Boycot van de VS is niet ondenkbaar
George Bush niet welkom op Canadese universiteit

18 september 2011
Door Arjan Plantinga

"Waar de Amerikanen en hun corrupte media het luidruchtig nalaten de oorlogsmisdadigers die hun land besturen ter verantwoording te roepen zullen wij het moeten doen," zullen de studenten van een universiteit in het Canadese Toronto wellicht gedacht hebben.

Studenten en personeel van de Tyndale University College and Seminary hadden in ieder geval helemaal geen trek in een bezoek van de voormalige Amerikaanse president George W. Bush aan hun school, en hun protesten hadden tot gevolg dat het bezoek van Bush werd afgezegd. De schoolleiding wenste niet te zeggen of zij het bezoek hebben afgezegd of dat de afzegging uit het Bush-kamp kwam. De afzegging werd - zoals te verwachten - vrijwel volledig genegeerd door de Amerikaanse massamedia.

Nadat de Toronto Star maandag aankondigde dat Bush de school zou bezoeken, zetten studenten de dag erna een petitie op poten, waarmee ze de schoolleiding opriepen het bezoek af te zeggen. De petitie kreeg steun van een professor van de universiteit terwijl een niet nader omschreven personeelslid ontslag nam naar aanleiding van het geplande bezoek. De studenten waren ook woedend over het feit dat ze uit de krant moesten vernemen dat Bush hun school zou bezoeken.

Prem Watsa, CEO van Fairfax Financial Holdings en soms wel de 'Canadese Warren Buffet' genoemd, sponsorde het evenement, dat georganiseerd was om het imago van de universiteit te versterken, en dat alleen op uitnodiging toegankelijk was. .

Woensdag werd op de website van de universiteit gemeld dat het bezoek van Bush was afgeblazen, zonder dat verdere details gemeld werden over de reden en zonder dat de naam van de ex-president werd vermeld. Het bezoek van Bush is ook niet verzet naar een andere datum. Een woordvoerster van de school wenste niet te zeggen waarom het evenement was afgezegd. Ook het personeel van de universiteit wenste niet te reageren tegenover medewerkers van de Toronto Star.

Hoewel op zichzelf geen belangrijke gebeurtenis is de boosheid van de studenten en een deel van het personeel illustratief voor het geschonden blazoen van de politieke leiders van de Verenigde Staten. Waar het land ooit (onterecht) werd gezien als de vaandeldrager in de strijd voor een betere, vrijere wereld, groeit na de staatsgreep van 11 september 2001 en het kwijnende regime van het PNAC het wereldwijde verzet tegen het terreurbeleid van de VS. Meer en meer mensen zien dat de buitenlandse politiek van de VS puur imperialisme is, en meer en meer mensen zien hoe de grote mediaconcerns en de filmindustrie in Hollywood niets anders zijn dan reclamebureaus die de Amerikaanse misdaden moeten verkopen, en ze van een humanitair, democratie verspreidend en heroïsch laagje voorzien.

Of zoals een Amerikaanse commentator het uitdrukte: "De rest van de wereld doet wat wij, de hersenloze, gecastreerde en moreel failliete burgers van de Verenigde Staten zouden moeten doen. Anderen nemen de plaats in op het lege leiderspodest. Het gewetensvacuüm wordt gevuld door Canadezen en anderen over heel de wereld, door mensen die hebben besloten zich te verzetten tegen tot wat wij zijn verworden. In het beste geval laten we na nog langer op te komen voor gerechtigheid, vrede en menselijkheid. In het slechtste geval zijn wij de weerzinwekkende fascist die met zijn vettige vinger wijst naar de nalatenschap van Moeder Theresa, Mahatma Ghandi en Martin Luther King. Wat een schande!"

En daarmee heeft de man een overschot aan gelijk.

Faillissementen van een aantal Israëlische firma's hebben aangetoond dat een economische boycotcampagne wel degelijk een uitwerking kan hebben, en het groeiende verzet tegen het boosaardige beleid van de Zionistische heilstaat zorgt er dan ook voor dat Israël steeds verder geïsoleerd staat in de wereld.

Maar ze hebben nog steeds de onvoorwaardelijke steun van de regering in Washington (zoals deze week weer pijnlijk duidelijk zal worden), en dat alleen al zou genoeg reden moeten zijn voor de rest van de wereld om te gaan nadenken over een boycot van de Verenigde Staten. De VS zijn nog steeds sterk en machtig, maar niet sterker en machtiger dan de rest van de wereld samen.

Een boycot van Amerikaanse producten, van Amerikaanse films en muziek, van Amerikaanse sportploegen en van Amerikaanse ex-presidenten-on-tour is wellicht niet eens zo onhaalbaar als tot nu toe werd gedacht, en zal dat piepkleine deel van de Amerikaanse samenleving dat zich wel schaamt voor wat er van hun land geworden is misschien voldoende moed en steun geven om de tirannie van hun leiders te bestrijden daar waar het dient te gebeuren: in de VS zelf.