalen is grote aandacht voor betere vormen van democratie, voor betere financiële systemen, voor alternatieven voor banken en staatsschuld, voor betere manieren van menselijke samenleving.

Dit alles was een jaar geleden nog ondenkbaar.

De bewustwording van de wereld is spectaculair te noemen.

Het is moeilijk om een ander moment in de wereldgeschiedenis aan te duiden waarop de mensheid over heel de planeet zich zo massaal en grondig bewust werd van het falen van het huidige systeem. Tijdens de jaren '60 waren er protesten in de VS en in delen van West-Europa, maar dat beperkte zich tot een generatie van linkse studenten. De andere generaties en de rest van de wereld hadden er geen erg in. De Franse revolutie? Buiten Frankrijk merkte de wereld daar niets van, anders dan dat er enkele jaren later een generaal met een buikje op een veel te groot paard voor hun neus stond, die iets bazelde over vrijheid, gelijkheid en broederschap, en over belasting. De meesten waren hem snel beu.

Het ontwaken van 2011 zal geschiedenis schrijven. Toekomstige bloggers zullen misschien links leggen met de verhoogde radioactiviteit in de atmosfeer, maar daar heeft het uiteraard niets mee te maken.

Natuurlijk zijn er nog heel wat BMW-rijders die menen dat het slechts een marginaal clubje 'linkse rakkers', 'dhimmi's' en 'oproerkraaiers' is dat de euvele moed heeft het gezag van de hermandad in twijfel te trekken. Maar zoals altijd letten de BMW-rijders niet op; te druk met de speeltjes op hun dashboard en het kleine pookje in hun rechterhand. Terwijl de wereld verder trekt roepen ze nog steeds om belasting op hoofddoekjes en een aanval op Iran.

Heel gewone burgers, modaal en gegoed, rijk ook, hebben in de gaten dat we allemaal tot die 99% behoren, hebben door dat de wereld door onze verkozenen in alle stilte is gemodelleerd naar het ideaalbeeld van de directiekamers van de multinationals en de grootbanken. In het stadje Walnut Creek, in het noorden van de staat Californië, was de gemiddelde leeftijd van de 400 demonstranten 65+ en diende de politie er alleen maar voor te zorgen dat iedereen zijn looprek mee naar huis nam.

In Azië, in Afrika, in Australië, in Europa, in Zuid-Amerika en in Noord-Amerika; overal is het besef doorgedrongen dat het anders moet, dat we zo niet verder kunnen, dat de rijkdom van de 7 miljard eerlijker verdeeld moet worden, maar ook dat we onze politieke leiders niet meer kunnen vertrouwen, dat we onze media niet meer kunnen vertrouwen, net als onze wetenschappers, onze internationale instellingen, onze non-profitorganisaties en onze milieubeschermers. Dat er binnen alle organisaties waar macht of geld te verdelen is een Machiavellistische cultuur is ontstaan, waar het doel de middelen heiligt, hoewel dat doel in de meeste gevallen verre van heilig is.

Hoe het allemaal zo ver is kunnen komen is niet het doel van deze uiteenzetting. Velen beweren dat het allemaal opzet is, anderen hebben het over incompetentie, weer anderen menen dat het inherent was aan het systeem, aan het geld of aan de consumptiemaatschappij. Voor alles zal iets te zeggen zijn en een combinatie van al deze en nog andere factoren lijkt waarschijnlijk. De wereld is al enkele duizenden jaren in chaos gedompeld en zij die dachten daarvan te kunnen profiteren worden steeds meer ontmaskerd en aan de kaak gesteld.

Hun spel is uit.

Dat betekent echter niet dat ze morgen de handdoek in de ring zullen gooien en dat het vanaf nu niets dan rozengeur en maneschijn zal zijn. We zullen misschien nooit af geraken van een puissant rijke bovenlaag, van een elite die parasiteert op het werkende en belastingbetalende deel van de bevolking. In de hoogste machtsstructuren zal men altijd een ongezond percentage machtswellustige of ronduit moorddadige psychopaten tegenkomen. Zelfs Lodewijk XIV, Catherina de Grote of de wijsgeer Socrates waren mensen van het zwaard (Socrates had meerdere moorden op zijn kerfstok), maar hun verwezenlijkingen voor de mensheid deden hun misdaden verbleken. Alexander de Grote wordt bijna 2½ duizend jaar na zijn mysterieuze dood nog steeds door vele vaders, van Macedonië tot aan de Himalaya, als voorbeeld aangehaald voor hun zonen, maar de grote Iskander was naar de huidige maatstaven natuurlijk een opportunistische sociopaat, een man die zijn eigen vader en zijn beste vriend vermoordde en die honderdduizenden de dood in joeg om zijn megalomane jongensdroom te verwezenlijken. Maar dat was in die tijd een respectabele bezigheid, naar het schijnt, en dus kreeg de stinkend rijke koningszoon in de halve wereld standbeelden en steden naar zich vernoemd.

Met de huidige generatie machthebbers - filosofische, wetenschappelijke, politieke, militaire en financiële - is echter zoveel mis dat ze het mandaat van het volk hebben verspeeld. De generatie bestuurders waar wij het anno 2011 mee moeten doen laten zich beter vergelijken met lafaards als Herodes en Darius III, zwakzinnigen als George III en Karel II of misdadigers als Ivan de Verschrikkelijke en Vlad III. Sinds JF Kennedy is er in de Westerse wereld geen leider meer geweest die het respect van de bevolking verdiende.

Lange tijd kregen ze het voordeel van de twijfel omdat de slecht geïnformeerde of stomweg ongeïnteresseerde burger economisch niet veel te klagen had. Ik spreek dan over de burgers in het Westen. In de 2e en 3e Wereld weten ze dit al veel langer, maar koos en kiest een eindeloze lijst nog beroerdere leiders voor keiharde en bloedige onderdrukking van de straatarme bevolking. Dat zal in de 1e Wereld niet lukken. Macht is namelijk in eerste instantie gebaseerd op informatie, op kennis, op onderwijs en media. Het is de gedachte, het idee die onze moderne wereld regeert, en niet langer het zwaard - of dat nu het eerste of het tweede zwaard is. En zoals V tegen het einde van de film 'V for Vendetta' terloops opmerkte zijn ideeën 'bullet proof' - bestand tegen de kogels van de bloedhonden in blauwe en zwarte uniformen.

De idee dat onze leiders onbekwaam en zelfs vlakaf boosaardig zijn is niet alleen geboren, ze is volwassen geworden. In de strijd van de ideeën heeft het memenstelsel van de oude heersende klasse niet langer te maken met een jongen, een puber of een slecht ontwikkelde volwassene. Nee, de Westerse machtselite ziet zich geconfronteerd met een uit de kluiten gewassen kerel, met een idee die sterk en strijdbaar is, die zich gesteund weet door een meerderheid van de denkende bevolking (BMW-rijders dus sowieso uitgesloten) en die het gedachtengoed dat het aanzien van de afgelopen vijf eeuwen heeft bepaald binnen afzienbare tijd een beslissende slag zal toedienen.

Deze idee zal zich niet meer terugtrekken, de strijdbijl is opgegraven en uit de eerste schermutselingen kwam de nieuwe generatie ideeën in ieder geval als morele winnaar uit de strijd.

Vele 'veldslagen' zullen nog volgen, zoals ook Rome niet bij de eerste nederlaag op de knieën gedwongen werd. Maar zoals historici een beschrijving van de val van het Romeinse Rijk meestal beginnen met de aanval van Geiserik in 456, waarna het nog bijna een halve eeuw duur voordat Rome definitief als gevallen werd beschouwd, zullen toekomstige historici 2011 aanduiden als het begin van het einde voor het kapitalistische systeem zoals we dat de afgelopen vijfhonderd jaar hebben zien opkomen, zien bloeien (jawel!) en zien aftakelen.

Of het woord Indignado over enkele eeuwen een zelfde status zal hebben verworven als de naam van de stam van Geiserik, de Vandalen, valt nu natuurlijk niet te zeggen. Maar Indignado, Occupy Wall Street en Scott Olsen/Oakland solliciteren momenteel nadrukkelijk naar een permanente plaats in de geschiedenisboeken van de toekomst.

We beleven historische tijden, en u bent erbij. Met een simpele internetaansluiting zit u op de voorste rij terwijl er geschiedenis wordt geschreven. De koers die het schip Mensheid de komende jaren, decennia zal kiezen zal voor vele eeuwen bepalend zijn. Tijden van grote verandering zijn meestal kort en hevig, waarna langere periodes van relatieve rust volgen.

De 1% doen hun uiterste best het roer van het schip nog steviger in handen te krijgen middels het uitbouwen van de Verenigde Staten van Europa en een verdere centralisatie van de geïnstitutionaliseerde macht binnen de VN, het IMF en de BIS.

Als ze daarin slagen zouden ze in de geschiedenis de eersten zijn die een schip met dusdanige averij als dat van hen weer drijvende krijgen. Maar voor alles is er in de geschiedenis een eerste keer. Aan u om ervoor te zorgen dat het niet lukt. Aan u om middels positieve en geweldloze actie, middels het laten horen van uw stem, uw afkeuring en uw steun voor nieuwe, eerlijke en duurzame ideeën te zorgen dat hun schip het niet redt en dat we een koers gaan varen waarbij iedereen aan boord blijft, iedereen droog blijft en iedereen een echte kans maakt op een plaatsje op de voorplecht - zelfs de BMW-rijders.