Europa 2010: Besparingen voor de arbeider, belastingverlaging voor de rijken

14 juli 2010
Door Stefan Steinberg & Willem Huntelaar

Uit een nieuw bericht van Eurostat, het CBS van de EU, blijkt dat Europese regeringen als gevolg van de zwaarste economische crisis sinds de jaren '30 vrolijk doorgaan met het verlagen van de belastingen voor bedrijven en grootverdieners, terwijl de productieve, werkende bevolking meer belasting gaat betalen.

Volgens Eurostat is de gemiddelde belasting voor bedrijven in Europa van 23,5% in 2009 verlaagd tot een recorddiepte van 23,2%. Met deze nieuwe belastingvoordelen voor het Kapitaal wordt een trend voortgezet die al jaren aanhoudt en grote veranderingen in het fiscaal beleid van de Europese landen geleid heeft.

Het belastingbeleid dat bijna wereldwijd op dezelfde manier wordt doorgevoerd - zowel door zogenaamd 'linkse' als zogenaamd 'rechtse' regeringen - is een uiting van de gewetenloze mentaliteit van de huidige generatie politieke leiders, die zonder blikken of blozen de rekening van de economische crisis bij de producerende klasse neerleggen. De huidige herverdeling van de rijkdom van onder naar boven voert tot een steeds groter wordende sociale ongelijkheid en kan op termijn alleen maar tot bittere strijd voeren.

Grote bedrijven, banken en de superrijken betalen steeds minder belasting. De hieruit voorkomende begrotingstekorten van de landen - sowieso al gebukt onder een zware schuldenlast die de banken met hun afgeperste reddingspakketten veroorzaakt hebben - dienen nu middels verhoogde BTW - ook dat treft voornamelijk het productieve, werkende deel van de maatschappij - en wilde besparingen op de sociale voorzieningen, het ambtenarenstelsel en de lonen in het algemeen gedicht te worden.

Oorspronkelijk had de Europese Commissie zich een belasting van de bedrijven van ongeveer 45% tot doel gesteld. Al in 1992 was die doelstelling bijgesteld tot 30%.

In de laatste 12 jaar zijn de vennootschapsbelastingen in heel Europa bijna 12% gedaald. De huidige voet van 23,2% betekent dat het gemiddelde in Europa 10% lager is dan in de VS.

Sinds het begin van de jaren '90 heeft de grootste economie in Europa - Duitsland - de belasting voor ondernemingen teruggebracht to 27%. Tegelijk werd de hoogste belastingvoet voor privé-inkomens met 9,5% verlaagd. In dezelfde periode verlaagden Spanje en Frankrijk hun hoogste belastingvoet met 13%. Italië verlaagde zijn vennootschapsbelasting zelfs met 20,8% en de hoogste belastingvoet met 6,1%.

Peter Bofinger, lid van de Raad van Experts van het Duitse Bureau voor Economische Ontwikkeling, zei onlangs in de Süddeutsche Zeitung: "Wanneer we nu nog met de belastingvoeten van 1998 zouden werken, zou Duitsland dit jaar 75 miljard euro extra aan belastinginkomsten hebben gehad."

Vorige week woensdag kwam het Duitse kabinet bijeen voor de bespreking van een pakket besparingsmaatregelen voor de komende vier jaar ter waarde van 81,6 miljard euro...

Het gat is dus niet ontstaan door een te duur wordende verzorgingsstaat, maar door het feit dat corrupte politici hebben toegegeven aan de bedrijven en de superrijken, die een en ander niet meer wensten te betalen en die nog meer voor zichzelf wilden.

Thomas Piketty, professor aan de Paris School of Economics, schreef: "We hebben te maken met een belastingstrijd in Europa, en de uitslag is logisch en eenvoudig: de mobiele factor van de productie - het kapitaal - wordt steeds minder belast; dientengevolge wordt een minder mobiele factor als de laaggeschoolde arbeidskrachten overbelast."

Deze overbelasting van arbeid zien we in de vorm van regelmatige verhogingen van de inkomensbelasting en de BTW. Volgens het bericht van Eurostat is de gemiddelde loonbelasting in Europa in een jaar tijd gestegen van 37,1% naar 37,5%. De BTW steeg ook met gemiddeld 0,5%.

Sinds 2000 hebben 12 van de 27 EU-landen hun BTW-tarief verhoogd, waarbij de hoogste BTW (25%!!) wordt berekend in Hongarije, Denemarken en Zweden.

Het aandeel van arbeid in de staatsinkomsten stijgt en blijft stijgen. Op dit moment haalt de staat 40% van zijn inkomsten uit arbeid, 20% uit de BTW en slechts 15% uit de bedrijven. Sociale ongelijkheid is het onvermijdelijke resultaat van het destructieve beleid in Europa van dit moment.

Camille Landais, een Franse econoom in dienst van de University of California, beschreef de explosie in het aandeel van de hogere inkomens op het totale inkomen vanwege de belastingverlagingen voor de rijksten. Samenvattend stelt Landais vast dat Europa nog niet zo ongelijk is als de VS, maar dat dat verschil de laatste jaren snel kleiner wordt. "Wanneer de belastingsystemen - die veel meer forfaitair zijn dan we denken - zich zo blijven ontwikkelen, dan is er geen enkele reden om niet aan te nemen dat we in Europa over 20 jaar dezelfde sociale ongelijkheid zullen zien als nu in de VS."

In Amerika leven momenteel tientallen miljoenen Amerikanen van voedselbonnen en staat de economie volledig op instorten. De werkloosheid neemt er zulke duizelingwekkende vormen aan dat de overheid al enkele jaren geen volledige cijfers publiceert. Alleen mensen die een tijdelijke werkloosheidsuitkering ontvangen staan als werkloos geregistreerd. Daardoor lijkt de werkloosheid rond de 10% te blijven hangen, waar ze in werkelijkheid meer dan 25% bedraagt. Daarbij hebben veel werkenden twee jobs, omdat ongeschoolde arbeid extreem slecht betaald wordt en de regering inmiddels de grenzen volledig heeft open gezet om de prijs van arbeid nog verder te doen dalen.

De schrijver Göran Therborn stelt dat de huidige en toekomstige sociale ongelijkheid niet met een democratie te verenigen is. "De inkomensverschillen tussen degenen aan de top en de doorsnee-arbeider is tegenwoordig zelfs groter dan in de pre-moderne tijd. In 1688 was het jaarinkomen van een Engelse edelman ongeveer 100 keer hoger dan dat van een geschoolde arbeider en ongeveer 230 keer hoger dan dat van een zelfstandige boer of ongeschoolde arbeider. In 2008 kreeg een topmanager bij een top-investeerder in Groot-Brittannië een vergoeding die 141 keer hoger lag dan dat van een geschoolde werknemer en 236 keer hoger dan dat van een winkelbediende of fabrieksarbeider."

Deze orgie van belastingverlagingen voor de bedrijven en de superrijken werd uitgevoerd door partijen aan alle kanten van het politieke spectrum, maar in Europa's grootste economieën waren het 'linkse' partijen die het proces in gang zetten.

Onder bondskanselier Gerhard Schröder (1998 - 2005) werd door de rood-groene Duitse regering die hij leidde onvoorstelbare toegevingen gedaan aan banken en bedrijven.

In Frankrijk was het de socialistische regering (1997 - 2002) onder leiding van premier Lionel Jospin, die de drastische belastingverlagingen voor ondernemingen en grootverdieners inzette en die door de volgende conservatieve regering werden voortgezet.

Het is verraad van de kiezer. Verraad in het geheim, verraad in alle stilte, met medewerking van de gevestigde media, die zwegen over de gevoerde belastingpolitiek. Welke kiezer die een rood-groene regering in het zadel heeft geholpen met zijn stem, zou het eens zijn geweest met het gevoerde beleid waarvoor hij nu de rekening gepresenteerd krijgt?

Is dat democratie?

Welke keuze heeft de arbeider wanneer alle verkiesbare politici hem vijandig gezind zijn? Waarom verkiezingen wanneer alle verkozenen in de zak zitten van grootverdieners en bedrijven die hun verkiezingscampagnes hebben betaald? Waarom de corrupte Europese volksvertegenwoordigers nog langer geloven wanneer ze de bevolking dag na dag, week na week en jaar na jaar voorliegen en bestelen - ter meerdere eer en glorie van zichzelf, hun familie en hun geldschieters. Geloof niet dat zelfs de meest linkse, socialistische politicus nog iets voor u zal doen. Net als de vakbonden zijn ook die politici niets dan lakeien van de macht, die u hebben laten vallen als een baksteen. Die van rechts zijn dat altijd al geweest.

Terwijl de Europese economieën werden leeggezogen door bedrijven en grootverdieners, de schulden zich opstapelden en het vertrouwen in de omgekochte volksvertegenwoordigers tot het nulpunt daalde, zijn in Europa en de VS in alle stilte de meest afgrijselijke vrijheidsbeperkende maatregelen doorgevoerd die geoorloofd verzet straks onmogelijk zullen maken. Met het Verdrag van Lissabon werd de doodstraf weer ingevoerd "in het geval van ernstige rellen". Dat die er gaan komen is blijkbaar al ingecalculeerd.

De enige oplossing voor de perverse, nog dagelijks toenemende sociale ongelijkheid en bijbehorende dreiging van een dictatoriale heerschappij in Europa, is de mobilisatie en opstand van de arbeidersklasse. Die opstand begint bij de eerste van de drie peilers van de macht: de media. Zolang mensen hun krant blijven lezen en naar de staatstelevisie blijven kijken zullen ze niet weten wat er gaande is. Eens de ogen van de burger open zijn zullen de andere twee peilers (economie en leger) geen probleem zijn en kan er gewerkt worden aan een eerlijke verdeling van de rijkdom van deze planeet.

Alleen dan.