Het schaamteloze verraad van de vakbonden:
De wereld brandt en pyromanen zwaaien de scepter

8 juli 2010

Met de angstaanjagende en onbegrijpelijke verrechtsing van het politieke landschap in het Westen komt er een einde aan veel dingen waar socialistische activisten twee eeuwen voor hebben gestreden. De voortdurende liberalisering van het economisch landschap en de rampzalige gevolgen die dat heeft voor de positie van werknemers wereldwijd zorgen voor een steeds groter wordende inkomenskloof. Het verraad door vakbondsleiders neemt ongekende proporties aan: in Ierland stemde de ambtenarenvakbond ICTU in met een vierjarig verbod op staken.

De ongebreidelde liberalisering heeft de wereld aan de rand van de afgrond gebracht, maar toch wordt de liberalen bij het oplossen van de problemen de vrije hand gegeven. De wereld brandt en pyromanen zwaaien de scepter.

Zo ook in de vakbonden. Niet alleen in Nederland worden werknemers verraden door de machtsgeile leiders van FNV & consorten, ook elders doen vakbondsleiders al te graag toegevingen aan de macht in de hoop zelf een plaatsje op het lucratieve pluche te veroveren.

Na de journalisten (die en bloc partij kiezen voor de macht en tegen de arbeiders, hun lezers) hebben ook de beschermers van de rechten van het productieve deel van de bevolking hun ziel aan de duivel verkocht.

Het laatste schaamteloze voorbeeld van die uitverkoop komt uit Ierland, waar de leiders van de ambtenarenvakbond ICTU hebben ingestemd met een stakingsverbod van vier jaar. Hiermee moeten verregaande hervormingen binnen het ambtenarenbestel in het door neo-liberalen om zeep geholpen Ierland mogelijk worden. Of beter: hiermee wordt de ambtenaren de laatste strohalm ontnomen om zich te verzetten tegen ontslagen, loonsverlagingen en het leegroven van de pensioenfondsen door falende politici in dienst van het grootkapitaal.

Nadat in 2008 en 2009 al grote besparingsronden plaatsvonden, waarbij de ICTU haar uiterste best deed protesten te negeren, stakingen te breken en de arbeiders zoet te houden met de bekende 'geen alternatief'- retoriek, zijn de vakbondsleiders nu weer eensgezind in het ondersteunen van de besparingsmaatregelen van de regering. Alles om hun eigen hachje te redden. De Ierse arbeiders zijn aan de goden overgeleverd en die doen al decennia of hun neus bloedt.

Er werden overeenkomsten met de regering gesloten. Overeenkomsten die door een overgrote meerderheid van de vakbondsleden werden weggestemd, maar desondanks ondertekend door de vakbondsleiders. De media deden hun uiterste best de vakbondsleden te verketteren voor hun "onrealistische" houding. Waar sta je dan als werknemer?

De overheid schermt met 77 miljard aan schulden die deze herfst moeten worden afbetaald. Schulden die eenvoudig zouden verdwijnen als de Ierse regering het lef zou hebben de hoogste belastingschaal een paar procent te verhogen en de ICT-reuzen en banken in Dublin eindelijk eens fatsoenlijk te belasten. Maar zoals overal is het de arbeider, de loonslaaf, die de grootste last draagt voor het poenscheppen van aandeelhouders en investeerders, en voor het falen van politici.

Een staatsbankroet dreigt voor Ierland, maar uiteraard is de enige oplossing die de - steeds weer dezelfde - lakeien van het grootkapitaal weten te bedenken het aangaan van nieuwe staatsschuld - nog meer olie op het levensbedreigende vuur dus. Maar inmiddels moet Ierland 5,5% rente betalen over nieuwe financieringen van zijn schuld, en dat is nog maar een half procent verwijderd van de kritieke grens van 6%.

Uiteraard is de ellende in Ierland het gevolg van de kredietcrisis die ook daar zwaar heeft huisgehouden. Ook in Ierland schuiven politici de schuld in de schoenen van de "totaal falende toezichthouders bij de banken" - zoals overal. Vergeten wordt steeds wie het toezicht op die toezichthouders moesten houden en wie er dus eindverantwoordelijk zijn: corrupte politici, trekpoppen van het grootkapitaal, die niet handelden in het belang van hun kiezers maar in het belang van hen die hun verkiezingscampagnes financierden.

De kleine man mag - zoals overal - het gelach betalen. Gelach waar ze niet aan mochten deelnemen, gelach dat zij niet veroorzaakt hebben. Het gedrag van de ICTU vertoont schrikbarende overeenkomsten met dat van vakbonden elders in Europa. Als reactie op de crisis van 2008 zijn ze verworden tot eenvoudig omkoopbare instrumenten van de Europese financiële aristocratie, om de kosten van 20 jaar hersenloze, liberale decadentie af te wimpelen op Jan met de pet.

Een verraad van ongeziene proporties.

Bron