Breek met de verraders van vakbonden en 'socialistische' partijen
De nieuwe werkelijkheid

21 juli 2010
Door Alex Lantier

Het 750 miljard euro zware reddingsplan van mei jongstleden, dat een einde maakte aan de door de Griekse schuldencrisis veroorzaakte paniek op de internationale aandelenbeurzen, zette een scherpe heroriëntering in de Europese en internationale politiek in gang. De gedachte dat hier slechts ging om een tijdelijke kink in de kabel is inmiddels van tafel geveegd. In plaats daarvan is de voortdurende verarming van de arbeidersklasse de nieuwe werkelijkheid geworden.

Het reddingspakket kwam er om een uitverkoop op de aandelenmarkten tegen te gaan - een crisis die ontstond vanwege de angst voor de weerstand van de arbeidersklasse en door de bittere machtsstrijd tussen de belangrijkste Europese landen. Deze strijd ging om de vraag hoe Griekenland aan geld geholpen kon worden zodat men zijn internationale schulden terug kon betalen. Een en ander werd blijkbaar pas mogelijk nadat Frankrijk had gedreigd uit de euro te stappen. De baas van de Europese Centrale Bank, de Fransman Jean-Claude Trichet waarschuwde dat de betrekkingen tussen de Europese landen sinds de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog niet zo slecht geweest waren.

Na het afwegen van de risico's van het opgeven van de gemeenschappelijke munt - inzakken van de Europese handel, export tot zelfs de mogelijkheid van een oorlog tussen Duitsland en Frankrijk - besloot de heersende klasse de arbeidersklasse de euro te laten redden.

De middelen voor de terugbetaling van het reddingspakket - feitelijk een geschenk aan de grootste banken - komen uit ingrijpende besparingen in de sociale voorzieningen, besparingen van een nooit eerder geziene orde van grootte. De beslissing van mei werd ondersteund door een machtswissel in Groot-Brittannië en vorige maand tijdens de G20 in Toronto door de grote wereldmachten geratificeerd. In de gemeenschappelijke slotverklaring stelde men vast dat "de landen met de ernstigste financiële moeilijkheden het tempo van de consolidaties moeten opvoeren" - meer besparingen dus.

De besparingsmaatregelen treffen ook niet alleen de zuidelijke staten Griekenland en Spanje, waar de arbeiders alle paar weken met nieuwe kortingen worden geconfronteerd. Het is de bedoeling een transformatie van het maatschappelijke leven in de gehele westerse wereld te bewerkstelligen.

In Groot-Brittannië wordt rekening gehouden met besparingen van 85 tot 100 miljard pond, een verlies van zo'n 1,3 miljoen banen, een sterke toename van het aantal daklozen, een stop op het onderhoud van de infrastructuur en sociale voorzieningen en besparingen van 25 tot 40% in de budgetten van de steden en gemeentes.

Duitsland, de sterkste economie in Europa, plant 80 miljard besparingen.

In Frankrijk heeft president Sarkozy omvangrijke kortingen van de pensioenen en besparingen van 10% op de budgetten van de steden en gemeentes aangekondigd, terwijl hij tegelijkertijd 30 miljoen euro belastingvoordeel uitdeelde aan enkele miljardairs - waaronder mevrouw Liliane Bettencourt.

Deze groots opgezette koerswissel in de Europese en Westerse politiek onderstreept het belang van de beslissing van de Amerikaanse regering om de werkloosheidsuitkering van miljoenen Amerikanen niet te verlengen - een beslissing die miljoenen in de armoede kan doen vervallen. In plaats daarvan bevordert de regering van Obama het Nationale Exportinitiatief, dat de president in zijn laatste State of the Union aankondigde. Deze maatregel heeft als doel de Amerikaanse export te verdubbelen door schandalige loonsverlagingen voor de arbeiders en tegelijkertijd een hogere productiviteit te verlangen, om de Amerikaanse arbeiders zo te laten concurreren met hun uitgebuite lotgenoten in China, India en Vietnam.

De heersende klasse heeft wel door dat hun beleid op massale weerstand zal stuiten. Daarom worden hun besparingen begeleid door een promotiecampagne in de medeplichtige gevestigde media, die al een tijdje druk bezig zijn dictatuur, afbouw van de democratie en oorlog te rechtvaardigen.

Gecoördineerde inkrimpingen van de begrotingen, die de conflicten tussen de Europese landen tijdelijk beheersen, verscherpen echter de spanningen tussen de imperialistische Westerse staten en de opkomende machten als China. Tegelijkertijd ondermijnen de besparingsmaatregelen de economische en strategische kracht van het Westen in vergelijking met de groeilanden en vormen ze een bedreiging voor de bestaande internationale wereldorde.

Martin Wolf, columnist van de Financial Times stelt vast dat het Westen naast zijn technologische voorsprong, die momenteel met rasse schreden kleiner wordt, "zijn hoogtepunt ook bereikte door de jacht op rentabiliteit, of om het duidelijker te zeggen, door het plunderen van wereldwijde materiële en menselijke hulpbronnen".

Onder deze omstandigheden lijkt de inzet van militair geweld, waarmee de voorrechten van de Westerse financiële elite wordt verdedigd, een verlokkend alternatief voor de heersende klasse. In een recent artikel in de International Herald Tribune, waarin voor hogere defensie-uitgaven in Europa werd gepleit, waarschuwde de Franse buitenlandexpert Thérèse Delpech, dat men Azië, vanwege China's groeiend wereldwijd economisch belang, als een "strategische hoofdpijn" moet zien. In het geval van een Amerikaans-Chinees conflict, zo voegde ze eraan toe, moet Europa bereid zijn "oorlog te voeren tegen Peking", door bijvoorbeeld "in het Nabije-Oosten te helpen de vaarroutes te blokkeren" waarlangs olie naar China wordt vervoerd.

Binnenlandse oppositie moet net als externe oppositie met geweld bestreden worden - zie de repressie door de politie tijdens de G20-protesten in, de massale razzia's in Colombo en de slachtingen van het Thaise leger onder de demonstranten van de Roodhemden. De oorzaak van dergelijke repressie is het toenemende gevoel van de heersende klasse dat ze alleen met zulke maatregelen hun privileges kunnen behouden.

In een recent verschenen commentaar in de Canadese krant Globe and Mail vroeg hoofd-opiniemaker Neil Reynolds zich af of de democratie de afbouw van de verzorgingsstaat "vreedzaam" zou kunnen bewerkstelligen. Zijn antwoord: "Nee, dat kan ze niet." Kijkend naar Italië merkte hij op dat de enige macht in de geschiedenis die het voor elkaar heeft gekregen de staatsschulden en de staatsuitgaven onder controle te krijgen het fascistische regime van Benito Mussolini was geweest.

Alstublieft.

Zulke commentaren onderstrepen de diepe politieke en morele crisis van het kapitalisme. Reynolds zegt onomwonden dat ons huidige systeem bereid is dezelfde ellende en het zelfde bloedvergieten te ontketenen zoals we het in de eerste helft van de 20e eeuw al eens mochten beleven. In hun streven de uitgaven voor de sociale voorzieningen terug te schroeven en zich voor te bereiden op een oorlog, verander t de heersende klasse de regeringen in een klassieke illustratie van de Marxistische definitie van de staat: een groep bewapende mannen die de materiële belangen van de heersende klasse verdedigt.

Tot nu toe worden de arbeiders gehinderd zich effectief te verzetten tegen de sociale roofbouw en oorlog door het verraad van hun politieke organisaties die door kleinburgerlijke charlatans of rechtse vakbondsbureaucraten geleid worden. De zogenaamde leiders van de arbeidersklasse staan vijandig tegenover een strijd tegen het kapitalisme en voor het socialisme (ook al dragen sommige partijen dat woord nog steeds in hun naam). Algemene stakingen van één dag in Griekenland of Frankrijk zijn een vorm van zogenaamde weerstand, waarmee de vakbondsleiders het verzet van de arbeiders saboteren - vakbondsleiders die allemaal de kant van de de heersende klasse hebben gekozen, en meehelpen bij het voorbereiden, uitvoeren en afdwingen van de besparingsmaatregelen.

De arbeidersklasse kan de strijd tegen de politiek van de heersende klasse - sociale roofbouw en oorlog - alleen aangaan wanneer ze volledig breekt met de verraders van de vakbonden en de 'socialistische' partijen en keihard kiest voor de revolutionaire strijd van het echte socialisme.